အခန်း ၂၁ - ထောက်ပံ့ရေးတပ်ဖွဲ့၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခြေလှမ်းများ

မက်ဆီမတ်စ်သည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ရင်း ဖယောင်းပြားပေါ်တွင် သံကလောင်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရေးမှတ်နေသည်။ အားလုံးရေးမှတ်ပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပြန်မပြောသေးဘဲ ပီဂါရစ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ -

“မင်းတို့ဘက်မှာကော ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေရှိလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“တပ်မှူးမက်ဆီမတ်စ်... ဦးလေးကြီးဂါယုစ်လိုပဲ ကျွန်တော့်မှာလည်း ပြဿနာသုံးခုရှိပါတယ်”

ပီဂါရစ်က ဂါယပ်စ်၏ဟန်ပန်ကို အတုယူကာ လက်ညှိုးသုံးချောင်းထောင်ပြရင်း လေးနက်စွာပြန်ဖြေသည်။

“ပထမပြဿနာကတော့ ကျွန်တော်ဟာ နေ့တိုင်း လှည်းတန်းကိုဦးဆောင်ပြီး စစ်ကြောင်းနောက်က လိုက်ရပါတယ်။ တိုက်ပွဲကရတဲ့ လက်ရပစ္စည်းတွေကို ဒီကိုသယ်လာဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စံအိမ်တွေကိုသိမ်းပိုက်ပြီးတိုင်း ကျွန်တော်တို့လှည်းတန်းကို နောက်ဆုံးမှ ဝင်ခွင့်ပေးကြတယ်။ ရလဒ်ကတော့ အတွင်းကပစ္စည်းတော်တော်များများကို တခြားတပ်ဖွဲ့တွေက ယူသွားကြပြီ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့ချန်ထားတဲ့ ပစ္စည်းအကျန်အကြွင်းတွေကိုပဲ လာကောက်ရတဲ့အဖွဲ့ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့တင် ခဏခဏ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုကြတယ်—”

ဤနေရာတွင် ပီဂါရစ်၏မျက်နှာ၌ ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မသင့်တော်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ စိတ်ကိုပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

“ဒုတိယပြဿနာကတော့ လှည်းတန်းမှာ လှည်းတွေကိုပြင်နိုင်တဲ့ လက်သမားမရှိတာပါပဲ။ အစက ကျွန်တော်တို့မှာ လှည်းအစီး ၂၀ ရှိပေမဲ့ အခုတော့ ၁၃ စီးပဲ သုံးလို့ရတော့တယ်။ နေ့တိုင်း ပစ္စည်းအလေးအမြဲတွေတင်ရသလို ဒီလိုတောင်ကုန်းပေါ်ကိုလည်း တက်နေရတော့ လမ်းကလည်းမသာဘူး။ နှစ်ရက် သုံးရက်နေရင် လှည်းတစ်စီးက ပျက်နေပြီ။ သိမ်းဆီးရမိတဲ့ လှည်းအသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးသုံးနေရပေမဲ့ ပျက်နေတဲ့လှည်းတွေကို ဝင်းထဲမှာ ဒီအတိုင်းပစ်ထားရတာ နှမြောဖို့ကောင်းပါတယ်။ အဲဒါတွေကို ပြင်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့လှည်းတန်းဟာ တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ ပစ္စည်းတွေအများကြီး သယ်နိုင်မှာဖြစ်လို့ တစ်နေ့ကို ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားနေရတာတွေ သက်သာသွားမှာပါ။

တတိယပြဿနာကတော့ အစက တပ်မှူးဟာမီလ်ကာက ကျွန်တော့်ကို သိုးတွေကိုထိန်းခိုင်းထားတာပါ။ အဲဒီတုန်းကတော့ သိုးက ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲရှိတာမို့ မြင်းတွေနဲ့အတူတူ လွှတ်ကျောင်းဖို့ ခွန်အားရှိပါသေးတယ်။ အခုတော့ သိုးက ၂၄၀ ကျော်၊ နွားက ၆ ကောင် ဖြစ်နေပြီ။ စံအိမ်ထဲမှာလည်း သိုးခြံမရှိဘူး။ အနီးအနားကနေရာတွေကိုလည်း တခြားတပ်ဖွဲ့တွေက ယူထားကြတော့ စံအိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက် နှစ်မိုင်လောက်အကွာမှာပဲ ယာယီသိုးခြံကြီးဆောက်ပြီး နေ့ဘက်မှာ အဲဒီမှာပဲ ကျောင်းရပါတယ်။ ဒါက စီမံခန့်ခွဲဖို့ အရမ်းခက်ပါတယ်။ သိုးကျောင်းသားလည်း မရှိဘူး။ တခြားလူတွေကလည်း သိုးလာလာခိုးကြတော့ နေ့တိုင်း အရှုံးပေါ်နေတယ်။ ဆက်ဆီပစ်စ်က ကျွန်တော့်ကို ခဏခဏ လာတိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိကအာရုံက လှည်းတန်းမှာပဲရှိတာ၊ သိုးခြံကလည်း စီမံခန့်ခွဲဖို့ အရမ်းဝေးလွန်းနေတယ်...”

ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် မက်ဆီမတ်စ်က ချက်ချင်းပြန်မပြောဘဲ သုံးယောက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူ ဘာမေးစရာရှိသေးလဲ”

“မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒီလောက်ပါပဲ” ဟု အက်ခရိုနစ်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေပြီး ပီဂါရစ်နှင့် ဂါယပ်စ်တို့ကလည်း ခေါင်းခါပြကြသည်။

လက်တင်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဖယောင်းပြားကို ကြည့်ကာ မက်ဆီမတ်စ်က ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် -

“ခင်ဗျားတို့တင်ပြတဲ့ ပြဿနာတွေကို ခြုံငုံကြည့်ရင် လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ် မလုံလောက်တာပါပဲ။ ဒါက သာမန်လုပ်သားတွေတင် မဟုတ်ဘူး... အက်ခရိုနစ်၊ မင်းက မီးဖိုချောင်အလုပ် ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေ လိုချင်တယ်။ ဂါယပ်စ်၊ ခင်ဗျားက ဂိုဒေါင်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို စနစ်တကျ စာရင်းမှတ်နိုင်တဲ့သူ လိုချင်တယ်။ ပီဂါရစ်၊ မင်းက လှည်းပြင်ဖို့ လက်သမားနဲ့ သိုးနွားတွေကို ထိန်းကျောင်းနိုင်မယ့်သူ လိုချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီထက် ပိုအရေးကြီးတာက... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးပြောသွားတာဟာ ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့မှာ လုံခြုံရေးမရှိဘူး၊ တခြားတပ်ဖွဲ့တွေကိုပဲ အရမ်းအားကိုးနေရတယ်ဆိုတာပါပဲ—”

မက်ဆီမတ်စ်က သုံးယောက်လုံးကိုကြည့်ကာ အသံကို လေးလေးနက်နက်ထားလိုက်သည်။

“တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်... ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့မှာ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူပြီး တခြားသူတွေ လာရှုပ်တာကို တားဆီးပေးနိုင်မယ့်၊ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရိုက်ကွပ်ကဲတဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တစ်ခု မရှိတာပဲ!”

“တပ်မှူး... ခင်ဗျား ပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်!” အက်ခရိုနစ်က သူမ၏ခံစားချက်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။ “အရင်က တပ်မှူးဟာမီလ်ကာကို ဒီပြဿနာတွေ တင်ပြခဲ့ပေမဲ့ သူက ခင်ဗျားလို စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး! ဦးလေးကြီး... ပီဂါရစ်... ခင်ဗျားတို့လည်း သဘောတူတယ် မဟုတ်လား”

ဂါယပ်စ်က ခေါင်းကို အားပါပါညိတ်ပြသော်လည်း ပီဂါရစ်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မေးစေ့ကိုသာ ပွတ်နေသည်။

ထိုအခြေအနေကိုမြင်သောအခါ မက်ဆီမတ်စ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး -

“တပ်မှူးဟာမီလ်ကာက စိတ်မဝင်စားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ကိုပေးဖို့ လူအင်အား လုံလုံလောက်လောက် မရှိတာရယ်၊ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့အတွက် သီးသန့်ကင်းလှည့်အဖွဲ့ထားဖို့က ပိုခက်ခဲတာကို သူသိနေလို့ပါ။ အခု တပ်ဖွဲ့တိုင်းဟာ ရောမစစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့အတွက် လူအင်အား တိုးချဲ့ဖို့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကို သန်သန်မာမာ လူငယ်တွေပေးဖို့ကတော့ ဘယ်သူမှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီပြဿနာတွေကို မှတ်ထားပြီး ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာပါ့မယ်။ အချိန်တော့ နည်းနည်းလိုတာပေါ့”

မက်ဆီမတ်စ်၏ ရိုးသားလှသော သဘောထားကြောင့် ထိုသုံးယောက်စလုံးမှာ တပ်မှူးအသစ်သည် ပြဿနာတွေကို တကယ်ဖြေရှင်းပေးချင်မှန်း ခံစားမိသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ပျက်မည့်အစား နားလည်ကြောင်းပြောဆိုကြပြီး မက်ဆီမတ်စ်ကို အားပေးကြသည်။

“မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းတွေ၊ ဂိုဒေါင်တွေ၊ တဲတွေ မလောက်တာကတော့ ဖြေရှင်းရတာ ပိုလွယ်မယ် ထင်တယ်—” မက်ဆီမတ်စ်က စကားကို ခဏရပ်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် - “စံအိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ဖို့ နေရာမရှိတော့ဘူးဆိုရင် တခြားစံအိမ်တွေကို ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် သုံးလို့ရပါတယ်။ တောင်ကုန်းနဲ့ မဝေးတဲ့နေရာမှာ သံလွင်ဆီ ထုတ်လုပ်တဲ့ စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိတာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်—”

“ဒါပေမဲ့... အဲဒီစံအိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့ အနီးအနားမှာ ကင်းစောင့်တဲ့ စစ်သားမရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့က လူတွေ အဲဒီကိုသွားရင် ရောမစစ်တပ်က ရုတ်တရက် လာတိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါက အန္တရာယ်များတယ်!” ဂါယပ်စ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလာသည်။

“ဒါပေါ့... ကျွန်တော်တို့ တစ်ဖွဲ့တည်း သွားနေလို့ မရဘူး။ လုံခြုံရေးအတွက် တခြားတပ်ဖွဲ့တွေကို အနီးအနားမှာ စခန်းချခိုင်းရမယ်။” မက်ဆီမတ်စ်က ဤအချက်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်ကာ ဆက်ပြောသည်မှာ - “အခု ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ဒီတောင်ကုန်းပေါ်မှာပဲ စုပြုံနေတာ အရမ်းကျပ်ညပ်လွန်းတယ်။ အဲဒါထက်စာရင် လူစုခွဲပြီး တခြားစံအိမ်တွေကို သိမ်းပိုက်၊ နယ်မြေချဲ့ထွင်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီကိစ္စကို စပါးတာကပ်စ်နဲ့ တခြားခေါင်းဆောင်တွေကို ကျွန်တော် အကြံပြုပြီး နားချကြည့်ပါ့မယ်”

“ခင်ဗျား အကြံပြုတာကိုသာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရင် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်း မလောက်တဲ့ ပြဿနာတော့ ပြေလည်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာက လူအင်အားနည်းနေတာဆိုတော့ ပိုပြီး ခက်ခဲသွားမှာ မဟုတ်လား” ဟု အက်ခရိုနစ်က သတိပေးသည်။

“ဒါကိုလည်း စိတ်မပူပါနဲ့။ တပ်မှူး စပါတာကပ်စ်က တခြားစံအိမ်တွေကို ထောက်ပံ့ရေးအခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လူအင်အား ပိုပေးရပါလိမ့်မယ်” ဟု မက်ဆီမတ်စ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါပေမဲ့ တခြားစံအိမ်တွေမှာလည်း မီးဖိုချောင်တွေ၊ ဂိုဒေါင်တွေ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွေ ရှိလာမယ်ဆိုရင် ခေါင်းဆောင်အသစ်တွေ ထပ်လိုလာမှာ မဟုတ်လား” အက်ခရိုနစ်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် စိုးရိမ်နေသော အက်ခရိုနစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါင်ပေါ် လက်တင်ကာ ငြိမ်သက်နေသော ပီဂါရစ်နှင့် ဘာမှမထူးခြားသလို နေနေသော ဂါယပ်စ်တို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ သေချာပါတယ်။ ပိုပြီး စနစ်တကျ စီမံနိုင်ဖို့အတွက် မီးဖိုချောင်၊ ဂိုဒေါင်နဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမယ့် အကြီးအကဲ ရာထူးတွေကို ခန့်အပ်ဖို့ ကျွန်တော် အဆိုပြုမှာပါ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရှုပ်ထွေးသွားမှာပေါ့” ဟု ပြောရင်း မက်ဆီမတ်စ်က သူတို့သုံးယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

စကား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလှသည်။ အက်ခရိုနစ်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပီဂါရစ်ကလည်း ခါးကိုမတ်လိုက်သည်။ ဂါယပ်စ်တစ်ယောက်သာလျှင် မူလအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။

သူတို့သုံးယောက်ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီးနောက် မက်ဆီမတ်စ်က ဆက်ပြောသည်မှာ -

“ပီဂါရစ်... မင်း ခုနက ပြောသလိုဆိုရင် သိုးတွေကို မထိန်းချင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”

“တပ်မှူး... ကျွန်တော်က မနက်ကနေ ညအထိ ပစ္စည်းသယ်တဲ့ လှည်းတန်းကို ဦးဆောင်နေရတာပါ။ သိုးနဲ့ နွားတွေကို ကြည့်ဖို့ အချိန်လုံးဝ မရှိပါဘူး!” ပီဂါရစ်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့...” မက်ဆီမတ်စ်က စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်ပြီး - “သိုးကျောင်းတဲ့ အဖွဲ့ကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ပြီး တာဝန်ခံ တစ်ယောက် ခန့်ပေးရမယ်။ မင်းမှာ အကြံပြုချင်တဲ့သူ ရှိလား”

“ဆက်ဆီပစ်စ် ပါ” ပီဂါရစ်က လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။ “သူ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ သူက ရောမလူမျိုးတွေဆီမှာ သိုးနွားကျောင်းတဲ့ ကျွန် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို အခုလည်း သိုးတွေကို သူပဲ ကြည့်ပေးနေတာပါ”

ဆက်ဆီပစ်စ်... မက်ဆီမတ်စ်က အပြင်းအထန် စဉ်းစားလိုက်သောအခါ မရေမရာသော မျက်နှာတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။ မက်ဆီမတ်စ်သည် ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့မှာ နေခဲ့သောကြောင့် လူတော်တော်များများကို သိသော်လည်း ဆက်ဆီပစ်စ်ကိုတော့ သိပ်မရင်းနှီးပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုလူသည် နေ့ဘက်တွင် အပြင်၌ သိုးကျောင်းနေရသဖြင့် မက်ဆီမတ်စ်နှင့် တွေ့ဆုံမှု နည်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက -

“သူ့ကို  ခေါ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး စကားပြောကြည့်ပါ့မယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။