အခန်း (၆၀) ရိက္ခာတပ်စခန်း၏ စစ်သည်သစ်စုဆောင်းခြင်း

ရောမတပ်မှူး ကာစီယပ်စ်သည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် ရန်သူ့နောက်တန်း၌ အခြားတပ်ခွဲများ အစီအရင်ဖြင့် နေရာယူထားသည်ကို အထင်အသား မြင်တွေ့နေရသဖြင့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းကာ တန်ပြန်တိုက်စစ်မဆင်ဘဲ ခံစစ်ကိုသာ အခိုင်အမာ ထိန်းထားလေသည်။ ထိုစဉ် တတိယတပ်ရင်းသည် အခြားတပ်ရင်းများ စနစ်တကျ ဖွင့်ပေးထားသော ကြားပေါက်များမှတစ်ဆင့် နောက်တန်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပထမတပ်ရင်းက ၎င်းတို့နေရာတွင် ချက်ချင်း အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူပုန်တပ်ဖွဲ့သည် တိုက်စစ်ကို တလှည့်စီ လူစားလဲ၍ ဖိတိုက်သည့် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုကာ ရောမစစ်တပ်အား ညနေစောင်းတိုင်အောင် အမောဆို့အောင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ငတ်မွတ်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုတို့ကြောင့် ရောမစစ်သည်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကာ ပြိုကွဲသွားကြရသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ကာစီယပ်စ်သည် ခိုင်ခံ့သော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဆင်ယင်ထားပြီး စစ်ခရာသံအတိုင်း စနစ်တကျ လှုပ်ရှားနေသည့် ရန်သူ့စစ်သည် တစ်သောင်းနီးပါးကို မြင်လိုက်ကတည်းက မြစ်ကမ်းနားတွင် တပ်စွဲထားခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ထောင်ချောက်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမှန်း သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တပ်စခန်းကွပ်ကဲရေးမှူးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်က သူ့အား စစ်မြေပြင်တွင် ကျောခိုင်းထွက်ပြေးခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ သူ့အတွက်မူ သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းကသာ စစ်သည်တော်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာဟု မှတ်ယူထားသည်။

ရန်သူတို့က ခံစစ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးနေသော ရောမစစ်သည်များကို အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်နေကြချိန်တွင် ကာစီယပ်စ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း -

"အသုံးမကျတဲ့ အထက်လွှတ်တော်ကောင်တွေ... မင်းတို့တော့ ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်ပြီပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လည်ပင်းကို အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်ရာ သွေးနီရောင် အလျဉ်များ ပန်းထွက်သွားပြီး ဇာတ်သိမ်းသွားလေတော့သည်။

စပါတာကပ်စ် ဦးဆောင်သော သူပုန်တပ်ဖွဲ့သည် ခရီးဝေးကို လျင်မြန်စွာ ချီတက်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့တည်း၌ တိုက်ပွဲကြီး နှစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အင်အားသာလွန်မှုကို အသုံးချ၍ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲနေသော ရောမတပ်မကြီး၏ စစ်သည် ၆,၀၀၀ ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်သည်။ ရောမစစ်သည် အများစုမှာ သေကျေ သို့မဟုတ် အဖမ်းခံရပြီး အနည်းငယ်သာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူပုန်တပ်ဖွဲ့ဘက်မှ အကျအဆုံး ၂,၀၀၀ ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ဤတိုက်ပွဲမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော အောင်ပွဲကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

..................................................................

"မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ"

"တီနီ ဘာဇတ်စ် ပါ"

"အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"နှစ်ဆယ့်ခြောက်၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်လောက် ရှိပါပြီ"

"လောက် ဆိုတာက ဘာလဲ"

"ကျွန်တော်က မိဘမဲ့ပါ၊ အဖေနဲ့အမေကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို မွေးသက္ကရာဇ်လည်း မသိပါဘူး"

"အော်... ဒါဆို အခု ငါတို့ဆီ ဝင်လာတဲ့သူတွေထဲမှာ မင်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်တဲ့သူရော ပါသေးလား"

"မပါပါဘူး"

"မင်းက ဘယ်ကလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်ဖြစ်လာတာလဲ"

"ကျွန်တော်က ပွန်တပ်စ်ပြည်ကပါ။ အတည်တကျ မရှိဘဲ တစ်ရွာဝင် တစ်ရွာထွက် မျက်လှည့်ပြပြီး အသက်မွေးခဲ့တာပါ။ ပွန်တပ်စ်နဲ့ ရောမ စစ်ဖြစ်တော့ အတင်းအဓမ္မ စစ်ထဲဆွဲသွင်းခံရတယ်။ တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးပြီး အဖမ်းခံရတော့မှ ရောမကို ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခံလိုက်ရတာပါ"

"စာဖတ်တတ်လား"

"မတတ်ပါဘူး"

"တွက်ချက်တာရော တတ်လား"

"မတတ်ပါဘူးခင်ဗျ"

"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်တတ်လဲ"

"ကျွန်တော် ဂျွမ်းထိုးတတ်တယ်၊ ခုနစ်ပတ် ရှစ်ပတ်လောက် ဆက်တိုက် ထိုးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ကြိုးတန်းပေါ် လမ်းလျှောက်တတ်တယ်... ဪ... ရောမကို ရောက်ပြီးမှ လယ်ယာလုပ်ငန်းလည်း နည်းနည်းပါးပါး တတ်လာပါတယ်"

သစ်သားစားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ဗိုရီနပ်စ်သည် စာရေးနေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး တီနီ ဘာဇတ်စ်ကို မော့ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"တီနီ ဘာဇတ်စ်... ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတပ်စခန်းကနေ ကြိုဆိုပါတယ်"

"ရိက္ခာတပ်စခန်း ဟုတ်လား" တီနီ ဘာဇတ်စ်က ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ပြန်မေးသည်။ "အဲဒါက ဒီတပ်ထဲမှာ ဘာလုပ်ရတာလဲခင်ဗျ"

"မကြာခင် မင်း သိလာမှာပါ" ဗိုရီနပ်စ်က တိတိကျကျ မဖြေဘဲ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ကဲ... ဟိုဘက်ကနေ ထွက်သွားတော့၊ နောက်တစ်ယောက်!"

တီနီ ဘာဇတ်စ်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဗိုရီနပ်စ် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှေ့နားရှိ စစ်တဲတစ်ခုတွင် သူနှင့် တန်းစီဖော် ကျွန်တစ်ဦးကို ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံ ဆင်ယင်ထားသည့် စစ်သည်တစ်ဦးက အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကျွန်က ရုန်းကန်ရင်း -

"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘူး! တကယ်ပြောတာ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး!" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

"မင်းကျောက ကြိမ်ဒဏ်ရာတွေ ပြည်တည်နေပြီ၊ ဒီအတိုင်းဆို ဖျားတော့မှာ။ မရုန်းနဲ့၊ ဆေးကုဖို့ လိုက်ခဲ့စမ်း!" စစ်သည်၏ တိုက်တွန်းသံကြောင့် ထိုကျွန်သည် ငြိမ်ကျသွားပြီး လိုက်ပါသွားလေသည်။

တီနီ ဘာဇတ်စ်က ငေးကြည့်နေစဉ် စစ်တဲရှေ့တွင် ရပ်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးက -

"ဟေ့... ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ၊ မြန်မြန်လာစမ်း!" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

တီနီ ဘာဇတ်စ်သည် အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး "သူတို့ကို ဘယ်ခေါ်သွားတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။

"ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ဆီ သွားတာလေ" စစ်သည်က တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖြေသည်။ "မင်းမှာလည်း ဒဏ်ရာတွေရှိရင် အဲဒီကို သွားရမှာပဲ"

"ကျွန်တော့်မှာ ဒဏ်ရာမရှိပါဘူး" တီနီ ဘာဇတ်စ်က ခေါင်းကို အမြန်ခါပြသည်။

"ရှိမရှိ ဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" စစ်သည်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုက်တွန်းသည်။ "အထဲကို မြန်မြန်ဝင်၊ လူကြီးတွေကို မစောင့်ခိုင်းနဲ့!"

တီနီ ဘာဇတ်စ် စစ်တဲထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လူသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ ချည်ထည်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြင်နာတတ်မည့်ပုံရှိကာ၊ နောက်တစ်ဦးမှာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံရှိသည်။ တတိယမြောက် တစ်ဦးမှာမူ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လူက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် -

"ဘာလို့ ဒီလောက် ကြန့်ကြာနေတာလဲ၊ ဟိုအဝတ်စုတ်တွေကို အမြန်ချွတ်စမ်း!" ဟု မကျေမနပ် အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ဗျာ... အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရမယ် ဟုတ်လား..." တီနီ ဘာဇတ်စ် ကြောင်သွားသည်။

"မချွတ်ဘဲ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ!"

တီနီ ဘာဇတ်စ်သည် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော အပေါ်ဝတ်ရုံကို ကပျာကယာ ချွတ်လိုက်ရသည်။ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တီနီ ဘာဇတ်စ်ကို သေချာ စစ်ဆေးလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအချို့ကို လက်ဖြင့် ဖိကြည့်ရင်း -

"နာသလား" ဟု မေးသည်။

တီနီ ဘာဇတ်စ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရင်း ခေါင်းခါပြသည်။

"ခြေလက်အင်္ဂါ စုံတယ်၊ ကိုယ်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းချက်မရှိဘူး၊ အမာရွတ်တွေ များပေမဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတော့ မတွေ့ရဘူး... အင်း၊ ကျန်းမာရေးတော့ ကောင်းပုံရတယ်" ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းညစ်ပတ်နေတာပဲ၊ ရေချိုးဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်"

ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လူကလည်း စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ရင်ဘတ်က အမာရွတ်တွေက ဓားဒဏ်ရာတွေ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"စစ်သား လုပ်ဖူးသလား"

"ပွန်တပ်စ်မှာ ခြောက်လလောက် စစ်ထဲဝင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရောမသားတွေဆီမှာ ရှုံးပြီး ကျွန်ဖြစ်သွားတာပါ"

ထိုလူက ပြုံးလိုက်ရင်း - "စစ်မှုထမ်းသက် ခြောက်လဆိုတာ ငါတို့အဖွဲ့ထဲက လူအတော်များများထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိတာပဲ။ မင်းက ဘယ်လို စစ်သည်အမျိုးအစားလဲ"

"ဖလန့်ခ်စ် လှံကိုင်တပ်သား (Phalanx Spearman) ပါ"

"အဲဒါ ဘာကြီးလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြားလို့တော့ ကောင်းသားပဲ" သူက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် တီနီ ဘာဇတ်စ်၏ လက်မောင်းနှင့် ပေါင်တို့ကို ဖျစ်ညှစ်ကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ "မင်းက ကြည့်ရတာ သိပ်မသန်မာလှပေမဲ့ ကြွက်သားတွေကတော့ ကျစ်လျစ်သားပဲ။ လေးလံတဲ့ ချပ်ဝတ်ဆင် ခြေလျင်တပ်သား (Heavy Infantry) လုပ်ရင် ကောင်းလိမ့်မယ်။ မေဂတ်စ်... သူ့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်၊ ပဉ္စမမြောက် လူတစ်ရာတပ်ခွဲရဲ့ ပထမတပ်စုမှာ တပ်စုမှူးအဖြစ် ခန့်လိုက်မယ်"

"တပ်မှူး တော်ကွာတို!" မေဂတ်စ်ဟု ခေါ်သော လူငယ်လေးက ကျယ်လောင်စွာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် မက်ဆီမတ်စ်က အခုအသစ်ဖွဲ့တဲ့ လူတစ်ရာတပ်ခွဲတွေမှာ အရာရှိနေရာအားလုံးကို မူလတပ်ခွဲသုံးခုက လူဟောင်းတွေနဲ့ပဲ ခန့်ရမယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်လေ!"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က စစ်အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်၊ တကယ့်စစ်မြေပြင်ကိုလည်း ရောက်ဖူးတယ်။ ဒါက ငါ့တပ်ထဲက လူဟောင်းတွေထက်တောင် သာသေးတယ်။ သူက တပ်ခွဲမှူး (Centurion) ဖြစ်ဖို့တောင် အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်" ဟု တော်ကွာတိုက ငြင်းခုံသည်။

"ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်သင့်ပါဘူး!" မေဂတ်စ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုသည်။

"မင်းကတော့လေ! ကောင်စုတ်လေး!" တော်ကွာတိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လေတော့သည်။ "ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ရင် မက်ဆီမတ်စ်ရဲ့ စည်းကမ်း၊ မက်ဆီမတ်စ်ရဲ့ အမိန့်... အဲဒါပဲ ပြောနေတာ။ မက်ဆီမတ်စ်က မင်းအဖေလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နားထောင်နေရတာလဲ။ အခြေအနေအရ နည်းနည်းပါးပါးတော့ လိုက်လျောလို့ မရဘူးလား"

မေဂတ်စ်ကလည်း မလျော့ဘဲ ပြန်ပြောသည်။ "စည်းကမ်းဆိုတာ အားလုံး လိုက်နာဖို့ သတ်မှတ်ထားတာလို့ ခေါင်းဆောင်က ပြောတယ်။ စည်းကမ်းရှိမှသာ အဖွဲ့အစည်းက စနစ်ကျမှာပါ။ လူတိုင်းက စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်နေရင် စည်းကမ်းဆိုတာ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး!"

"လာပြန်ပြီ! မင်းကတော့ကွာ!"

"ကဲ... နှစ်ယောက်လုံး တော်ကြပါတော့" ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသူက ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေလိုက်သည်။ "တပ်မှူး တော်ကွာတို၊ ဒီလူက စစ်အတွေ့အကြုံ ရှိတာ မှန်ပေမဲ့ ရိက္ခာတပ်စခန်းကို အခုမှ ရောက်ဖူးတာလေ။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို နားမလည်သေးဘဲ တာဝန်ပေးလိုက်ရင် မသိဘဲ မှားသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါက လက်အောက်ငယ်သားတွေအပေါ် သူ့ရဲ့ ဩဇာကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ သူ့ကို ရိုးရိုးစစ်သားအဖြစ် အရင်စခိုင်းတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ အခြေအနေကြည့်ပြီးမှ ရာထူးတိုးပေးရင်လည်း နောက်မကျပါဘူး"

တော်ကွာတိုက အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ။ ကဲ... ဒါဆိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ မေဂတ်စ်၊ သူ့ကို ပဉ္စမတပ်ခွဲ၊ ပထမတပ်စုထဲ ထည့်လိုက်"

မေဂတ်စ်က မှတ်တမ်းရေးသွင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ တော်ကွာတိုက ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူဘက်သို့ လှည့်ကာ -

"ဟိုးရေ့စ်၊ မင်းရဲ့ ပညာတွေနဲ့ ဒီ ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါလား၊ ဒုတိယတပ်ခွဲ ဒါမှမဟုတ် ပဉ္စမတပ်ခွဲမှာ မင်းကြိုက်တာရွေး၊ တပ်ခွဲမှူး ရာထူးပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

ဟိုးရေ့စ်က အေးဆေးစွာ ပြုံးရင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ဆေးကုသရေးအဖွဲ့မှာက သိပ်လည်း ပင်ပန်းစရာမလိုဘူး၊ အမျိုးသမီးတွေလည်း အဖော်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မီနူဂျပ်စ်ဆီမှာ ဆေးပညာလည်း ဆက်သင်လို့ရသေးတယ်။ ဒါကပဲ ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံးပါ"

တော်ကွာတိုသည် အငြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေဂတ်စ်ထံမှ နံပါတ်ရိုက်နှိပ်ထားသော သစ်သားပြားလေးတစ်ခုကို လှမ်းယူကာ တီနီ ဘာဇတ်စ်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ဒါကို ယူသွား။ ရှေ့ကလူတွေနောက် လိုက်သွားပြီး စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ သွားထုတ်လိုက်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဒီသစ်သားပြားပေါ်က အမှတ်အသားအတိုင်း မင်းကို ပဉ္စမတပ်ခွဲ၊ ပထမတပ်စုဆီ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်"