အခန်း (၉) - စဉ်ဆက်မပြတ်အားထုတ်ခြင်း​ရလဒ်

လီကျစ်ရွေ့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေး (Jade Spirit Pill) ဖော်စပ်နည်းကို မဆိုင်းမတွ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဤနည်းလမ်းကို အမြန်ဆုံးကျွမ်းကျင်အောင် လေ့လာပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ချက်ချင်းစတင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီကျစ်ရွေ့သည် တံခါးပြင်ပသို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မထွက်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ခြံထဲတွင် ပိတ်လှောင်ကာ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်နှင့် ဂါထာမန္တန်များကို လေ့ကျင့်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လီကျစ်ရွေ့သည် ဆေးဖော်စပ်နည်းကို သေချာစွာ နားလည်သွားပြီဟု ခံစားရပြီး မည်သို့ဖော်စပ်ရမည်ကိုလည်း အကြံဉာဏ်အချို့ ရရှိလာသဖြင့် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးကို စတင်ဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လီကျိရွေ့သည် ဦးစွာ သိုလှောင်ရုံသို့ သွားရောက်ကာ ဆေးဖိုတစ်လုံးကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ဆေးဖော်စပ်စဉ်အတွင်း ရေနှင့် မီးဓာတ် မတိုက်မိစေရန်အတွက် ဖိုအတွင်းရှိ မီးဓာတ်ကြွင်းများကို သန့်စင်သောရေဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဗူးသီးခြောက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ရေ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ကို ဆေးဖိုထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး လိုအပ်သော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးအစားအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဆေးနည်းအတိုင်း ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဆေးပင်များမှ အနှစ်ထုတ်ယူခြင်းနှင့် အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားခြင်းတို့ကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

ဤအဆင့်သည် ရေစင်စစ်ဆေးဖော်စပ်နည်း (Water Method Alchemy) ၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး မီးဖြင့်ဖော်စပ်သည့်နည်းနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ ရေဖြင့်ဖော်စပ်ရာတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်မီးဖြင့် အပူပေးမည့်အစား အပြင်လောကရှိ ဒြပ်စင်များမှ အနှစ်ကို သန့်စင်ထုတ်ယူရန် လိုအပ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဝိညာဉ်ဆေးအနှစ် ငါးစုသည် လီကျစ်ရွေ့၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေပြီး သူသည် ၎င်းတို့ကို ဆေးနည်းအတိုင်း အစီအစဉ်တကျ ဝိညာဉ်ရေထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ဆေးဖိုအဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဆေးဖိုအတွင်းသို့ ဖြန့်ကြက်ကာ ဆေးအနှစ်များ၏ ပြောင်းလဲမှုကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် အနှစ်ငါးစုကို ပေါင်းစပ်နိုင်ရန် ဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြု၍ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဤဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြုခြင်းကို ဆေးဖော်စပ်သည့် အတတ်ပညာဟု ခေါ်ဆိုသည်။ လီကျစ်ရွေ့သည် သူ၏ မိသားစုပိုင် "ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အခြေခံ" စာအုပ်မှ ပေါင်းစည်းခြင်း၊ နှောနာယ်ခြင်း၊ ခွဲထုတ်ခြင်းနှင့် ခဲစေခြင်း ဟူသော အခြေခံဂါထာလေးမျိုးကိုသာ သင်ယူထားရသေးသည်။

ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆေးဖော်စပ်နည်းများတွင် ၎င်းအခြေခံများအပြင် ဆေးအာနိသင်ကို ပိုမိုတိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပြီး ဆေးအဆိပ်အတောက်များကို လျှော့ချပေးနိုင်သည့် ဂါထာများလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဆေးနည်းချင်း တူညီနေစေကာမူ ထွက်ရှိလာသော ဆေးလုံးများ၏ အာနိသင်နှင့် အဆိပ်အတောက် ပါဝင်မှုမှာ အလွန်ကွာခြားသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးအနှစ်ငါးစုလုံး တစ်ခုတည်းအဖြစ် လုံးဝဥဿုံ ပေါင်းစည်းသွားပြီးနောက် လီကျစ်ရွေ့သည် သူ၏ ဂါထာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ဆေးအနှစ်များကို မွှေနှောက်ကာ မတူညီသော ဆေးအာနိသင်များကို ပေါင်းစပ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤဖြစ်စဉ်သည် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေး၏ အာနိသင် မည်မျှထိရောက်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

အချိန်တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး ဆေးအနှစ်တွင် ကျောက်စိမ်းရောင် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခြင်းမှာ ပေါင်းစပ်မှု ပြီးဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နောက်ထပ် အရေးယူဆောင်ရွက်မှု မပြုလုပ်နိုင်မီမှာပင် ဆေးအနှစ်များမှာ ရုတ်တရက် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်တွင်ပင် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် စိတ်ပျက်မိသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။

စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် လီကျစ်ရွေ့သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြင်ဆင်ထားသော မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံးကို ဖွင့်၍ သူ မည်သည့်နေရာတွင် မှားယွင်းသွားသည်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ လီကျစ်ရွေ့သည် သူ၏ အမှားကို သိရှိသွားသည်။ ဆေးလုံးခွဲထုတ်ခြင်း ဂါထာကို အသုံးပြုရာတွင် အချိန်အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားရခြင်းပင်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားပါးတရ ချလိုက်ပြီး ဆေးဖိုအတွင်းရှိ ပျက်စီးသွားသော ဆေးအရောအနှောများကို ဗူးသီးခြောက်ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤအရောအနှောမှာ ဆေးဖော်စပ်မှု ရှုံးနိမ့်ခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သော်လည်း အသုံးမဝင်တော့ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာလည်း ရေဖြင့်ဖော်စပ်နည်းနှင့် မီးဖြင့်ဖော်စပ်နည်း ကွဲပြားသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ရေဖြင့်ဖော်စပ်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက ဆေးအနှစ်များသည် ဝိညာဉ်ရေနှင့် ရောနှောသွားတတ်ပြီး မီးဖြင့်ဖော်စပ်ရာတွင်မူ ပြာအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤအရောအနှောများသည် အဆိပ်အတောက်အချို့ ပါဝင်နေနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှိနေသေးသည်။ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော်လည်း ကိုယ်ခံအားကောင်းသော ဝိညာဉ်သားရဲများကို ကျွေးမွေးခြင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ရေလောင်းရာတွင် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အကျိုးရှိနိုင်ပေသည်။

လီကျစ်ရွေ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အာကာသသိုလှောင်မှု စွမ်းရည်ရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို တာချင်းကို ကျွေးမည်မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ အာကာသထဲရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ရေလောင်းရန်အတွက်မူ အလွန်သင့်တော်လှသည်။

…

ဆေးဖိုကို ဆေးကြောခြင်း၊ ဝိညာဉ်ရေထည့်ခြင်း၊ အညစ်အကြေးဖယ်ရှားခြင်း၊ အနှစ်များပေါင်းစပ်ခြင်းနှင့် ဆေးအာနိသင်များကို နှောနှေခြင်း စသည့် အဆင့်အားလုံးကို လီကျစ်ရွေ့ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းရောင်အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူသည် ဂါထာကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲကာ ဆေးလုံးခွဲထုတ်ခြင်း ဂါထာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဆေးအနှစ်သည် ဆယ်စိတ် ခွဲထွက်သွားသော်လည်း လီကျစ်ရွေ့ နောက်ထပ်မလုပ်ဆောင်နိုင်မီမှာပင် ဆေးအနှစ်များ ထပ်မံပျံ့လွင့်သွားပြန်သည်။

ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲကြောင်း လီကျစ်ရွေ့ နားလည်သွားသည်။ နောက်ထပ် ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အနေအထားမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက လူတွေ ပြောဖူးသလိုပဲ၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဟာ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ မိခင်ပဲ မဟုတ်လား" ဟု မိမိကိုယ်ကို အားပေးရင်း မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံးကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကာ သူ၏ အမှားကို ရှာဖွေပြန်သည်။

မကြာမီမှာပင် ပြဿနာကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။ ဂါထာမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုရာတွင် အနည်းငယ် လွဲချော်သွားသဖြင့် ဆေးလုံးများခွဲထုတ်ပြီးနောက်တွင် လုံလောက်စွာ ခဲမသွားခြင်းပင်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီကျစ်ရွေ့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဆက်မလုပ်သေးဘဲ သူပြုလုပ်မိသမျှသော အမှားများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့် အခက်အခဲများကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။ အခွင့်အရေးရပါက မိသားစုရှိ ဆေးဖော်စပ်သူများကို မေးမြန်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် "ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အခြေခံ" နှင့် "ဆေးနည်း" တို့ကို ထပ်မံဖတ်ရှုကာ သူ မှားမှတ်ထားမိသည်များ သို့မဟုတ် မေ့သွားသည်များ ရှိမရှိ သေချာစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးမှသာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လသာသော ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ လီကျစ်ရွေ့သည် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးကို မအောင်မြင်သေးပေ။ အောင်မြင်ရန် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းလာသဖြင့် နောက်ဆုံး ဆေးလုံးဖွဲ့စည်းခြင်းဂါထာကို အချောမသတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အကြိမ် ၅၀ မြောက် ဆေးဖော်စပ်မှု ရှုံးနိမ့်ရခြင်း အကြောင်းရင်း - ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား မလုံလောက်ခြင်း" ဟု သူ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အကြောင်းမှာ ဤတစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုသည် ဂါထာအမှားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား မလုံလောက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူ၌ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား လုံလုံလောက်လောက်ရှိပါက အောင်မြင်သွားနိုင်ခြေ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပါရမီတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိပုံပဲ" ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကြိမ် ၅၀ ခန့် ကြိုးစားရုံဖြင့် ဤမျှအထိ အောင်မြင်မှုနှင့် နီးစပ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း...

လီကျစ်ရွေ့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ တစ်ရက်တည်းနှင့် သိသိသာသာ ကုန်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ နှမြောသလိုလို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အာကာသသိုလှောင်မှုစွမ်းရည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပထမအဆင့်သို့ ရောက်သည့်နေ့ကတည်းက ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုဆိုလျှင် ဆယ်နှစ်ခန့်ပင် ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူစိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်အများစုမှာ သာမန်ဆေးပင်များဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်မှ နှစ်နှစ်အတွင်း ရင့်မှည့်တတ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်အတော်များများကို သူ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ဆေးပင်များကိုလည်း သူ စိုက်ပျိုးထားသော်လည်း ဆေးပင်တစ်မျိုးကိုမူ သူ နောက်ကျမှ ရရှိခဲ့သဖြင့် လက်ကျန်သိပ်မရှိလှပေ။ ထို့ကြောင့် စုစုပေါင်း အကြိမ် ၇၀ သို့မဟုတ် ၈၀ ခန့် ဖော်စပ်နိုင်ရုံသာ ရှိရာ ယခု တစ်ရက်တည်းနှင့် အကြိမ် ၅၀ အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် အကြိမ် ၂၀ ကျော်စာသာ ကျန်တော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို မရောင်းသနည်းဆိုသော် ပိုင်လန်ခရိုင်အတွင်းရှိ ဈေးကွက်မှာ သေးငယ်လွန်းပြီး ဆေးပင်ဝယ်သည့် ဆိုင်များမှာလည်း သူ့မိသားစုပိုင် သို့မဟုတ် သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း (Beast Taming Sect) ပိုင်များသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဈေးနှိမ်ခံရလွန်းသဖြင့် မရောင်းချလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

…

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လီကျစ်ရွေ့သည် ထိုညတွင် ထူးထူးခြားခြား ကျင့်ကြံခြင်း မပြုတော့ဘဲ အိပ်ရာထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်မူ သူသည် အားအင်အပြည့်ဖြင့် နိုးထလာသည်။ သူသည် တာချင်းကို အစာကျွေးရန်နှင့် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းကို ရေလောင်းရန် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ပေးပြီးနောက် အာကာသထဲမှ အမြန်ထွက်လာကာ ဆေးဖိုရှေ့တွင် တရားထိုင်လိုက်သည်။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားပါးတရ ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ရေကို လောင်းထည့်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ငါးမျိုးကို တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ထည့်သွင်း၍ အနှစ်များကို သန့်စင်ထုတ်ယူကာ ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးများကို ခွဲထုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးလုံးဖွဲ့စည်းခြင်းဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

သူတစ်ခါမျှ မရဖူးသေးသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ဆေးဖိုအတွင်းမှ လွင့်ပျံ့လာရာ လီကျစ်ရွေ့သည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဆေးဖိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သော ဝိညာဉ်ရေထဲတွင် ကျောက်စိမ်းရောင်ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ငါးလုံး ပေါ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်!

"အောင်မြင်ပြီ!" လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ တောက်ပသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပြုံးပန်းများ ပွင့်လန်းသွားသည်။

တစ်ကြိမ်ဖော်စပ်လျှင် အများဆုံး ဆေးလုံးဆယ်လုံး ထွက်ရှိနိုင်ရာ ပထမဆုံးအကြိမ် အောင်မြင်မှုတွင် ငါးလုံးရရှိခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ပြင်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးများကို အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများသဖွယ် ဂရုတစိုက်ထုတ်ယူ၍ ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်အောင်မြင်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံကြောင့် နောက်ပိုင်း ကြိုးစားမှုများတွင် ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ်ခန့်သာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

လက်ကျန် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ အားလုံး ကုန်သွားသောအခါ လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အနည်းငယ်ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ အလွန်ပင် တက်ကြွနေသည်။

"ဈေးကွက်ထဲမှာ ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးတစ်လုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃ တုံးနဲ့ ရောင်းကြတယ်။ ဆယ်လုံးပါတဲ့ တစ်ပုလင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂ တုံးလောက် လျှော့ပေးလိုက်ရင်တောင် အခု ငါဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးအရေအတွက်နဲ့ဆိုရင် အရှုံးမရှိတဲ့အပြင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေတောင် အမြတ်ထွက်နေပြီ!" လီကျစ်ရွေ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။