အခန်း (၂၇) - သွေးသံရဲရဲတိုက်ပွဲနှင့် ရောမတို့၏ လိပ်ခွံဗျူဟာ

မိမိတို့၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ စခန်းတွင် မီးလောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပုန်ကန်သူစစ်သည်များမှာ စတင်ထိတ်လန့်လာကြသည်။ ဟာမီလ်ကာပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး စပါတာကပ်စ်ကို အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ရောမတွေက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ စခန်းကို မီးရှို့ပြီး ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင်တော့... ငါတို့ အစီအစဉ်ပြောင်းပြီး အရင်ဦးအောင် တိုက်စစ်ဆင်သင့်သလား"

"မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး၊ မူလအစီအစဉ်အတိုင်းပဲ စောင့်မယ်" ဟု စပါတာကပ်စ်က တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ဆိုသည်။ "မက်ဆီမတ်စ်ဆီကို ချက်ချင်း လူလွှတ်လိုက်၊ ရိက္ခာအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး မီးငြှိမ်းဖို့ တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်ပါ"

"ကောင်းပါပြီ!" စပါတာကပ်စ်၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ဟာမီလ်ကာ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲအချို့ ကြုံဖူးသော်လည်း အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့်များတွင် စပါတာကပ်စ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဆက်ပစ်! မရပ်နဲ့!" ဂရာဘိုက ရှေ့တောင်ကုန်းပေါ်မှ မီးတောက်များကို ကြည့်ကာ အကျယ်ကြီး အမိန့်ပေးနေသည်။ သူသည် စစ်သည်အင်အား တစ်ဝက်ခန့်သာ ယူဆောင်ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိုးရိမ်တတ်သော အလေ့အထကြောင့် လေးမြှားစက်များနှင့် မြင်းတပ်ကိုမူ အင်အားအပြည့် ပါအောင် ယူခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျွန်များအား ခြောက်လှန့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကင်းထောက်များ၏ သတင်းအရ ရန်သူ့စခန်း တည်ဆောက်ပုံကို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မီးမြှားဗျူဟာမှာ ထိရောက်မှု ရှိနေလေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မီးလုံးများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြတ်ပျံနေသလို၊ အနောက်ဘက်မှ ရိက္ခာအဖွဲ့၏ အော်ဟစ်သံများမှာလည်း မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။ ပုန်ကန်သူ စစ်သည်များသည် နောက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြရာ၊ အစပိုင်းက တက်ကြွခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာတော့သည်။ ကျစ်လျစ်ခဲ့သော စစ်ကြောင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျော့တိပျော့ဖတ် ဖြစ်လာပြီး ဆူညံသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။

စပါတာကပ်စ်သည် တောင်အောက်ခြေရှိ ရောမတို့၏ လေးမြှားစက် အနေအထားကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူက "ဟိုဘက်က လေးမြှားစက်က မီးလုံးမပစ်တာ နှစ်ချီရှိပြီ... အို၊ ဘေးကတစ်ခုလည်း ရပ်သွားပြီ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟာမီလ်ကာ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်ပင်ဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။ "ပျက်သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်!"

"မီးအရှိန်နဲ့ အချိန်အကြာကြီး ပစ်နေရတာဆိုတော့ ပျက်တာ မဆန်းပါဘူး!" စပါတာကပ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရာမှ ပြေလျော့သွားကာ အနောက်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတို့၊ ခဏလေးပဲ ထပ်အောင့်ထားကြ! ရောမတွေရဲ့ စက်တွေ အကုန်ပျက်တော့မယ်၊ အဲဒီကျရင် သူတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ငါတို့ကို လာတိုက်ရလိမ့်မယ်!"

သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ဟာမီလ်ကာနှင့် အနီးနားရှိ ဂလက်ဒီယေတာများကလည်း လိုက်လံအော်ဟစ်ကြရာ စစ်သည်များ စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဘယ်ဘက်တောင်ပံမှ အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုန်ကန်သူ စစ်သည်များသည် ရောမစစ်တပ်ဆီသို့ တောင်အောက်သို့ ဝုန်းကနဲ ပြေးဆင်းသွားကြတော့သည်။

ဟာမီလ်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားသည်။ စပါတာကပ်စ်ကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! အီနိုမေးက ဘာလုပ်နေတာလဲ!"

သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် ညာဘက်တောင်ပံမှလည်း အော်ဟစ်သံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုဘက်မှ စစ်သည်များပါ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြပြန်သည်။

"တောက်!... ခရော့စ်ကတော့ လုပ်ပြီ—" စပါတာကပ်စ်သည် ဆဲဆိုလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်ထဲမှ ဓားတိုကို မြှောက်ကာ အားကုန် အော်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတို့၊ ရောမတွေကို ကလဲ့စားချေကြစို့၊ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ!" ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဒိုင်းနှင့်ဓားကိုကိုင်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် စပါတာကပ်စ်အနေဖြင့် ဘယ်၊ ညာ တောင်ပံနှစ်ဖက်စလုံးကို ပစ်မထားနိုင်တော့ပေ။

"ကလဲ့စားချေကြစို့!!!..." ဟူသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ စစ်သည်များသည် အားရပါးရ ပြေးဆင်းသွားကြသည်။ အန်တိုနစ် ဦးဆောင်သည့် တပ်မကြီးကလည်း အလယ်လမ်းကြောင်းမှ လိုက်ပါသွားသည်။

ပုန်ကန်သူများ အလုံးအရင်းနှင့် ဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မက်ဆီမတ်စ်၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရိက္ခာအဖွဲ့ဝင်များမှာ စခန်းအနှံ့ မီးငြှိမ်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ "အားလုံး အမြန်စုကြ! မြန်မြန်!"

တောင်ပေါ်မှ အရှိန်အဟုန်နှင့် ဆင်းလာသော ပုန်ကန်သူများကို ကြည့်ရင်း ဂရာဘို တစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာသည်။ သို့သော် တပ်မှူး ဗစ်ဒ်နီးယပ်စ်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တပ်စုငယ်များကို ၃၀၀ မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ၁၀ တန်းစီရှိသော တပ်မကြီးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲခင်းကျင်းလိုက်သည်။ သူတို့နောက်တွင် အရန်တပ်သား တစ်ထောင်ခန့် ရှိနေသည်။ ဂရာဘိုသည် ဤအရန်တပ်သားများကို ရှေ့တန်းသို့ မပို့ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ နာပိုလက်တစ်ဝိုက်မှ အလျင်စလို စုဆောင်းထားသည့် ထိုတပ်သားများမှာ တိုက်ပွဲတွင် အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရောမစစ်တပ် စစ်ကြောင်းပြင်ပြီးချိန်တွင် ပုန်ကန်သူများ၏ ဘေးတောင်ပံနှစ်ဖက်မှာ ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ "လှံပစ်ကြ!... လှံပစ်ကြ!..." ရောမအရာရှိများ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စစ်သည်များသည် လေးလံသော လှံရှည်များကို အားကုန် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်း ပစ်လိုက်သည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လှံများသည် အကာအကွယ်မဲ့သော ပုန်ကန်သူများအတွက် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ စစ်သည်အမြောက်အမြား လှံထိမှန်ကာ လဲကျကုန်သည်။ စနစ်တကျ ရှိခဲ့သော စစ်ကြောင်းမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး တချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဂလက်ဒီယေတာများသာ အရှိန်မပျက် ဆက်လက်တိုးဝင်နေကြသည်။

ပုံမှန် ရောမစစ်တပ်သာဆိုလျှင် ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ တိုက်စစ်ဆင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရောမတို့သည် ဒိုင်းတံတိုင်းကို ခိုင်မြဲအောင်လုပ်ပြီး ခုခံသည့် အနေအထားတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူတို့သည်လည်း ဒေါသတကြီး တိုးဝင်လာသော ဂလက်ဒီယေတာများကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂလက်ဒီယေတာများမှာမူ လှံမိုးရွာသွန်းမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သွေးဆာနေသည့် သားရဲများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ တိုးဝင်လာကြသည်။ အီနိုမေးနှင့် ခရော့စ်တို့မှာ ထိုသားရဲများ၏ ဘုရင်များကဲ့သို့ ရှေ့ဆုံးမှ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် လှံများ စိုက်ဝင်နေသော ဒိုင်းကြီးများကို အားကိုးကာ ရောမစစ်သည်များ၏ ဒိုင်းတံတိုင်းကို အားကုန် ဝင်တိုက်လိုက်ကြသည်။ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် ရောမစစ်သည်များ ယိမ်းယိုင်သွားချိန်တွင် လက်ထဲမှ ဓားတိုဖြင့် ဒိုင်းကြားထဲမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်ကြတော့သည်။

ထို့နောက် စပါတာကပ်စ်နှင့် အန်တိုနစ် ဦးဆောင်သည့် အလယ်တပ်မကြီး ရောက်လာသောအခါ ရောမစစ်ကြောင်းမှာ အနည်းငယ် ဝရုန်းသုံးကား ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ကွယ်မှ ဂရာဘိုသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် "အရန်တပ်တွေကို အမြန်လွှတ်—"

"မလောပါနဲ့ဦး တပ်မှူးကြီး" ဗစ်ဒ်နီးယပ်စ်က တည်ငြိမ်စွာ တားလိုက်သည်။ "ငါတို့ စစ်သားတွေ ဒီလောက်တော့ တောင့်ခံနိုင်ပါတယ်"

ရောမစစ်သည်များသည် အရာရှိများ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဒိုင်းများကို ပိုမိုကျစ်လျစ်အောင် စုစည်းကာ ခုခံစစ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။ အချို့မှာ ဓားကိုချပြီး ဒိုင်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အားပြုကာ တောင့်ခံနေကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် စစ်ကြောင်းမှာ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး ခိုင်မာသော တံတိုင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဂလက်ဒီယေတာများမှာ အရေအတွက် နည်းလွန်းသဖြင့် အရှိန်မှာ တန့်သွားသည်။ သူတို့သည် အစုအဖွဲ့လိုက် စနစ်တကျ တိုက်ခိုက်မှုတွင် အားနည်းသောကြောင့် ရောမတို့ဘက်က ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လာနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအခါမှ ဂရာဘိုသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

စပါတာကပ်စ်သည် ရှေ့မှ ရောမစစ်သည်များကို အားကုန် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ရန်သူမှာ ဒိုင်းနောက်တွင် ပုန်းကာ ခုခံရုံသာ လုပ်နေသဖြင့် အပေါက်အစ ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ပုန်ကန်သူ စစ်ကြောင်းမှာလည်း ပျော့တိပျော့ဖတ် ဖြစ်နေပြီး ရန်သူက နောက်ဆုတ်သွားသဖြင့် သူသည် ရန်သူ့ကြားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဘေးဘယ်ညာတွင် ရန်သူများ ဝိုင်းနေတော့သည်။

'ဒီရောမတွေက လိပ်ခွံထဲက လိပ်တွေလိုပဲ၊ စစ်ကြောင်းကို ဖောက်ဖို့ တကယ် ခက်တာပဲ။ ဘေးတောင်ပံက ညီအစ်ကိုတွေလည်း လှံဒဏ်ကြောင့် အင်အားနည်းနေပြီ၊ သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ!...' ဟု စပါတာကပ်စ် တစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွေးတောနေမိတော့သည်။