အပိုင်း (၃) - လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အစပျိုးခြေလှမ်းများ

လေ့ကျင့်ရေးနည်းပြ အချို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာခွင့်ပေးရန် ငိုယိုတောင်းပန်နေကြသည်။ သို့သော် ဘာတီယာတပ်စ်၏ ဤဂလက်ဒီရေတာကျောင်းသည် ကြမ်းတမ်းလှသော လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နှစ်များစွာအတွင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ဂလက်ဒီရေတာများမှာလည်း မနည်းတော့ပေ။ နည်းပြများနှင့် ဂလက်ဒီရေတာများအကြားတွင် ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဟူသည် အလျဉ်းမရှိဘဲ အဆုံးမသတ်နိုင်သော နာကြည်းချက်များသာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် စပါတာကပ်စ်၏ ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တောင်းပန်နေသော အစောင့်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မညှာမတာ ထိုးသတ်ပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဘာတီယာတပ်စ် ထွက်ပြေးသွားပြီ!" တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် သုံးထပ်တိုက် ဝရန်တာပေါ်တွင် ဘာတီယာတပ်စ်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

"အဲဒီ ဝံပုလွေဆိုးကို ထားလိုက်တော့။ မှောင်တော့မယ်၊ ငါတို့ အမြန်ထွက်ပြေးဖို့ လိုတယ်" ဟု စပါတာကပ်စ်က တည်ငြိမ်လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အန်တိုနစ်စ်၊ ညီအစ်ကိုတချို့ကို ခေါ်ပြီး မီးဖိုချောင်က စားလို့ရတာ အကုန်လုံးကို အထုပ်အပိုးပြင်ခိုင်းလိုက်။"

"ကရော့စ်၊ တိုက်နိုင်ခိုက်နိုင်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို စုစည်းပြီး အစောင့်တွေဆီကရတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့ လက်နက်တွေကို ဝတ်ဆင်ခိုင်းလိုက်။"

"အီနိုမေး (Enomai)၊ သန်မာတဲ့ ညီအစ်ကိုတချို့ကိုခေါ်ပြီး ငါနဲ့အတူ လာခဲ့၊ ကျောင်းတံခါးမကြီးကို ဖျက်ကြမယ်" စပါတာကပ်စ်က ဆက်လက်အမိန့်ပေးသည်။ "ဟာမီလ်ကာ၊ ကျန်တဲ့လူတွေကိုဦးဆောင်ပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဆေးထည့်ပေးလိုက်။ တံခါးပွင့်တာနဲ့ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားကြမယ်။"

ဤပုန်ကန်မှုကို ဂလက်ဒီရေတာကျောင်းအတွင်း ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး စပါတာကပ်စ်ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ကရော့စ်၊ အန်တိုနစ်စ်၊ ဟာမီလ်ကာနှင့် အီနိုမေးတို့က အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် တာဝန်ယူထားကြသည်။ စပါတာကပ်စ် အမိန့်ပေးပြီးနောက် အားလုံးက မိမိတို့တာဝန်များကို ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် ကရော့စ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိပြီး အားလုံးကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သူအဖြစ် လူပုံအလယ်တွင် အပြစ်တင်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသက သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြဿနာကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူသည် အနီးအနားတွင် ဒဏ်ရာရ၍ လဲနေသော ဂလက်ဒီရေတာတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အခြေအနေကို မေးမြန်းဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုနေလဲ"

"...အို၊ မက်ဆီမတ်စ်၊ ငါ့ကို ကူညီပါဦး! ငါ့ညာဘက်ပေါင်ကို ဓားနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရတာ အတော်နက်တယ်၊ အရမ်းနာလွန်းလို့ ငါ လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး..." ထိုဂလက်ဒီရေတာက ညည်းတွားရင်း မက်ဆီမတ်စ်ကို အကူအညီတောင်းရှာသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသဖြင့် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နာမည်မှာ ဖီဆာရို့စ် (Fesaros) ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ ဖီဆာရို့စ်သည် အီလီရီယန် ပင်လယ်ဓားပြလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အီလီရီယန် ပင်လယ်ဓားပြများသည် အီတလီသို့ ကူးသန်းသွားလာနေသော သင်္ဘောများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်လုယက်နေသဖြင့် ရောမသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် နေ့ညမပြတ် ကင်းလှည့်ရန် စစ်သင်္ဘောများ စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။ ဖီဆာရို့စ်၏ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောသည် ရောမသင်္ဘောများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ကွပ်မျက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကျန်ရှိသော သင်္ဘောသားများကို ကျွန်အဖြစ် အီတလီတစ်ဝန်းရှိ မြို့များသို့ ရောင်းချခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကျွန်မျိုးကို ရောမလူမျိုးများက အိမ်စေအဖြစ် ဝယ်ယူလေ့မရှိဘဲ သတ္တုတွင်းများ သို့မဟုတ် ဂလက်ဒီရေတာကွင်းများသို့သာ ပို့လေ့ရှိသည်။

အမှန်စင်စစ် ဖီဆာရို့စ်သည် တက်ကြွဖျတ်လတ်ပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်သူဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်အတွက်သာ ပင်လယ်ဓားပြဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က ဂလက်ဒီရေတာကျောင်းသို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က သူသည် ကြမ်းတမ်းသော လေ့ကျင့်မှုများနှင့် အသားမကျခဲ့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ အီလီရီယန် သွေးဝက်ပါသော မက်ဆီမတ်စ်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအကြား ခိုင်မာသော သံယောဇဉ် ရှိနေခဲ့သည်။

ဖီဆာရို့စ်၏ သန်မာသော ညာဘက်ပေါင်မှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသည့် ဓားဒဏ်ရာကို မြင်သောအခါ မက်ဆီမတ်စ်သည် မူလပိုင်ရှင်၏ အတွေ့အကြုံအရ ဒဏ်ရာအနီးတစ်ဝိုက်ကို ညင်သာစွာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖီဆာရို့စ်သည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံရင်း အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူနေရှာသည်။

"သွေးထွက်တာ သိပ်မများဘူး၊ ဆိုလိုတာက အဓိက သွေးကြောမကြီးကို မထိခိုက်ဘူးပေါ့။ ခြေထောက်လည်း လှုပ်လို့ရသေးတယ်ဆိုတော့ ကြွက်သားကြောတွေလည်း မပြတ်ဘူး။ မင်း ကံကောင်းပါတယ်၊ ခဏလောက် အနားယူပြီး အနာကျက်သွားရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ" ဟု မက်ဆီမတ်စ်က သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် ပြောလိုက်သည်။ ဂလက်ဒီရေတာများအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များအပြင် ရန်သူကို အနိုင်ယူရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အခြေခံ ခန္ဓာဗေဒပညာရပ်အချို့ကိုလည်း နည်းပြများက သင်ကြားပေးထားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဖီဆာရို့စ်မှာ မက်ဆီမတ်စ်၏ စကားကြောင့် စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "မက်ဆီမတ်စ်၊ ငါ ဒဏ်ရာရနေတော့ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ပစ်ထားခဲ့ကြမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မက်ဆီမတ်စ် ခဏမျှတွေဝေသွားသည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ အခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသူဖြစ်သဖြင့် မည်သူနှင့်မျှ သံယောဇဉ် အထူးတလည် မရှိသေးပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေရသည့် အခြေအနေတွင် တခြားသူအတွက် ပူပန်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ဖီဆာရို့စ်သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် လေးစားသော ဂလက်ဒီရေတာ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ လေးစားရခြင်း အကြောင်းအရင်းမှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် ဂလက်ဒီရေတာကျောင်းတွင် နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် ဝါရင့်တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အသက်မှာ နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ သူသည် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိသော်လည်း နူးညံ့သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်မှု မရှိသဖြင့် တခြားသူများနှင့် လေ့ကျင့်ရာတွင် အမြဲလိုလို အရေးနိမ့်လေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဘာတီယာတပ်စ်က သူ့ကို မျက်နှာသာပေးကာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲများတွင် မထည့်ဘဲ ရှောင်ရှားပေးထားလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အပေါ်ယံတွင် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ ဂလက်ဒီရေတာ အများစုက သူ့ကို အထင်သေးကြသည်။

သူ၏ အမည်ပြောင်ဖြစ်သော "မက်ဆီမတ်စ်" ဆိုသည်မှာပင် ထိုသဘောကို ဆောင်နေသည်။ ယင်းမှာ သူ၏ အမည်ရင်း မဟုတ်ဘဲ တခြားသော ဂလက်ဒီရေတာများက သူ့ကို လှောင်ပြောင် သရော်သည့်အနေဖြင့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ "မက်ဆီမတ်စ်" ဆိုသည်မှာ "အကြီးမြတ်ဆုံး" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း သူ၏ အားနည်းသော တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းနှင့် အလွန်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ဂလက်ဒီရေတာများသည် မိမိတို့၏ အမည်ရင်းကို သုံးလေ့မရှိဘဲ ကြည့်ရှုသူများပေးသော သို့မဟုတ် မိမိဘာသာ ပေးထားသော အမည်ပြောင်များကိုသာ သုံးကြသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအမည်မှာပင် သူ၏ အမည်ရင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဖီဆာရို့စ်မှာမူ အသစ်ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ ကြင်နာမှုကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည့်အပြင် ဇာတိမြေချင်းလည်း တူသဖြင့် သူ့အပေါ် တခြားသူများထက် ပိုမို လေးစားသံယောဇဉ် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် ဤကမ္ဘာတွင် တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်နေသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း ဖီဆာရို့စ်၏ ယုံကြည်မှုကိုမူ တိုက်ရိုက် မဖျက်ဆီးချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်းပင် "စိတ်မပူပါနဲ့။ စပါတာကပ်စ်က ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို သေချာပေါက် ပစ်မထားပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ငါ မင်းကို တွဲပြီး ခေါ်သွားပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မက်ဆီမတ်စ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ!" ဖီဆာရို့စ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောရှာသည်။

မက်ဆီမတ်စ်၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖီဆာရို့စ် စိတ်သက်သာရာရစေရန်သာ ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စပါတာကပ်စ်က ဒဏ်ရာရသူများကို ထားရစ်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ပါက သူသည်လည်း ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ဒဏ်ရာရနေသော ဖီဆာရို့စ်ကို ခေါ်သွားခြင်းက သူ၏ လွတ်မြောက်ရေးကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သဖြင့် သူက ပစ်ထားခဲ့ရသည်ကိုပင် ပို၍ သဘောကျမိပေမည်။ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသဖြင့် သူသည် ဖီဆာရို့စ်၏ ကျေးဇူးတင်နေသော မျက်ဝန်းများကို ရှောင်လွှဲကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။

ကရော့စ်သည် ဂလက်ဒီရေတာ နှစ်ဆယ်ကျော်ကို စုစည်းပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အစောင့်များထံမှ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ချွတ်ယူကာ မိမိတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်နေကြသည်။

ကရော့စ်သည် စပါတာကပ်စ်၏ 'တိုက်နိုင်ခိုက်နိုင်သူများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ရန်' ဟူသော အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ လက်အောက်မှ ဂေါလ် (Gaul) ဂလက်ဒီရေတာများကိုသာ လက်နက်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ပေးအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကျောင်းတွင် ဂေါလ်လူမျိုးနှင့် သရေးရှန်းလူမျိုးများ အဓိကရှိပြီး ကရော့စ်မှာ ဂေါလ်ဂလက်ဒီရေတာများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသူများသည် ဒဏ်ရာရနေသော ရဲဘော်များကို ကူညီပေးနေကြသည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မက်ဆီမတ်စ် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဖီဆာရို့စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုမှာကြည့်၊ ပီကော့ (Pequot) ရှိနေတယ်။ သူ ဒဏ်ရာမရတာ တော်သေးတာပေါ့။"

ဖီဆာရို့စ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ပီကော့!" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ပီကော့ဟု ခေါ်သော ထိုဂလက်ဒီရေတာမှာ အသားညိုညို၊ ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်နှင့် ကြွက်သားအပြည့် ရှိသူဖြစ်သည်။ ဖီဆာရို့စ်၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် သူသည် မဆိုင်းမတွပင် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ သူ၏ ပိတ်ချော အတွင်းခံအင်္ကျီကို ဆွဲဖြတ်ကာ ဖီဆာရို့စ်၏ ဒဏ်ရာကို စတင် စည်းနှောင်ပေးတော့သည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ပီကော့သည် ဖီဆာရို့စ်နှင့် သင်္ဘောတစ်စီးတည်းမှ ပင်လယ်ဓားပြဖော် ဖြစ်ပြီး ဤကျောင်းတွင်ရှိသော အီလီရီယန် နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဖီဆာရို့စ်နှင့် မတူသည်မှာ ပီကော့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်လယ်ဓားပြ လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စကားနည်းသော်လည်း လေ့ကျင့်ခန်းများတွင်မူ အလွန်ကြမ်းတမ်းရက်စက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခက်ထန်သော ပုံစံကြောင့် ဝါရင့်ဂလက်ဒီရေတာများပင် သူ့ကို ရန်မစရဲကြပေ။ မူလပိုင်ရှင်သည် သူ့ကို မိတ်ဖွဲ့ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ပီကော့က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ပီကော့သည် သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်း ဖီဆာရို့စ်နှင့်မူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စပါတာကပ်စ်၊ ကရော့စ်၊ အန်တိုနစ်စ်၊ အီနိုမေးနှင့် ဟာမီလ်ကာတို့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အလယ်တွင် ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ကြသည်။

"တံခါးကို ဖျက်လိုက်ပြီ" ဟု စပါတာကပ်စ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဟာမီလ်ကာ၊ စားစရာ ဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ"

"ဘာလီ (Barley) ဆန် ငါးအိတ်နဲ့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ အသားတစ်တုံးပဲ ရခဲ့တယ်" ဟု ဟာမီလ်ကာက ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်က ကြေးအိုးတွေနဲ့ မြေအိုးတွေကိုလည်း ညီအစ်ကိုတွေကို သယ်ခိုင်းထားတယ်။"

"ကပ်စေးနဲတဲ့ ဘာတီယာတပ်စ်ရဲ့ မီးဖိုချောင်မှာတော့ ယူစရာ ဘာမှ သိပ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကရော့စ်က ခါးခါးသီးသီး ပြောလိုက်သည်။