အခန်း (၄၄) - အာကီဂူနှင့် နိုင်စူယာ
“သူ့နာမည်က နိုင်စူယာ (Nexia) တဲ့။ ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ရဲ့ သူနာပြုချုပ်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပေါ့!” ဟု မက်ဆီမတ်စ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ ဂရိအမျိုးသမီးကျွန်တစ်ဦးဖြစ်သူ နိုင်စူယာသည် အနီးနားရှိ စိုက်ပျိုးရေးခြံတစ်ခုမှ မန်နေဂျာ၏ မယားငယ်အဖြစ် ဝယ်ယူခြင်းခံခဲ့ရပြီး အမျိုးမျိုးသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများနှင့်အတူ ကိုယ်ဝန်နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပျက်ကျခဲ့ရသည့် ခါးသီးသောအတိတ် ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့က ထိုခြံကို တိုက်ခိုက်သည့်အခါ သူမသည် ကျွန်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ထိုမန်နေဂျာနှင့် လက်ပါးစေများကို ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်ပြီး တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြည့်လိုက်လျှင် နုနယ်သိမ်မွေ့ပုံရပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ အလွန်မာကျောကာ သည်းခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မက်ဆီမတ်စ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ နိုင်စူယာမှာ အံ့အားလည်းသင့်၊ ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်သွားရသည်။ “သူနာပြုချုပ်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်?”
“ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရတဲ့ စစ်သည်တွေကို ‘သူနာပြု’ လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒီသူနာပြုတွေကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့သူက ‘သူနာပြုချုပ်’ ပေါ့။” မက်ဆီမတ်စ်သည် ‘သူနာပြု’ ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ အခြေအနေနှင့်အညီ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပုံဖော်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ နိုင်စူယာနှင့် အမျိုးသမီးများမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ‘စစ်သည်’ ဟု အခေါ်ခံရခြင်းမှာ တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့အတွင်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို သိသိသာသာ မြင့်မားသွားစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နိုင်စူယာက ဆက်လက်မေးမြန်းသည်မှာ “အကယ်၍ ကျွန်မတို့ ပြုစုပေးနေတုန်းမှာ အဲဒီဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေက ကျွန်မတို့အပေါ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြုမူလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?”
မက်ဆီမတ်စ်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်မှာ “ဆေးကုသရေးစခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ စစ်သည်တိုင်းကို ကြိုတင်သတိပေးထားရမယ်။ အကယ်၍ နှောင့်ယှက်စော်ကားမှု တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့ရင် ပထမအကြိမ် သတိပေးမယ်၊ ထပ်လုပ်ရင်တော့ ဆေးအဖွဲ့ကနေ နှင်ထုတ်ပစ်မယ်။ ငါတို့က အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို ကုသပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!”
“ကောင်းပါပြီ!” နိုင်စူယာသည် မက်ဆီမတ်စ်၏ အဖြေကို ကျေနပ်သဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ အခြားစစ်ကျွန်များကဲ့သို့ ဆူညံမနေဘဲ မက်ဆီမတ်စ်၏ မှာကြားချက်များကို သေချာစဉ်းစားနေခဲ့သော အာကီဂူက “ဒဏ်ရာတွေကို စည်းမယ့် အဝတ်တွေကို ဘာဖြစ်လို့ ရေနွေးနဲ့ ပြုတ်ရတာလဲ?” ဟု မေးလာသည်။
မက်ဆီမတ်စ်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း အလေးအနက် ရှင်းပြသည်မှာ “တောထဲတောင်ထဲက ရေမြောင်းတွေထဲမှာ သာမန်မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ ရှိတတ်တာကို ငါတို့ တွေ့ဖူးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အကောင်လေးတွေက ပိုတောင်များသေးတယ်၊ သူတို့က ညစ်ပတ်တဲ့အရာတွေပေါ်မှာ နေထိုင်ကြတာ။ သူတို့က ငါတို့ကို အဖျားတက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အရေပြားက ချပ်ဝတ်တန်ဆာလို ကာကွယ်ပေးထားလို့ အဆင်ပြေနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာရပြီး လူက အားနည်းသွားတဲ့အခါ အဲဒီအကောင်လေးတွေက ဒဏ်ရာကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ပြီး ပြည်တည်တာ၊ အဖျားတက်တာကနေ နောက်ဆုံး သေတဲ့အထိ ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ အပူချိန်ပြင်းပြင်းက အဲဒီအကောင်လေးတွေကို သေစေနိုင်သလို သန့်ရှင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း သူတို့ရှိနေတာကို လျှော့ချပေးနိုင်တယ်...”
မက်ဆီမတ်စ်၏ စကားကြောင့် အာကီဂူမှာ အံ့အားသင့်သွားရုံသာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ မလုံမလဲဖြင့် ကြည့်မိသွားကြသည်။ မက်ဆီမတ်စ်၏ တည်ငြိမ်လှသော ရှင်းပြပုံကြောင့် အာကီဂူမှာ မယုံတဝက် ယုံတဝက် ဖြစ်သွားရကာ “ဒါတွေကို ဘယ်ဆရာဝန်ဆီက သင်လာတာလဲ?” ဟု စိတ်ဝင်တစား မေးလေသည်။
မက်ဆီမတ်စ်က အကျယ်တဝင့် ထပ်မရှင်းပြလိုသဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ဆိုလိုက်သည်မှာ “ဘယ်ကသင်လာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရင်ဆုံး စမ်းလုပ်ကြည့်လိုက်ပါ။ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် ခဏနေရင် သိရမှာပဲ။ အလုပ်ဖြစ်ရင် ဆက်လုပ်၊ အလုပ်မဖြစ်ရင်တော့ မင်းတို့ အရင်က လုပ်နေကျအတိုင်းပဲ ပြန်လုပ်ပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား?”
အာကီဂူသည် ဆေးပညာရှင် မဟုတ်သဖြင့် မည်သည့်အယူအဆကိုမျှ အစွဲအလမ်းမရှိသလို၊ မက်ဆီမတ်စ်၏ စကားမှာလည်း ယုတ္တိရှိသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ လယ်သမားဘဝမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ပိုလုပ်ရမည်ကိုလည်း သူ ဝန်မလေးပေ။ “ကောင်းပါပြီ၊ ခေါင်းဆောင်ပြောသလိုပဲ အရင်စမ်းကြည့်ပါ့မယ်”။ အာကီဂူ၏ အဖြေကြောင့် မက်ဆီမတ်စ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အမှန်စင်စစ် အာကီဂူကသာ ကန့်ကွက်နေပါက ဆေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပိုမိုနားထောင်မည့်သူတစ်ဦးနှင့် လဲလှယ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
မက်ဆီမတ်စ်က နိုင်စူယာနှင့် အာကီဂူတို့ကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ဆိုလိုက်သည်မှာ “မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး ဆေးကုသရေးအဖွဲ့ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါမှ ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေ အမြန်ဆုံး ပြန်ကျန်းမာလာမှာ!”
နိုင်စူယာက ချက်ချင်းပင် “ကျွန်မ ခေါင်းဆောင်နဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းပြီး ညီမလေးတွေကို ကောင်းကောင်း ဦးဆောင်ပါ့မယ်!” ဟု ဆိုသည်။ အာကီဂူကမူ “ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ခေါင်းဆောင် မလုပ်ဖူးတော့ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မလား မသေချာပေမဲ့ အစွမ်းကုန်တော့ ကြိုးစားပါ့မယ်!” ဟု ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေသည်။ အာကီဂူ၏ ရိုးသားမှုကို မက်ဆီမတ်စ် သဘောကျသွားသည်။
ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦးသည် ဒဏ်ရာ အခြေအနေအလိုက် တဲများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီး လူနာများကို စတင်ရွှေ့ပြောင်းကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မက်ဆီမတ်စ်က နိုင်စူယာ၏ အနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်သည်မှာ “နိုင်စူယာ၊ မင်းကို ပေးစရာ တာဝန်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေကို ပြုစုနေရင်းနဲ့ သူတို့ နေကောင်းသွားတဲ့အခါ ငါတို့ ရိက္ခာအဖွဲ့ထဲမှာပဲ ဆက်နေဖို့ တိတ်တဆိတ် စည်းရုံးပေးပါ။”
ဤသည်မှာ မက်ဆီမတ်စ် ဆေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရခြင်း၏ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ တခြားခေါင်းဆောင်များက ရိက္ခာအဖွဲ့အတွက် လူအင်အား ထပ်မပေးလိုသဖြင့် သူသည် ဒဏ်ရာရစစ်သည်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့ထဲတွင် မိမိနှစ်သက်ရာအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိနေသော်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို မသိသေးသော စစ်သည်သစ်များကို လမ်းကြောင်းပေးရန် လွယ်ကူသည်။ အကယ်၍ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များက ရိက္ခာအဖွဲ့မှာပဲ နေချင်သည်ဟု ဇွတ်တောင်းဆိုပါက မည်သူမျှ ကန့်ကွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ထိုသူများသည် စစ်မြေပြင်အတွေ့အကြုံ ရှိပြီးသားသူများဖြစ်သဖြင့် လူသစ်များထက် ပို၍ အရည်အချင်းရှိကြသည်။
“နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်မတို့ တိတ်တဆိတ် စည်းရုံးပေးပါ့မယ်” ဟု နိုင်စူယာက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေရင်း မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ညုတုတု ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... ကျွန်မ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မှာလဲ?”
နိုင်စူယာ၏ အကြည့်ကြောင့် မက်ဆီမတ်စ်၏ ရင်ခုန်သံ အနည်းငယ် မြန်သွားသော်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် “မင်း အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် ငါ လူမမှားဘူးဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ နိုင်စူယာသည် မက်ဆီမတ်စ်၏ မျက်နှာကို ဝေ့ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
လူနာများကို တဲအတွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် ဆေးအဖွဲ့သာမက ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုပါ ခေါ်ယူကူညီစေခဲ့သဖြင့် နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် အားလုံး အခြေချနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မက်ဆီမတ်စ်သည် မနားတမ်းပင် လူနာတစ်ဦးချင်းစီထံ လိုက်လံနှုတ်ဆက်ကာ ဤဆေးကုသရေးအဖွဲ့ကို သူကိုယ်တိုင် ခေါင်းဆောင်များထံ အကြံပြု ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောပြခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာရရှိချိန်မှစ၍ တပ်ဖွဲ့က အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ပစ်ပယ်ခံထားရသည်ဟု ခံစားနေရသော စစ်သည်များမှာ အမျိုးသမီးများ၏ ပြုစုမှုကို ရရှိတော့မည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ငရဲမှ နတ်ပြည်သို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် မက်ဆီမတ်စ်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ကြသလို မိမိတို့ကို ပြုစုပေးမည့် အမျိုးသမီးများကိုလည်း လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပါမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။
အာကီဂူ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း စစ်ကျွန်အချို့မှာ ထင်းခွေကာ ရေနွေးများ အဆက်မပြတ် ပြုတ်နေကြသည်။ အာကီဂူကလည်း နိုင်စူယာနှင့် အခြားသူများကို ဒဏ်ရာဆေးကြောပုံ၊ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပုံနှင့် ပတ်တီးစည်းပုံတို့ကို စတင်သင်ကြားပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးအဖွဲ့၏ အလုပ်များ စနစ်တကျ ဖြစ်စပြုလာသည်ကို မြင်သောအခါ မက်ဆီမတ်စ်သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များ၏ ကျေးဇူးတင်နေသော မျက်ဝန်းများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်ရင်း— နောင်တွင် ဤနေရာသို့ နေ့တိုင်းလာကာ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လူဦးရေ နှစ်ထောင်မျှသာရှိသော တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့သည် သပိတ်ခြံရှိ ရောမစခန်းဟောင်းအတွင်း၌ အဆင်ပြေစွာ နေရာယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း စစ်သည်များမှာ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ညမိုးချုပ်မှသာ အနားယူနိုင်ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် စပါတာကပ်စ်နှင့် ခရောစ်တို့သည် တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ ဖမ်းဆီးရမိထားသော ကမ်ပေးနီးယား (Campanian) စစ်သုံ့ပန်း ရာပေါင်းများစွာကို နာပိုလက် (Napolet) မြို့ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ နာပိုလက်မြို့သည် လက်ရှိစခန်း၏ အနောက်မြောက်ဘက် မိုင် ၂၀ ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့များသည် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နာပိုလက်မြို့သားများသည် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့ လာနေပြီဟူသော သတင်းကို ကြိုရထားသဖြင့် မြို့တံခါးများကို ပိတ်ကာ မြို့စောင့်တပ်များကို မြို့ရိုးပေါ်တွင် အပြည့်ချထားကြသည်။ စပါတာကပ်စ်သည် မြို့ရိုးအောက်မှနေ၍ အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်မှာ— သူတို့သည် ရောမတို့၏ နှိပ်စက်မှုကို မခံနိုင်၍သာ ပုန်ကန်ရခြင်းဖြစ်ပြီး မြို့သားများအပေါ် ရန်ငြိုးမရှိကြောင်း၊ သို့သော် နာပိုလက်သည် ရောမတို့ကို ကူညီရန် စစ်သည်များ လွှတ်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ထိုစစ်သည်အများစုကို ဖမ်းဆီးရမိထားကြောင်း ပြောဆိုသည်။ အကယ်၍ နာပိုလက်မြို့က ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ၅၀၀၊ ဓားတို ၅၀၀၊ လှံရှည် ၅၀၀ နှင့် ဒိုင်း ၅၀၀ တို့ကို ပေးအပ်ပါက ထိုသုံ့ပန်းများကို ပြန်လွှတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက ဤနေရာမှာပင် ကွပ်မျက်ပစ်မည်ဟု ရာဇသံပေးလိုက်သည်။
စပါတာကပ်စ်၏ စကားကြောင့် မြို့ရိုးပေါ်မှ အရာရှိများနှင့် မြို့စောင့်တပ်များကြားတွင် ဆူညံသွားရသည်။ မနေ့က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသူများထံမှ ရောမတပ်များ အရေးနိမ့်သွားသည့်အကြောင်းကို သူတို့ ကြိုသိထားကြပြီးဖြစ်သည်။ မိမိတို့ မိသားစုဝင်များ ပြန်မလာသဖြင့် နာပိုလက်မြို့အတွင်း၌ ငိုကြွေးသံများ ဖုံးလွှမ်းနေချိန်တွင် ယခုကဲ့သို့ စစ်သည်များ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မြို့သားအများစုမှာ စပါတာကပ်စ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောရန် ဆန္ဒရှိနေကြတော့သည်။