အခန်း (၃၁) - သန်းခေါင်ယံ အလစ်ငိုက်စစ်ဆင်ရေး

မည်းမှောင်သော ညဥ့်အမှောင်ထုသည် ကမ္ဘာမြေကို လွှမ်းခြုံလာခဲ့ပြီ။ ဝင်းပသော လရောင်အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေစဉ် မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းက တောင်ပြင်ပေါ်တွင် အနားယူနေခဲ့ကြသော သူပုန်စစ်သည်များသည် အိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာကြသည်။ ရိက္ခာအဖွဲ့က စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပေးထားသော အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။ သို့သော် စပါတာကပ်စ် ဦးဆောင်သည့် အရှေ့ဘက်ကမ်းပါးယံ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိ၍ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ သူတို့၏ ရင်ခုန်သံများမှာ ဗုံတီးသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လာကြသည်။

ကမ်းပါးယံမှာ ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ထားသကဲ့သို့ မတ်စောက်လွန်းလှပြီး အောက်ခြေမြေပြင်မှာမူ အနက်ဆုံးသော ချောက်ကမ္ဘာတစ်ခုနှယ်။ ပြင်းထန်သော တောင်လေရူးများက အောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များကို ဝုန်းဒိုင်းကြဲ တိုက်ခတ်နေသည်မှာ ကစဉ့်ကလျား ကခုန်နေသော မိစ္ဆာများနှယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူတို့ကို ဝါးမြိုရန် အသင့်စောင့်နေသည့်နှယ်။ ထိုလေပြင်းများသည် တောင်နံရံတစ်လျှောက် ဝှေ့တက်လာကာ ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်များကိုပင် လွင့်စင်သွားမတတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ စစ်သည်များ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ စိမ့်ဝင်နေစဉ်-

"ငါ အရင်သွားမယ်"

စပါတာကပ်စ်၏ နက်ရှိုင်းသော အသံကြီးက ဟိန်းထွက်လာသည်။ သူသည် မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မိမိကတိကို တည်ကြည်စွာ ဖြည့်ဆည်းပြလိုက်သည်။ သန်မာလှသော လက်အစုံဖြင့် ကျောက်ဆောင်ကြီးတွင် ချည်နှောင်ထားသည့် ခိုင်ခံ့သောကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ကြံ့ခိုင်သော ခြေထောက်များဖြင့် ကျောက်ဆောင်အက်ကြောင်းများကို အားပြုလျက် တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသွားတော့သည်။ ကမ်းပါးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သူအားလုံးသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝံ့ကြဘဲ သူ၏ပုံရိပ်လေး သေးငယ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ကြိုး၏ တုန်ခါမှုတိုင်းနှင့် သူ၏ အားတင်းသံများက သူတို့၏ အာရုံကြောများကို ဆွဲဆန့်ထားသကဲ့သို့ပင်။ လရောင်က မည်မျှပင် လင်းပပရှိစေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် ကမ်းပါးအောက်ခြေမှ အမှောင်ထုသည် စပါတာကပ်စ်၏ ပုံရိပ်ကို ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။

မျက်စိဖြင့် မမြင်ရတော့သောအခါ စိုးရိမ်စိတ်များက ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကြိုးသည် အချက်ပြထားသည့်အတိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုံးကြိမ်၊ ထို့နောက် နောက်ထပ် သုံးကြိမ် ထပ်မံတုန်ခါသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ ဘေးကင်းကြောင်း ပေးပို့သော အချက်ပြမှုပင် ဖြစ်သည်။ စစ်သည်များအားလုံး ဝမ်းသာအားရ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီ။ စပါတာကပ်စ် အောင်မြင်သွားပြီ။ သူ မြေပြင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

"ငါ့အလှည့်ပဲ" ခရောစ်က ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ "ငါလည်း လိုက်မယ်" အီနိုမေးကလည်း ထပ်ကျပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။

တောင်ထိပ်မှ ကြိုးနှစ်ပင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ချထားသဖြင့် စစ်သည်များ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆင်းနိုင်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက စပါတာကပ်စ် ဆင်းခဲ့သည့် အရှိန်အတိုင်းဆိုလျှင် စစ်သည်ငါးရာလုံး ဆင်းနိုင်ရန် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်သွားပေလိမ့်မည်။ ခရောစ်၊ အီနိုမေး၊ အန်တိုနစ်နှင့် အခြားသော ဂလေဒီယေတာ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသွားနိုင်ခြင်းက ကျန်ရစ်သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အခက်အခဲအနည်းငယ်တော့ ရှိခဲ့သည်။ အချို့စစ်သည်များသည် ဆင်းနေစဉ် ခြေချော်ကာ တောင်နံရံနှင့် ရိုက်မိခြင်း၊ ပြုတ်ကျခြင်းများ ရှိခဲ့သော်လည်း အူဟောက်နေသော တောင်လေသံများက သူတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤမတော်တဆမှုလေးများက စစ်သည်တို့၏ စိတ်ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်တော့ဘဲ စပါတာကပ်စ်နှင့်အတူ ရောမတို့အား လက်တုံ့ပြန်ရန်သာ သူတို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ဤညဥ့်နက်တိုက်ပွဲအတွက် စစ်သည်ငါးရာသာ ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ သူပုန်တပ်တွင် ဓားတိုနှင့် လှံရှည် စုစုပေါင်း ငါးရာခန့်သာ ရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သလို၊ တကယ့်စစ်မြေပြင်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည့်သူမှာလည်း ဤမျှသာ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဂလေဒီယေတာများမှလွဲလျှင် ကျန်သူများမှာ အိုင်ဘေးရီးယား ကျွန်းဆွယ်မှ ကဲ့လ်တ်လူမျိုးများဖြစ်ကြပြီး၊ မကြာသေးမီကမှ ကျွန်ပြုခံထားရသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော ဗီဇများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သည်များအားလုံး အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ။ တောင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများမှာမူ ကမ်းပါးစွန်းတွင် မှောက်လျက်သားဝပ်ကာ အောက်ခြေသို့ တစိမ့်စိမ့် ငေးကြည့်နေကြဆဲ။ အမှောင်ထုကြောင့် မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မမြင်ရတော့သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲသည် သူတို့အတွက် ရှင်သန်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပင် မဟုတ်ပါလား။

"ကဲ သွားကြစို့၊ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" ဟာမီလ်ကာက အားလုံးကို သတိပေးရင်း တောင်ဆင်းလမ်းအတိုင်း ရှေ့ဆောင်ထွက်ခွာလာသည်။ သူ၏နောက်တွင် စစ်သည်များ တစ်သီကြီး လိုက်ပါလာကြသည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် အခြားသူများကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါလာသည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရမှုများအရ စပါတာကပ်စ်၏ အလစ်ငိုက်တိုက်ခိုက်မှုသည် မလွဲမသွေ အောင်မြင်မည်ကို သူ ယုံကြည်နေသည်။ "အက်ခရိုနစ်၊ ဂါယပ်စ်၊ ဗိုရီနပ်စ်... လူတွေကို သေချာကြည့်ထားကြ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လမ်းလွဲမသွားစေနဲ့" ဟု မက်ဆီမတ်စ်က ယခင်အမှားမျိုး မထပ်စေရန် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ပါ မက်ဆီမတ်စ်" ကလေးငယ်များက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။ "စိတ်မပူကြနဲ့၊ မနက်ကျရင် မင်းတို့ တောင်အောက်ဆင်းပြီး စိုက်ပျိုးရေးခြံမှာ ဆက်ပြီး ပညာသင်ရတော့မှာပါ" ဟု သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောရင်း လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

မက်ဆီမတ်စ်၏ နောက်တွင်မူ မြင်းဆယ်ကောင်နှင့်အတူ ပီဂါရစ် ဦးဆောင်သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ လိုက်ပါလာသည်။ ထိုမြင်းများသည် မျက်စိကို အဝတ်စည်းထားပြီး ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲထားသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြသည်။ မြင်းများကို တောင်ပေါ်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်ဆောင်လာစဉ်က နေရာယူလွန်းသဖြင့် စစ်သည်အချို့က ညည်းညူခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ ထိုမြင်းများသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အခြားသော သူပုန်စစ်သည် ငါးရာခန့်သည် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းအတိုင်း စနစ်တကျ လိုက်ပါလာကြသည်။ ရန်သူသိမည်စိုးသဖြင့် မီးတုတ်များ မသုံးဘဲ လရောင်ကိုသာ အားကိုးကာ တစ်လှမ်းချင်း အာရုံစိုက် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

တောင်လမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး အကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဟာမီလ်ကာနှင့် မက်ဆီမတ်စ်တို့သည် ဝပ်လျက်သားဖြင့် ရှေ့ကို အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော ကုန်းလျှောတစ်ခု ရှိနေပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ကျုံးရှည်ကြီးနှင့် မြေတံတိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ မြေတံတိုင်းပေါ်တွင် မီးတုတ်များ ထွန်းညှိထားသဖြင့် ရန်သူတို့၏ လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ရောမစစ်သည်များသည် တောင်ထိပ်ဘက်မှ လာမည့်ရန်ကို အတော်ပင် သတိထား ကာကွယ်ထားပုံရသည်။

စပါတာကပ်စ်တို့ အချက်ပြမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဟာမီလ်ကာပင် စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသော်လည်း မက်ဆီမတ်စ်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ စပါတာကပ်စ်တို့ ရောမစခန်းကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ သူတို့ စခန်းရဲ့ အနေအထားကို သေချာလေ့လာပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြမှာပါ" ဟု မက်ဆီမတ်စ်က တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ငယ်ရွယ်ပေမယ့် သတ္တိက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲလား..." ဟာမီလ်ကာက သူ၏ တပည့်ကို ချီးကျူးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အောက်ဘက်ဆီမှ တိုက်ခိုက်သံများကို စတင်ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး ရှင်းလင်းလာသည်။ စိုက်ပျိုးရေးခြံ အဆောက်အအုံများက ကွယ်နေသဖြင့် ရောမစခန်းအတွင်း အခြေအနေကို မမြင်ရသော်လည်း စပါတာကပ်စ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်နေပြီဆိုသည်မှာ သေချာနေပြီ။ များမကြာမီ မြေတံတိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော ရောမစစ်သည်များ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါတို့အလှည့် ရောက်ပြီ" ဟာမီလ်ကာက လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် ဟာမီလ်ကာ၊ အမိန့်ပေးပါတော့။ ငါတို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" ဟု စစ်သည်များက တီးတိုး တိုက်တွန်းကြသည်။

ဟာမီလ်ကာက ပီဂါရစ်တို့ကို အချက်ပြလိုက်ရာ မြင်းများကို ကုန်းလျှောအတိုင်း အစီအရီ တန်းလိုက်သည်။ မျက်စိစည်းထားသော အဝတ်များနှင့် ဇက်ကြိုးများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းထိန်းများသည် မိမိတို့ ချစ်မြတ်နိုးသော မြင်းများကို သနားစိတ်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဓားမြှောင်များကို ထုတ်၍ မြင်းတင်ပါးများကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆွလိုက်ကြသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် မြင်းများသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟီသံပေးရင်း ကြောက်လန့်တကြား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားသော မြင်းအုပ်သည် အတားအဆီးများကို တိုက်ဖြတ်ကာ မြေတံတိုင်းကြီးကို ပြိုကျသွားစေသည်။

"အောင်မြင်ပြီ" မက်ဆီမတ်စ်သည် သူကိုယ်တိုင် အကြံပေးခဲ့သော စီမံကိန်း အောင်မြင်သွားသဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ ရောမတွေကို သတ်ဖို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ" ဟာမီလ်ကာက ရှေ့ဆုံးမှ ခုန်ထွက်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ "ရောမတွေကို သတ်ဟေ့... သတ်ကြ" ဟု စစ်သည်များက ဟိန်းဟောက်ရင်း လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့အနက် အများစုမှာ လက်ဗလာနှင့် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာမူ မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲနေသည်။

မီးလောင်နေသော စိုက်ပျိုးရေးခြံမှ အလင်းရောင်အောက်တွင် တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်မြင့်နေသည်။ မက်ဆီမတ်စ်၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ပျောက်ကွယ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်ရှိ အသားလှီးဓားက ရောမစစ်သည်တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ထစ်လိုက်စဉ်၊ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ ဓားကလည်း နောက်ထပ်ရန်သူတစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို လျှပ်တစ်ပြက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုက အံ့မခန်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ပြသနေသည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် ဓားနှစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ရန်သူများကြားတွင် လေပွေတစ်ခုနှယ် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်နေသည်။ လက်တွေ့တွင် ရောမစစ်သည် အများစုမှာ အိပ်မက်မက်နေစဉ် ရုတ်တရက် နိုးလာကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာပင် မဝတ်နိုင်၊ လက်နက်ပင် မကိုင်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးနေကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဆောက်အအုံများအတွင်း ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူပုန်စစ်သည်များ၏ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ ရင်ဆိုင်နေကြရတော့သည်။