“အီနိုမေး ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီဆိပ်ကမ်းအလုပ်သမားတွေနဲ့ သင်္ဘောသားတွေဟာ တို့အတွက် အဖိုးတန်တဲ့ အင်အားသစ်တွေပဲ။ ကမ်ပေးနီးယားတစ်ခွင်မှာ ဆိပ်ကမ်းမြို့တွေ အများကြီးရှိနေတာ၊ သူတို့လို လူမျိုးတွေက ဒီအနည်းငယ်တင် မကဘူး။ အခုသာ သူတို့ကို လက်မခံဘဲ တွန်းထုတ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် လာပူးပေါင်းချင်တဲ့သူတွေပါ တွန့်ဆုတ်သွားကုန်လိမ့်မယ်...” ခရောစ်က မျက်လုံးအစုံကို လှုပ်ရှားလျက် အကြံထုတ်ဟန်ဖြင့် လေသံနှိမ့်၍ ပြောသည်။ “သူတို့ကို အရင်ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ကြစို့၊ ငါတို့ဆီ ရောက်လာပြီးမှပဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တပ်ရင်းအသီးသီးဆီ ခွဲထုတ်ပြီး လူစုခွဲပစ်ဖို့ စီစဉ်လို့ရတာပဲ...”
“ဒီနည်းလမ်းက မရိုးသားဘူး၊ မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်” ဟာမီလ်ကာက ပြတ်သားစွာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ “ကတိပေးပြီးရင် တည်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ စိတ်ပျက်သွားကြလိမ့်မယ်၊ စစ်သည်တွေကြားထဲ စိတ်ဝမ်းကွဲနေရင် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့အခါ အန္တရာယ်ကြီးတယ်။”
“ဒါဆို မင်းက သူတို့ကို လက်မခံသင့်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား” ခရောစ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ခပ်ထောက်ထောက် မေးခွန်းထုတ်သည်။
ဟာမီလ်ကာက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ဝင်ခွင့်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို သီးသန့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုအနေနဲ့ ဖွဲ့စည်းခွင့်ပြုမယ်။ အက်တူးမတ်စ်က သူတို့ရဲ့ တပ်မှူးဖြစ်လာမှာ သေချာသလို၊ သူ့ကို တို့ရဲ့ စစ်ကောင်စီအစည်းအဝေးကိုလည်း တက်ရောက်ခွင့်ပေးရမယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ စစ်ကောင်စီက ချမှတ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို အက်တူးမတ်စ်ကတစ်ဆင့် သူတို့အဖွဲ့ဆီ သယ်ဆောင်သွားပြီး တို့က သူတို့ကို ထိန်းချုပ်လို့ရမှာပေါ့!”
ခရောစ်၊ အီနိုမေးနှင့် အန်တိုနစ်တို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ခရောစ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ဒီအက်တူးမတ်စ်ဆိုတဲ့လူက ဂလေဒီယေတာသင်တန်းကျောင်းမှာ ပုန်ကန်တုန်းကလည်း မပါဘူး၊ ရောမစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းကလည်း ငါတို့နဲ့အတူ မရှိခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုဂုဏ်သိက္ခာမျိုးနဲ့ ငါတို့ရဲ့ စစ်ကောင်စီအစည်းအဝေးကို တက်မှာလဲ။ ဒီလိုလူမျိုးက အလွယ်တကူ အစည်းအဝေးတက်ခွင့်ရရင် စစ်သည်တွေက ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ!”
ခရောစ်၏ စကားကြောင့် အီနိုမေးနှင့် အန်တိုနစ်တို့ကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။
“မက်ဆီမတ်စ်၊ မင်းမှာရော ဘာအကြံပြုချက်ရှိလဲ” စပါတာကပ်စ်က အချိန်ကိုက်ပင် ငြိမ်သက်နေသော မက်ဆီမတ်စ်ကို လှမ်းမေးလိုက်ရာ လူတိုင်း၏အကြည့်က သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မက်ဆီမတ်စ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့က ရောမသားတွေကို ခဏတဖြုတ် နှောင့်ယှက်လုယက်တဲ့ တောင်ပေါ်ဓားပြအုပ်စုပဲ ဖြစ်ချင်တာဆိုရင်တော့ ဒီနေပယ်သင်္ဘောသားတွေကို လက်မခံတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့က မြေထဲပင်လယ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ရောမအင်ပါယာကို တော်လှန်နေတာ။ စည်းလုံးနိုင်သမျှ လူတွေကို စည်းလုံးပြီး အင်အားတောင့်တင်းအောင် တည်ဆောက်မှသာ ရောမတွေကို အနိုင်ယူပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ရနိုင်မှာ။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့အားလုံး ရှုံးနိမ့်ပြီး သေရုံပဲ ရှိတော့မယ်—”
“ငါတို့က သေမှာကို မကြောက်ဘူး” ခရောစ်က အေးစက်စက် ဖြတ်ပြောသည်။
“သေမှာကို မကြောက်တာ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အောင်ပွဲရဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ မကြိုးစားကြည့်ရမှာလဲ” မက်ဆီမတ်စ်က အလျှော့မပေးဘဲ တုံ့ပြန်သည်။
“ငါ့အမြင်တော့ တို့တွေ ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်” စပါတာကပ်စ်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသည်။ “စဉ်းစားကြည့်ကြစို့။ ရောမစစ်တပ်ကို အနိုင်ရပြီးကတည်းက ငါတို့ဆီ ဝင်လာတဲ့သူတွေ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုများလာတယ်။ ဒီနေ့ အက်တူးမတ်စ်တို့အဖွဲ့ ရောက်လာသလို၊ ငါတို့သာ ရောမတွေကို ဆက်ပြီး အနိုင်တိုက်နေသရွေ့ နောက်ထပ် အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေလည်း အများကြီး ရောက်လာဦးမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ရှုပ်ထွေးမှာစိုးလို့ဆိုပြီး အားလုံးကို ငြင်းပယ်ကြမှာလား။ အီတလီပြည်က ကျယ်ပြောလှသလို ရောမကို မုန်းတီးတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေလည်း အများကြီးပဲ။ သူတို့ လူအုပ်နဲ့ချီပြီး လာပူးပေါင်းတဲ့အခါ တို့က တွန်းမထုတ်ဘဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုရမယ်။ ဒါမှ တို့အင်အားက တစ်သောင်း၊ နှစ်သောင်းကနေ ငါးသောင်းအထိ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာမှာ။ အင်အားငါးသောင်းလောက် ရှိလာရင် ငါတို့ ဒီလူနည်းစုလေးနဲ့ပဲ စီမံခန့်ခွဲလို့ ရပါဦးမလား!”
“ငါးသောင်း! အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား!” အီနိုမေးက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုသည်။
“ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ” ဟာမီလ်ကာက ထောက်ပြသည်။ “ရောမတွေကို နိုင်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့မှာ လူသုံးထောင်ကျော်နေပြီ။ ဒီအလုပ်သမားတွေနဲ့ သင်္ဘောသားတွေပါပေါင်းရင် စစ်မဖြစ်ခင်က အင်အားအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆို တစ်လအတွင်း ငါတို့အင်အား တစ်သောင်းကျော်ဖို့ မခက်ဘူး။”
စပါတာကပ်စ်က အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “လူတွေ များလာတဲ့အခါ စနစ်တကျ မစီမံနိုင်ရင် ရောမတွေ တိုက်စရာမလိုဘဲ ငါတို့အချင်းချင်း ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အရည်အချင်းရှိသူတွေကို စည်းရုံးပြီး အစည်းအဝေးတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်ပေးရမယ်၊ သူတို့ရဲ့ လူတွေကို ငါတို့ရဲ့ ဘုံရည်မှန်းချက်အတိုင်း စနစ်တကျ ထိန်းကျောင်းခိုင်းရမယ်။ ဒါမှသာ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ရည်ဗလက အင်အားနဲ့အမျှ တိုးတက်လာပြီး ရောမတွေကို အတူတကွ ဖြိုခွင်းနိုင်မှာ!”
ခရောစ်၊ အီနိုမေးနှင့် အန်တိုနစ်တို့ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြသည်။
စပါတာကပ်စ်က ဆက်၍ “မင်းတို့ စိုးရိမ်တာကိုလည်း ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... အက်တူးမတ်စ်ကို တပ်မှူးကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး သူ့လူတွေကို ဦးဆောင်ခွင့်ပေးမယ်၊ စစ်ကောင်စီအစည်းအဝေးကိုလည်း တက်ခွင့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အစောပိုင်းမှာတော့ မက်ဆီမတ်စ်လိုပဲ အကြံပေးပိုင်ခွင့်ပဲ ရှိမယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ မဲပေးပိုင်ခွင့် မရှိသေးဘူး။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို သက်သေပြနိုင်ပြီဆိုမှ မဲပေးပိုင်ခွင့်ကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ နောက်ပြီး ဒီအလုပ်သမားတွေက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ နည်းနိုင်တာမို့ ငါတို့လူအချို့ကို သူတို့ဆီမှာ တပ်ကြပ်တွေအဖြစ် ခန့်ထားပြီး တိုက်ရည်ဗလ မြှင့်တင်ပေးလို့ ရတာပေါ့။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ မက်ဆီမတ်စ်က စပါတာကပ်စ်ကို အကဲခတ်မိသွားသည်။ ဤသူပုန်ခေါင်းဆောင်သည် အမြော်အမြင်ရှိရုံတင်မကဘဲ ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ရန် လူမှုဆက်ဆံရေးအတတ်ပညာကိုပါ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ မက်ဆီမတ်စ် အတွေးလွန်နေစဉ် စပါတာကပ်စ်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မက်ဆီမတ်စ်မှာ မိမိအတွေးကို ရိပ်မိသွားသလားဟု ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း စပါတာကပ်စ်က အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။
“မက်ဆီမတ်စ်၊ မင်း ရိက္ခာတပ်ကို တာဝန်ယူကတည်းက တို့တပ်မတော်အတွက် ရိက္ခာပိုင်းက ပိုပြီး အရေးပါလာတာ အားလုံးအသိပဲ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးက လက်ခံထားကြပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီနေ့အစည်းအဝေးမှာ မင်းကို မဲပေးပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ တပ်မှူးအဖြစ် အဆိုပြုဖို့ ငါပြင်ထားတာ၊ ဘယ်သူမှလည်း ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု အက်တူးမတ်စ် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းက သူနဲ့ အခြေအနေတူတူရှိနေမှ သူက ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနိုင်မှာမို့လို့ပါ။ ဒါကြောင့် မင်းကို ခဏလောက် ထပ်ပြီး အောင့်အည်းပေးဖို့ ငါတောင်းဆိုချင်တယ်။”
မက်ဆီမတ်စ်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မလိုလားအပ်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လောက်အထိ ထပ်စောင့်ရမှာလဲ။”
“အက်တူးမတ်စ်တစ်ယောက် တို့တပ်မတော်အတွက် ရိက္ခာတပ်ရဲ့ အရေးပါပုံကို နားလည်သွားပြီဆိုတာနဲ့ မင်းရဲ့ကိစ္စကို ငါတို့ ချက်ချင်းဆွေးနွေးပါ့မယ်။ အကြာကြီး မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ထပ်ပြီး စောင့်ကြည့်ပါ့မယ်။”
စပါတာကပ်စ်က ကျန်ရှိသော တပ်မှူးလေးဦးကို ကြည့်ကာ “ကဲ... မဲခွဲကြစို့။ အက်တူးမတ်စ်ကို အကြံပေးပိုင်ခွင့်နဲ့ စစ်ကောင်စီမှာ ပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့ သဘောတူကြလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ သဘောတူတယ်” ဟာမီလ်ကာက သူကိုယ်တိုင် အဆိုပြုထားသူဖြစ်၍ ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဒုတိယမြောက် ထောက်ခံသူမှာ အန်တိုနစ်မဟုတ်ဘဲ ခရောစ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူက စပါတာကပ်စ်၏ အချက်အလက်ခိုင်လုံမှုကို လက်ခံသလို၊ တစ်ဖက်ကလည်း ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ကိစ္စကြောင့် သူ့တပ်ရင်းက သိက္ခာကျထားရာ မက်ဆီမတ်စ်ကို သူနှင့်တန်းတူ အခွင့်အရေးရသွားသည်ထက် အက်တူးမတ်စ်ကို လက်ခံလိုက်သည်က ပို၍ သာသာထိုးထိုးရှိသည်ဟု ယူဆပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟာမီလ်ကာ၏ အဆိုပြုချက်သည် တညီတညွတ်တည်း အတည်ဖြစ်သွားလေသည်။
........................
အက်တူးမတ်စ်သည် သူ၏အဖွဲ့နှင့်အတူ တော်လှန်ရေးတပ်မတော်သို့ ပူးပေါင်းဝင်ရောက်လာပြီး ပဉ္စမမြောက်တပ်ရင်း၏ တပ်မှူးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုသည် တုံ့ပြန်မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ဆိပ်ကမ်းအလုပ်သမားများနှင့် သင်္ဘောသားများ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာသဖြင့် တော်လှန်ရေးတပ်အင်အားမှာ ငါးထောင်ကျော်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ထိုအခါ ခေါင်းဆောင်များသည် ဂလေဒီယေတာများစွာကို ကယ်တင်ရန် ကာပူးအာမြို့သို့ တပ်ရင်းသုံးရင်း စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ စပါတာကပ်စ်၊ ခရောစ်နှင့် အီနိုမေးတို့ ဦးဆောင်သော ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယ တပ်ရင်းများသည် အနီးယား လမ်းမကြီးအတိုင်း မြောက်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်ခဲ့ကြရာ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ကာပူးအာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မူလက ကာပူးအာမှ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသော ဂလေဒီယေတာများသည် ဗီဆူးဗီးယပ်စ်တောင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြပြီး နှစ်လကျော်တိုင်အောင် တောင်ဘက်ပိုင်း၌သာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသဖြင့် ကာပူးအာမြို့သားများသည် တော်လှန်ရေးတပ်က ရုတ်တရက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် မြို့ပြင်ရှိ လူများနှင့် ရိက္ခာများကိုပင် မြို့ထဲသို့ သယ်ယူချိန်မရဘဲ မြို့တံခါးများကို အလုအယက် ပိတ်လိုက်ကြရသည်။ ထိတ်လန့်နေသော ကာပူးအာမြို့သားများသည် မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ တော်လှန်ရေးတပ်သားများက မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂလေဒီယေတာသင်တန်းကျောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်စီးနင်းနေသည်ကို သက်ပြင်းချရင်း ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
စပါတာကပ်စ်တို့အဖွဲ့သည် ဂလေဒီယေတာ တစ်ထောင်နီးပါးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရုံမက ရိက္ခာအမြောက်အမြားကိုလည်း သိမ်းဆည်းကာ စခန်းသို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ အင်အားတောင့်တင်းလာသည်နှင့်အမျှ တော်လှန်ရေးတပ်မတော်၏ လှုပ်ရှားမှုနယ်မြေသည် ဗီဆူးဗီးယပ်စ် မြောက်ဘက်ပိုင်းတင်မကဘဲ ဒေသတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနီးနားရှိ မြို့ငယ်များကို ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်သလို၊ အနီးယား လမ်းမကြီးကိုလည်း အခါအားလျော်စွာ ဖြတ်တောက်ကာ ရောမတို့၏ ဆက်သွယ်ရေးကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။