အပိုင်း (၁၀) - တောင်ဘက်သို့ ချီတက်ခြင်း

"လှည်းကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်" ဟု ဟာမီလ်ကာက ပြောပြီး နတ်ကျောင်းဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ မက်ဆီမတ်စ်လည်း နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားရာ နတ်ကျောင်းနောက်ဖေးတွင် မြင်းနှစ်ကောင်နှင့် မြည်းတစ်ကောင်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းများကို ရထားလုံးတွင် တပ်ဆင်ကြသည်။ မက်ဆီမတ်စ်သည် ယခင်ဘဝက အတွေ့အကြုံများကြောင့် ကျွန်တစ်ဦးပီပီ ဤအလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်သည်။

ဟာမီလ်ကာသည် မြည်းလှည်းပေါ်ရှိ ဂျုံမှုန့်အိတ်များကို အပြင်သို့ ပစ်ချနေသည်။ "ဂျုံမှုန့်တွေက ကောင်းသားပဲ၊ ဘာလို့ လွှင့်ပစ်နေတာလဲ" ဟု မက်ဆီမတ်စ်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးမိသည်။ "လက်နက်တွေ သယ်ဖို့ နေရာရအောင်လို့ပါ။ ဂျုံမှုန့်က လမ်းမှာရှိတဲ့ လယ်တောတွေကနေ လုယူလို့ရပေမယ့် ဒီလက်နက်တွေကတော့ အလွယ်တကူ မရနိုင်ဘူး" ဟု ဟာမီလ်ကာက ပြန်ဖြေသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က ထိုဂျုံမှုန့်များကို နတ်ကျောင်းမှ သီလရှင်များကို ပေးလှူရန် အကြံပြုသော်လည်း နာကျည်းမှု ပြည့်နှက်နေသော သီလရှင်၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားကို အမြန်ဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

ဂလက်ဒီရေတာများသည် သိမ်းဆည်းရမိသော လက်နက်ပစ္စည်းများကို ဝေငှယူကြပြီးနောက် ကာပူအာမြို့စောင့်တပ်များနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။ သို့သော် လေးလံသော ဒိုင်းကြီးများကိုမူ မသယ်လိုကြသဖြင့် ဟာမီလ်ကာက စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေသည်။ စပါတာကပ်စ်က တစ်ဦးလျှင် ဒိုင်းနှစ်ချပ်နှင့် လှံတစ်ချောင်းစီ အနည်းဆုံး သယ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပစ္စည်းသယ်ရန် လှည်းများ ထပ်မံသိမ်းပိုက်ပေးမည်ဟု ကတိပေးကာ နှစ်သိမ့်ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဒဏ်ရာရနေသော ရဲဘော်တစ်ဦး ပိုးဝင်ပြီး သတိမေ့မြောသွားရာ စပါတာကပ်စ်က သူ့အား "ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးခွင့်" ပေးရန် အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မက်ဆီမတ်စ်သည် ဒဏ်ရာရသူအား ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့်ထိုးကာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်သည့် ဖြစ်ရပ်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ရက်စက်သော အခြေအနေများကို စတင်ကျင့်သားရလာပြီ ဖြစ်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူတို့အဖွဲ့သည် အန်နီးယားလမ်းမကြီး (Ania Avenue) ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ခရီးသွားများနှင့် လှည်းများကို ထပ်မံသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာရသူများနှင့် လက်နက်များကို တင်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဂေါလ် (Gaul) လူမျိုးများသည် လှည်းမောင်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်သဖြင့် လှည်းမောင်းသမားအတွက် ပူစရာမလိုပေ။ မက်ဆီမတ်စ်သည်လည်း မြည်းလှည်းမှ ရထားလုံးသို့ ပြောင်းလဲမောင်းနှင်ကာ ရှေးဟောင်းပညာရပ်များကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်နေသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် စစ်ကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ မက်ဆီမတ်စ်က ဤကဲ့သို့ စည်းကမ်းမဲ့သော အုပ်စုသည် စနစ်တကျရှိသော ရောမစစ်တပ်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်မည်နည်းဟု စိုးရိမ်နေမိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စိမ်းလန်းနေသော ဂျုံခင်းများနှင့် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်များနှင့် လယ်ပိုင်ရှင်များကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် ကျွန်စနစ်ဖြစ်သော်လည်း အချင်းချင်း ရင်းနှီးစွာ လုပ်ကိုင်နေကြသည်မှာ သူသိထားသော သမိုင်းဗဟုသုတများနှင့် ကွဲလွဲနေသဖြင့် မက်ဆီမတ်စ်က ဆက်လက်လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဆမ်နိုက် (Samnites) လူမျိုးများ နေထိုင်ရာ မြို့ဟောင်းများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့များသည် ယခင်က ဆူလာ (Sulla) ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အင်အားချည့်နဲ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အဖွဲ့ကို သူခိုးအုပ်စုဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်မတိုက်ရဲကြပေ။ နိုလာ (Nola) မြို့ကို ကျော်လွန်လာပြီးနောက် မက်ဆီမတ်စ်သည် စပါတာကပ်စ်အား လမ်းမကြီးမှ ခွဲထွက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ကွေ့ရန် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်လေတော့သည်။