အခန်း (၃၀) - စပါတာကပ်စ်၏ လှုံ့ဆော်မှုနှင့် အံ့ဖွယ်မျိုးစေ့

မက်ဆီမတ်စ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ခေါင်းဆောင်တစ်စုသည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ အရှေ့ဘက် ကျောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကမ်းပါးအခြေအနေကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြသလို၊ မက်ဆီမတ်စ် လှည်းဖြင့် သယ်လာသော ကြိုးများ၏ ခိုင်ခန့်မှုကိုလည်း စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရိက္ခာအဖွဲ့မှ အမျိုးသမီးများ ကျစ်ထားသည့် စပျစ်နွယ်ပင် ကြိုးများကိုပါ ကိုယ်တိုင်ဆွဲကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ကိန်းအောင်းလာတော့သည်။

စပါတာကပ်စ်သည် မက်ဆီမတ်စ်ကို အားရပါးရ ဖက်လိုက်ပြီး "မက်ဆီမတ်စ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ! မင်း ငါတို့အားလုံးကို ကယ်တင်လိုက်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။ ဟာမီလ်ကာကလည်း မက်ဆီမတ်စ်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ခပ်ဖွဖွထိုးကာ "ကောင်းတယ် ငါ့တူ... မင်း တော်တယ်!" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။ အန်တိုနစ်က ပြုံးပြသလို၊ အီနိုမေးကလည်း အားနာသလိုနှင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေလေသည်။

ခရော့စ်ကမူ ချောင်းနှစ်ချက် ခပ်ပြင်းပြင်းဟန့်လိုက်ပြီး "မက်ဆီမတ်စ်ရဲ့ အကြံက ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ အရင်စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောက်မြင့်တဲ့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းဖို့ဆိုတာ အားလုံးမှာ သတ္တိနဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါ့မလား။ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေနဲ့ ရိက္ခာအဖွဲ့ကလူတွေ ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!" ဟု ထောက်ပြလိုက်သည်။

ခရော့စ်၏ စကားကြောင့် အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပြန်လည်လေးနက်သွားသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စပါတာကပ်စ်က အလျင်ဦးစွာ ဆိုလာသည်။ "သူတို့အတွက် မစိုးရိမ်နဲ့။ ငါတို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး တိတ်တဆိတ် ဆင်းသွားမယ်၊ ပြီးရင် ရောမတွေကို အလစ်အငိုက် တိုက်မယ်! ရောမတွေက ဒီမြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြိုတင်လေ့လာထားပြီးသား ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့က ငါတို့ကို တောင်ပေါ်မှာ ပိတ်မိနေပြီအထင်နဲ့ အောက်ဘက်မှာပဲ စခန်းဆောက်ပြီး စိတ်ချလက်ချ နေနေကြတာ။ သူတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်—"

ခရော့စ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ "စပါတာကပ်စ် ပြောတာ မှန်တယ်! ဒီနည်းနဲ့ လုပ်ကြရအောင်။ ညီအစ်ကိုတွေကို ဒီနေ့တစ်ရက် နားခိုင်းလိုက်မယ်၊ အားအင်တွေ ပြည့်လာရင် မနက်ဖြန်ညကျမှ ခိုးဆင်းပြီး အလစ်အငိုက် တိုက်ကြစို့။ အဲဒီအချိန်ဆို ရောမတွေ အိပ်ပျော်နေမှာ သေချာတယ်!" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြားဖြတ်ပြောသည်။

"မနက်ဖြန်ည မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ညပဲ ငါတို့ ဆင်းရမယ်!" ဟု စပါတာကပ်စ်က အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဒီနေ့ည?! သိပ်မလောလွန်းဘူးလား" ဟာမီလ်ကာက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

"ရောမတွေက ငါတို့နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီးကတည်းက အနားမရသေးဘူး။ အရန်တပ်တွေက စခန်းဆောက်နေရတယ်၊ စစ်သည်တွေက ကင်းစောင့်နေရတယ်၊ မြင်းတပ်ကလည်း ပတ်ကင်းလှည့်နေရတယ်..." စပါတာကပ်စ်က တောင်အောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသေအချာ ဝေဖန်ပြသည်။ "ကြည့်! သူတို့ အင်အားတွေက ဒီဘက်မှာပဲ စုနေတာ။ ညမကျခင်အထိ မြေကျင်းတွေတူး၊ တံတိုင်းတွေဆောက်ပြီး ငါတို့ဆင်းလာမယ့်လမ်းကို အသေသတ် ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ ဆိုလိုတာက သူတို့မှာ တခြားဘက်တွေကို အကာအကွယ် လုပ်ဖို့ အချိန်ရော လူရော မရှိသေးဘူး။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတော့ ညဘက်ဆိုရင် သူတို့ အိပ်မောကျနေမှာပဲ၊ ကင်းလှည့်တာလည်း လျော့ရဲသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ငါတို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲ။ အကယ်၍ မနက်ဖြန်ညအထိ စောင့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီရောမတပ်မှူးက သတိကြီးတဲ့သူဆိုတော့ တစ်စခန်းလုံးကို အခိုင်အမာ ကာကွယ်ပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် တိုက်ရတာ ပိုခက်သွားလိမ့်မယ်..."

အားလုံးက သူ၏ စကားကို လက်ခံကြသော်လည်း အန်တိုနစ်က သတိပေးသည်။ "စပါတာကပ်စ်... မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကို အများစုက တိုက်ပွဲရှုံးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပြီ။ ဒီလောက် မြင့်တဲ့ တောင်ပေါ်ကနေ ကြိုးနဲ့ဆင်းပြီး ရောမတွေကို တိုက်ဖို့ဆိုတာ သူတို့ ကြောက်နေကြလိမ့်မယ်"

"အဲဒါကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်" စပါတာကပ်စ်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်ပြီး ကုန်းပြင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီနေ့ ရောမတွေနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာဟာ ငါ့ရဲ့ အမှားကြောင့်ပဲ!" စပါတာကပ်စ်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် စကားသံကြောင့် စစ်သည်များမှာ ဇဝေဇဝါနှင့် မော့ကြည့်လာကြသည်။

"ငါက ရောမတွေကို ကြောက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် တိုက်ပွဲမှာ အသာစီးရဖို့အတွက် အမြဲတွေးနေခဲ့မိတယ်။ ငါတို့က အရင်ဦးအောင် မတိုက်ဘဲ ရောမတွေ လာတိုက်တာကိုပဲ စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါမေ့သွားတာက ရောမတွေမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ သာလွန်တဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေ ရှိနေတာကိုပဲ။ ငါတို့က ကြာကြာစောင့်လေ၊ ရောမတွေက ပိုပြီး အသာစီးရလေ ဖြစ်လာမှာပဲ!"

စပါတာကပ်စ်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး အားမာန်ပါလှသဖြင့် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်။

"ဒါဆို... ငါတို့လို ဆင်းရဲသားတွေမှာ ရောမစစ်တပ်ထက် သာတာ ဘာရှိသလဲ?!" စပါတာကပ်စ်က ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အသံကို ပြန်နှိမ့်လိုက်သည်။ "ငါလည်း တစ်ချိန်က ယိုခ်စတား ပင်လယ်နားက သရေးစ်မျိုးနွယ်စုမှာ ဇနီးမယား၊ သားသမီးတွေနဲ့အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောမတွေ ရောက်လာပြီး ငါတို့ကို အရန်တပ်သားအဖြစ် အတင်းအကျပ် စုဆောင်းခဲ့တယ်။ ငါလည်း ရောမစစ်တပ်နဲ့အတူ အာရှမိုင်းနားကို သွားခဲ့ရတယ်... ငါ မသိလိုက်တာက ငါတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် ရောမစစ်တပ်တစ်ခု ငါတို့ရွာကို ရောက်လာခဲ့တာကိုပဲ။ သူတို့က ရိက္ခာတွေ အတင်းသိမ်းယူရင်း ငါတို့မျိုးနွယ်စုက အမျိုးသမီးတွေကို... စော်ကားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ငါတို့လူတွေက ပြန်ခုခံတော့ ရောမတွေက ဒေါသထွက်ပြီး ရွာသားအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ တစ်ရွာလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးလည်း ပါသွားခဲ့တယ်..." စပါတာကပ်စ်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။

အားလုံးက လေးနက်စွာ နားထောင်နေကြသည်။

"ဒီသတင်းကို ငါတို့ သိလိုက်ရပေမဲ့ ရောမတွေဆီကနေ မပြေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ရပြီး၊ ဟောဒီက ဂလက်ဒီယေတာကွင်းထဲမှာ အဲဒီယုတ်မာတဲ့ ရောမတွေကို ဖျော်ဖြေဖို့အတွက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြရတယ်... ညီအစ်ကိုတို့၊ မင်းတို့လည်း ငါ့လိုပဲ လွတ်လပ်တဲ့ဘဝမှာ နေခဲ့ကြဖူးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ရောမတွေရဲ့ ကျွန်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ကြိမ်ဒဏ်ကို နေ့ညမပြတ် ခံခဲ့ရတယ်။ သူတို့အတွက် နွားတွေ သိုးတွေလို အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့ရတယ်။ မင်းတို့ ငါတို့ဆီကို ရောက်လာတာဟာ ကျွန်အဖြစ် မနေချင်တော့လို့ပဲ၊ လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန်ချင်လို့ပဲ။ အဲဒီအတွက် မင်းတို့က အင်အားကြီးတဲ့ ရောမစစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မကြောက်ဘူး၊ သေရမှာကိုလည်း မကြောက်ဘူး!"

စပါတာကပ်စ်၏ အသံမှာ ပိုမိုတက်ကြွလာသည်။ "ရောမတွေက အင်အားကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ စည်းစိမ်တွေ အများကြီးရှိတော့ ငါတို့ထက် သေရမှာကို ပိုကြောက်ကြတယ်။ အဲဒါဟာ ငါတို့ သူတို့ထက် သာတဲ့အချက်ပဲ! သေရမှာကို မကြောက်တဲ့သူတွေဟာ အံ့ဖွယ်အမှုတွေကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ စစ်သည်တော်အစစ်တွေပဲ! ပြီးခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ ရှုံးခဲ့တာဟာ ရောမတွေ ငါတို့ကို ပိုပြီး အထင်သေးသွားစေတယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို တောင်ပေါ်မှာ နွားတွေလို အငတ်ထား သတ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက ဒီနေ့ညမှာ ငါတို့က မျောက်တွေလို လျင်မြန်စွာနဲ့ ကျောက်ကမ်းပါးကနေ ဆင်းလာပြီး၊ လင်းယုန်တွေလို ရောမစခန်းကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်တော့မှာကိုပဲ! ညီအစ်ကိုတို့... ငါနဲ့အတူ ဒီတိုက်ပွဲကို လိုက်ဝံ့ကြသလား?!"

စစ်သည်များမှာ သူ၏ စကားကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသော်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က လှမ်းအော်မေးသည်။ "ခေါင်းဆောင်စပါတာကပ်စ်၊ ရောမတွေ စောင့်နေတဲ့ဘက်ကလွဲရင် ကျန်တာ ကျောက်ကမ်းပါးကြီးတွေပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဆင်းလို့ရမှာလဲ!"

"အာခီဒတ်စ်... မင်းက ဒီနားက ခြံမှာ နွားကျောင်းခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ ဒီမြေအနေအထားကို သိမှာပါ။ ဒီဘက်ကလွဲရင် တခြားလမ်းမရှိတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့—" စပါတာကပ်စ်က အသက်ကို ဝအောင်ရှူပြီး အားကုန်အော်လိုက်သည်။ "ငါတို့သာ သေရမှာကို မကြောက်ရင် အံ့ဖွယ်အမှုတွေကို ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။ ငါ ကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး ဆင်းပြမယ်။ ငါ အောက်ကို ဘေးကင်းကင်း ရောက်သွားတာကို မြင်ရင် မင်းတို့ ငါ့နောက်က လိုက်ရဲကြသလား?!"

စပါတာကပ်စ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အသံကို ထပ်မြှင့်လိုက်သည်။ "ငါ့နောက်ကို လိုက်မလား?! မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲက မုန်းတီးမှုတွေနဲ့အတူ ငါ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး ရောမစခန်းကို တိုက်ကြစို့။ ဟို အထက်တန်းလွှာ ရောမတွေကို မြေကြီးပေါ် ဆွဲချပစ်လိုက်ကြစို့။ ငါတို့ဟာ နိမ့်ကျတဲ့ နွားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အံ့ဖွယ်တွေကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေ၊ ရောမတွေကို ဒူးထောက်တောင်းပန်စေမယ့် သေမင်းတွေဆိုတာ သူတို့ကို သိအောင် လုပ်ပြကြစို့! လိုက်—ကြ—မလား?!"

"လိုက်မယ်! လိုက်မယ်!! လိုက်မယ်!!!" စစ်သည်များသည် စပါတာကပ်စ်၏ စကားကြောင့် တက်ကြွလှုပ်ရှားလာကြပြီး၊ ယခင်က ရှိခဲ့သော မှိုင်ညှို့နေသည့် အငွေ့အသက်များမှာလည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

'အံ့သြစရာပဲ!' မက်ဆီမတ်စ်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ရပ်နေသည့် စပါတာကပ်စ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ စပါတာကပ်စ်သည် ဘာကြောင့် သမိုင်းတွင် ပုန်ကန်သူစစ်တပ်၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အမြဲရှိနေခဲ့သလဲ၊ သူ၏ စစ်သည်များက ဘာကြောင့် အသေခံ လိုက်ခဲ့ကြသလဲ ဆိုသည်ကို သူ အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

'ဒီလို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်မျိုးဆီက သင်ယူစရာတွေ အများကြီးရှိတာပဲ!' ဟု မက်ဆီမတ်စ် တစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေမိတော့သည်။