အပိုင်း ၁၆ - လူသစ်စုဆောင်းခြင်းနှင့် မက်ဆီမတ်စ်၏ သင်တန်း

ဤအချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ဂိုင်းယပ်စ် ကလောဒီးယပ်စ် ဂရာဘိုသည် စစ်သည်စုဆောင်းရေး အရာရှိများကို တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသော စစ်သည်များကိုသာ အတတ်နိုင်ဆုံး စုဆောင်းရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဂရာဘိုတွင် အစီအစဉ်ကောင်းရှိသော်လည်း ပြဿနာမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက မားရီးယပ်စ်၏ လက်အောက်ငယ်သား ကွင်းတပ်စ် ဆီဒူးလိယပ်စ်သည် အိုင်ဘေးရီးယား (Iberia) တွင် ပုန်ကန်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အောင်ပွဲများ အကြိမ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သည်။ ထိုပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ရောမသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့သော နိုင်ငံရေးရိုးရာကိုပင် ချိုးဖောက်ကာ အသက် ၃၀ သာရှိသေးပြီး ဥပဒေအရာရှိ သို့မဟုတ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပင် မဖြစ်ဖူးသေးသော ပွန်ပေးကို တပ်ဦးဆောင်ကာ စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ရောမမြို့တွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီး တော်သော စစ်သည်များမှာ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဂရာဘိုသည် အဆင့်အတန်းကို လျှော့ချကာ ဝါရင့်စစ်သည်အချို့ကို စုဆောင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဤဝါရင့်စစ်သည်များသည် စူလာ၏ တပ်သားဟောင်းများဖြစ်ကြပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ရောမသို့ ချီတက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများဖြစ်သည်။ စူလာသည် အာဏာရှင်ဖြစ်လာပြီးနောက် ကတိအတိုင်း အီတလီတွင် ကိုလိုနီမြို့သစ်များ တည်ဆောက်ကာ စစ်သည်များကို မြေယာများ ခွဲဝေပေးပြီး အခြေချပေးခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်တိုက်ခဲ့သော ဤစစ်သည်များသည် ဓားတိုအစား ပေါက်တူးကို ကိုင်ရသောအခါ လယ်ယာအလုပ်ကို မလုပ်တတ်ကြပေ။ နှစ်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လယ်ယာများ ရှုံးနိမ့်ကာ ဆင်းရဲမွဲတေသွားကြသဖြင့် ရောမမြို့သို့ ပြန်လာကာ အလုပ်ရှာကြရသည်။ ယခုအခါ စူလာနှင့် ချီတက်ခဲ့သည်မှာ ၁၀ နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် ပွန်ပေး၏ တပ်ထဲ မပါသွားသော ဝါရင့်စစ်သည်များသည် အသက် ၄၀ ကျော်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဂရာဘိုသည် သူတို့ကို အထင်မသေးဘဲ ဤဝါရင့်စစ်သည်များကို တပ်ကြပ်ကြီးများနှင့် တပ်စိတ်မှူးများအဖြစ် ခန့်အပ်ကာ စစ်သည်သစ်များကို စီမံခန့်ခွဲခိုင်းသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူစုဆောင်းမှု ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လေ့ကျင့်မှုပင် မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ ဂရာဘိုသည် စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ရောမသည် ဗီဆူးဗီးယပ်စ်တောင်နှင့် မိုင် ၄၀၀ ခန့် ဝေးသည်။ ပင်လယ်ခရီးက ပိုမြန်သော်လည်း ဂရာဘိုသည် စစ်သည်သစ်များကို လမ်းခရီးတွင် ချီတက်ခြင်းနှင့် စခန်းချခြင်းများ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ရန် ကုန်းကြောင်းခရီးကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ပရို (Pro) ပါ၊ အီဂျစ်က လာတာပါ။ နိုင်းမြစ်ကမ်းနားမှာ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင် မြေကွက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်... အရမ်း မြေသြဇာကောင်းတဲ့ မြေတွေပေါ့! ရေကြီးချိန်ကုန်ရင် ကျွန်တော် မြေတံတိုင်းတွေ လုပ်ပြီး စိုက်ပျိုးတယ်... ရိတ်သိမ်းချိန်ဆို ဂျုံနှံတွေက ပြည့်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အီဂျစ်မှာ စစ်ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်မြေကို မျက်စိကျနေတဲ့ ရွာလူကြီးက ကျွန်တော့်ကို သူပုန်တွေနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲတယ်။ မြို့စားကလည်း အမှန်တရားကို မစုံစမ်းဘဲ ကျွန်တော့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ထောင်ချပြီး ရောမ ကျွန်ကုန်သည်တွေဆီ ရောင်းလိုက်တာပဲ။ အီတလီကို လာတဲ့လမ်းမှာ ကျဉ်းကျပ်ပြီး မီးဖိုလို ပူလောင်တဲ့ သင်္ဘောဝမ်းထဲမှာ... ကျွန်တော့် ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေ... ဖျားပြီး သေကုန်ကြတယ်..."

ခြံဝင်းအလယ်တွင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေသော အမျိုးသားက မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ပြောနေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း လေးလံသော မျက်နှာများဖြင့် နားထောင်ကာ စာနာနေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် မျက်ရည်ပင် ကျလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့ဆုံးတန်း၌ ထိုင်နေသော မက်ဆီမတ်စ်က ထရပ်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပရိုဟာ ကျွန်တော်တို့လိုပဲ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတဲ့သူတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အိမ်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုတွေ မရှိတော့ဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ကြိမ်လုံးအောက်မှာ ဘဝကို ပေးဆပ်နေရတယ်။ ညီအစ်ကိုတို့... ဒါဟာ တရားသလား!"

"မတရားဘူး!!!" ဟု ဝန်းရံနေသော လူများက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါဟာ လုံးဝ မတရားဘူး။" မက်ဆီမတ်စ်၏ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက အသံကို မြှင့်လိုက်ပြန်သည်။ "ကံကောင်းတာက သူ အခု ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ သူခံစားခဲ့ရသလို ဒုက္ခခံခဲ့ရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ ဒီမှာ နှိပ်စက်တာ မရှိဘူး၊ အနိုင်ကျင့်တာ မရှိဘူး၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တာပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သွေးရင်းညီအစ်ကိုတွေလို စည်းလုံးပြီး ရောမတွေကို တွန်းလှန်မယ်၊ သူဌေးတွေကို ဖြုတ်ချမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရယူမယ်။ ညီအစ်ကိုတို့... ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်လား!"

"ပရို... ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို၊ ငါတို့အဖွဲ့က မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်!" မက်ဆီမတ်စ်က လေးနက်စွာ ပြောရင်း သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းဖက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပရိုသည် မျက်ရည်များ ကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးနေမိသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း ခဏမျှ ဆူညံသွားပြီးနောက် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မက်ဆီမတ်စ်သည် ရိက္ခာအဖွဲ့သို့ အသစ်ရောက်လာသော အခြားကျွန်တစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အသက် ၅၀ ကျော်ပြီဟု ခန့်မှန်းရသော အဖိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်မှုတွင် များသောအားဖြင့် လူငယ်များသာ ပါဝင်လေ့ရှိသဖြင့် သူကဲ့သို့ အသက်ကြီးသူမှာ ရှားပါးလှသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ကဲ... နောက်ထပ် ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လည်း သူ့အကြောင်းကို ပြောပြပေးပါဦး" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

အဖိုးကြီးက ခြံဝင်းအလယ်သို့ လျှောက်လာသည်။ ပရိုကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ "ငါ့နာမည်က ဗိုရီးနပ်စ် (Vorenus) ပါ၊ ဆမ်နိုက် (Samnite) လူမျိုးပါ။ ငါ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျွန်ဖြစ်ခဲ့တာ။ ငါ့သခင် တီးတပ်စ် လောင်းဂတ်စ်က ရောမ မြင်းစီးသူရဲတစ်ဦး ဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး ငါ့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးပြီး ဒီခြံကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ လွှတ်လိုက်တာ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျွန်အများစုက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ခြံမန်နေဂျာများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"...ငါက ခြံကို ကောင်းကောင်း စီမံနိုင်လို့ သခင်က သဘောကျပြီး ငါ့ကို ရောမ နိုင်ငံသားဖြစ်ဖို့ လျှောက်ထားပေးဖို့ ပြင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ စူလာ! အဲဒီ အောက်တန်းစား စူလာကြောင့်ပဲ!" အဖိုးကြီး၏ အသံမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာသည်။ "သူက ရောမကို တပ်နဲ့ဝင်စီးပြီး လူတွေကို သတ်ဖြတ်တယ်။ တစ်ယောက်က ငါ့သခင်ကို သူပုန်တွေနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုပြီး အကွက်ဆင် စွပ်စွဲလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူတို့က ငါ့သခင်ရဲ့ ဗီဆူးဗီးယပ်စ်က ခြံတွေကို လုချင်လို့ပါ။ အဲဒီ အာဏာရှင်က ဘာမှ မစုံစမ်းဘဲ ငါ့သခင်ကို သတ်လိုက်တယ်။ ငါ့ကိုလည်း သတင်းပေး လုပ်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်အဖြစ် ပြန်ချပစ်လိုက်တာပဲ! ငါ့မိသားစုလည်း အရပ်ရပ်ကို ရောင်းစားခံလိုက်ရတယ်... သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးလားတောင် မသိဘူး... ၁၀ နှစ်! ဒီ ၁၀ နှစ်လုံးလုံး ငါ စူလာနဲ့ ရောမ အထက်လွှတ်တော်ကို နေ့ညမပြတ် ကျိန်ဆဲခဲ့တာ! ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ ငါ အမြဲ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်!"

"အစတုန်းက ငါ မင်းတို့ဆီ လာချင်ပေမဲ့ အစောင့်တွေက အရမ်းကြပ်နေလို့။ အခု ငါကလည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ မင်းတို့ လာတိုက်မှပဲ စပါတာကပ်စ် ရဲ့ ခေါ်ယူမှုကို ပထမဆုံး ထောက်ခံပြီး ပါလာခဲ့တာ။ ငါ ဂျူပီတာနတ်မင်းကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲတယ်... ငါ ရောမတွေကို မတိုက်နိုင်ရင်တောင် ဒီအဖွဲ့ ရောမတွေကို အနိုင်ရဖို့ ငါ့စွမ်းဆောင်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကူညီသွားမယ်!"

ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်များ၏ သဘောထားမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က "ကောင်းတယ်!" ဟု အော်လိုက်သောအခါ အားလုံးက (မက်ဆီမတ်စ်ဆီမှ သင်ယူထားသော အလေ့အကျင့်အတိုင်း) လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးကြပြီး ဗိုရီးနပ်စ်အပေါ် ရင်းနှီးမှု ပြသလိုက်ကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့အတွက် ရိက္ခာအဖွဲ့ဝင်သစ်တွေရဲ့ မိတ်ဆက်မှု ပြီးပြီ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းတို့အားလုံး အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြမယ်၊ ငါတို့အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာမီလ်ကာက မင်းတို့အတွက် တာဝန်တွေ ခွဲပေးလိမ့်မယ်။ နားလည်လား?" ဟု မက်ဆီမတ်စ်က နွေးထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ဗိုရီးနပ်စ်၊ ပရိုနှင့် အခြားသူများက ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

မက်ဆီမတ်စ်သည် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြံဝင်းကို ကြည့်ကာ အခြားအဖွဲ့များမှ လူအချို့ပင် ခိုးဝင်နားထောင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတို့... အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ?"

"ပုံပြင်ပြောချိန်!!" ဟု ကျွန်များက စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး။ ပုံပြင် မပြောခင် အရင်ဆုံး စာသင်ရမယ်!" ဟု မက်ဆီမတ်စ်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့က ငါတို့ ဂဏန်း ၁၀ ထဲမှာ ပေါင်းတာ၊ နှုတ်တာ သင်ခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ အသစ်မသင်ခင် အရင် ပြန်နွေးကြမယ်။ အာကေးဂူး၊ ကာစီယပ်စ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျောက်သင်ပုန်း သွားယူလိုက်ဦး"

"ဟုတ်ကဲ့" ကျွန်လူငယ်နှစ်ဦးက အနက်ရောင် ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားပြားကြီးကို ခြံဝင်းအလယ်သို့ သယ်လာကြသည်။

မက်ဆီမတ်စ်က ကျောက်စလစ်ခဲကို ကိုင်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။ "ဥပမာ တစ်ခု ပေးမယ်—ခြံထဲမှာ ဂျုံအိတ် ၅ အိတ် ရှိတယ်၊ အပြင်ကနေ နောက်ထပ် ၄ အိတ် ထပ်ရလာတယ်ဆိုရင် စုစုပေါင်း ဂျုံအိတ် ဘယ်နှအိတ် ရှိမလဲ?" ပြောရင်းနှင့် သူက ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် "5+4" ဟု ရေးလိုက်ကာ "ဘယ်သူ ဒီပုစ္ဆာကို တွက်နိုင်မလဲ?" ဟု မေးလိုက်လေတော့သည်။