အခန်း ၂၂ - ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် အနာဂတ်အတွက် မျိုးစေ့ချခြင်း

ပီဂါရစ်က အခက်တွေ့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် “တပ်မှူး... အခုက ညဥ့်နက်နေပြီဗျ။ ဆက်ဆီပစ်စ်က ညဘက်ဆို သိုးခြံနားမှာပဲ အိပ်လေ့ရှိတာ။ မနက်ဖြန်မနက်မှ သူ့ကို ကျွန်တော် သွားခေါ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။

“ကောင်းပြီလေ” မက်ဆီမတ်စ်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သုံးယောက်လုံးကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “စပါတာကပ်စ်နဲ့ တခြားခေါင်းဆောင်တွေက ငါ့ရဲ့အကြံပြုချက်တွေကို လက်ခံဖို့နဲ့ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့အဖွဲ့ဟာ အရင်ကထက် အစစအရာရာ ပိုကောင်းနေဖို့ လိုတယ်။ တခြားတပ်ဖွဲ့က စစ်သားတွေက ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အရေးပါပုံကို သိလာမှ ငါတို့အင်အားတောင့်တင်းလာတာကို သူတို့က လိုလားကြမှာ”

ထိုသုံးယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝေခွဲမရသလို ဖြစ်နေကြသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က ဆက်၍ -

“ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်လုံးက တက်ကြွပြီး တာဝန်ကျေကြသူတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီထက်ပိုကောင်းအောင် လုပ်လို့ရသေးတယ်။ ဥပမာ- အက်ခရိုနစ်... မင်းကြီးကြပ်တဲ့ မီးဖိုချောင်မှာ မနက်စာဆိုရင် ဂျုံပြုတ်၊ ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်၊ ဒိန်ခဲတစ်တုံး၊ ဟင်းရည်တစ်ခွက်နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ညစာဆိုရင်လည်း အသားခြောက်တစ်ဖတ်၊ ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်နဲ့ ဟင်းရည်တစ်ခွက်ပဲ။ ဒါဟာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး။ စစ်သားတွေက ဗိုက်ဝရုံပဲ စားနေရတာ။ လူအများကြီးအတွက် အစာအလုံအလောက်ပေးဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ အစားအသောက်တွေကို ပိုပြီးအရသာရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ရလဒ်က ပိုကောင်းလာမှာပဲ။

ဥပမာ- ဟင်းရည်ထဲကို ရေမှော်ခြောက်တွေနဲ့ ခရုသားတွေ ထည့်ချက်ရင် အရသာ ပိုရှိလာမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ကမှ စံအိမ်ကြီးတစ်ခုကနေ ငါတို့ဒါတွေကို သိမ်းဆီးရမိထားတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ပေါင်မုန့်ဖုတ်တဲ့အခါ ပျားရည်လေး သုတ်ပေးတာမျိုး၊ တစ်ခါတလေ သိုးနှစ်ကောင် သုံးကောင်လောက်ပိုသတ်ပြီး စစ်သားတွေကို အကင်ကျွေးတာမျိုး၊ ကြက်နဲ့ ဘဲတွေကို ဟင်းရည်ချက်ကျွေးတာမျိုး လုပ်ပေးသင့်တယ်—”

“ဒါပေမဲ့ တပ်မှူး... အဲဒီလိုလုပ်ရင် နေ့စဉ်ကုန်ကျစရိတ်တွေက အများကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့!” အက်ခရိုနစ်က စိုးရိမ်တကြီး ဝင်ပြောသည်။

“ငါတို့ဆီမှာ ရှိသမျှက လုယူထားတာတွေပဲ။ တကယ့်ကုန်ကျစရိတ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒီမှာ စံအိမ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကောင်းတာတွေ ကုန်သွားရင် တခြားကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ ထပ်သွားလုမှာပေါ့” ဟု မက်ဆီမတ်စ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

အက်ခရိုနစ်သည် ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာ ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သလို ဟာမီလ်ကာသည်လည်း ထို့အတူပင်။ ချွေတာစုဆောင်းလိုသည့်စိတ်က သူတို့၏အရိုးထဲထိ စွဲနေမှန်း မက်ဆီမတ်စ် နားလည်သည်။ သို့သော် သူသည် ထောက်ပံ့ရေးတပ်မှူးအသစ် ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေကို အရင်အတိုင်း ထား၍မရပေ။ စစ်သားများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရန်အတွက် ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့သည် သိသိသာသာ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာကြောင်း ပြသရန် လိုအပ်သည်။ သူက ဆက်လက်၍ -

“ငါတို့အဖွဲ့ကို လာပူးပေါင်းတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဟာ အရင်က အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြပြီးပြီ။ အခုလည်း ရောမစစ်တပ်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာဆိုတော့ ဘယ်အချိန်မှာ စစ်မြေပြင်မှာ သေမလဲ မသိဘူး။ သူတို့ကို အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ကျွေးမွေးပြီး ဘဝရဲ့အရသာကို ခံစားခွင့်ပေးဖို့က ငါတို့ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ရဲ့ အဓိက တာဝန်ပဲ! ငါတို့က အစားအသောက်တွေကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးပြီး သူတို့ကို အံ့သြအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် သူတို့က ငါတို့အပေါ် ကျေးဇူးတင်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှ ငါတို့က တစ်ခုခု တောင်းဆိုရင် သူတို့ဆီက ထောက်ခံမှုက အလိုလို ရလာမှာပါ”

မက်ဆီမတ်စ်၏ စကားက အက်ခရိုနစ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး “တပ်မှူးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အစားအသောက်တွေ ပိုကောင်းလာအောင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။ ပီဂါရစ်ကလည်း ချက်ချင်းပင် “လှည်းတန်းမှာကော ဘာတွေ ပြောင်းလဲဖို့ လိုသေးလဲ” ဟု မေးလာသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဂါယပ်စ်ကို ကြည့်ပြီး “လှည်းတန်းနဲ့ ဂိုဒေါင်ကိစ္စတွေအတွက် ငါ့မှာ အကြံတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ နောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အစည်းအဝေးအပြီးတွင် မက်ဆီမတ်စ်သည် အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးဖြစ်သော အက်ခရိုနစ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “အက်ခရိုနစ်... အာကီဂူ၊ ကာစီယပ်စ်၊ ဂေါ်ရပ်စ်၊ နိုင်စူယာ... ကလေးတွေ အကုန်လုံးကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့ပါ။ ငါ့အခန်းက ကျဉ်းပေမဲ့ ကလေးတွေ ရင်ပြင်ထဲမှာ အိပ်နေရတာထက်စာရင် ဒီမှာ အတူတူလာအိပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်”

မက်ဆီမတ်စ်သည် ကလေးများကို ခေါ်ယူထားခြင်းမှာ သူတို့၏ ကျန်းမာရေးအတွက်သာမက သူတို့၏ သင်ယူနိုင်စွမ်း မြင့်မားမှုကို အသုံးချရန်လည်း ရည်ရွယ်သည်။ သူသည် ကလေးများကို စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးပြီး အနာဂတ်တွင် အသုံးဝင်သော လက်ထောက်များ ဖြစ်လာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မက်ဆီမတ်စ်သည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးများကို မနှိုးဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ တစ်ဦးတည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်မှာ မီးခိုးတလူလူနှင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေပြီ။ အက်ခရိုနစ်သည် မီးဖိုချောင်အလယ်တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ အဖွဲ့သားများကို အားတက်သရော ညွှန်ကြားနေသည်။ မက်ဆီမတ်စ်သည် တံခါးဝမှ ခေတ္တကြည့်နေပြီးနောက် စံအိမ်၏ တတိယထပ် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စခန်းဝန်းကျင်သည် ယခင်က စိမ်းလန်းစိုပြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သစ်ပင်များနှင့် စပျစ်နွယ်ပင်များကို စစ်သားများက ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းထားသဖြင့် မြေကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် အရွယ်စုံ၊ ပုံစံစုံ တဲများနှင့် သစ်သားတဲအိမ်လေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တဲများအကြားတွင် ကာရံထားသော တံတိုင်း သို့မဟုတ် ကျုံးများ မရှိသလို လူများမှာလည်း အိပ်မောကျနေကြသည်။ ဤသည်မှာ စစ်စခန်းနှင့် မတူဘဲ ဒုက္ခသည်စခန်းနှင့်သာ တူနေတော့သည်။ စပါတာကပ်စ်သည် ဤသို့သော စည်းကမ်းမဲ့မှုများကို ပြုပြင်ရန်အတွက် စစ်သားများနှင့်အတူ စခန်းထဲတွင် ဆင်းအိပ်ကာ အခက်အခဲများကို အတူတူ ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် စခန်းဝင်ပေါက်တွင် မနက်စာလှည်းများကို အလုအယက် ဝိုင်းလုနေကြသော လူများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ‘မကြာခင် စတင်မယ့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေက ဒီစည်းကမ်းမဲ့တဲ့ ကျွန်တွေကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါစေ’ ဟု သူ မျှော်လင့်လိုက်မိသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် မက်ဆီမတ်စ်သည် ကလေးများကို ဂိုဒေါင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ဂါယပ်စ်က အံ့သြတကြီးဖြင့် “တပ်မှူး... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု မေးရာ မက်ဆီမတ်စ်က “ခင်ဗျားဆီမှာ လူလိုနေတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် ဒီကလေးတွေကို ကူညီပေးဖို့ ခေါ်လာတာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါ ကလေးတွေပဲဟာ! သူတို့က ဘာမှ သိတာမဟုတ်ဘူး၊ ရှုပ်ပဲ ရှုပ်နေလိမ့်မယ်” ဟု ဂါယပ်စ်က ငြင်းသော်လည်း မက်ဆီမတ်စ်က “ဘယ်သူမှ မွေးရာပါ တတ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ငယ်သေးတော့ အတွက်အချက်မှာ တခြားသူတွေထက် ပိုမြန်တယ်။ ခင်ဗျား သေချာသင်ပေးရင် နောက်ပိုင်းမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်တွေ သက်သာသွားမှာပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။ အာကီဂူကလည်း ဝင်ရောက် နှုတ်ဆက်ကာ ကြိုးစားပါ့မည်ဟု ကတိပေးလိုက်ရာ ဂါယပ်စ်လည်း သဘောတူသွားတော့သည်။

ကလေးများကို ဂါယပ်စ်နှင့် ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် မက်ဆီမတ်စ်သည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။