အခန်း (၄၇) - မြွေအမြီး ဦးတည်ချက်သို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်း၊ လှည့်ဖျားခြင်း

ခိုပိုင်က လူစု၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနေစဉ်အတွင်း သူတို့ခေါင်းပေါ်တွင် ဝိညာဉ်လင်းယုန်တစ်ကောင် အဆက်မပြတ် ဝဲပျံနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထိုလင်းယုန်၏ စူးရှသော အကြည့်တို့က အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒါရုံကျွန်းပေါ်၌ ဝိညာဉ်လင်းယုန်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုထားသူသည် သူ၏အဖော်ဖြစ်သော လင်းယုန်၏မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သင်္ဘောပေါ်မှာ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်ပါတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်က အခြေတည်အဆင့်နှောင်းပိုင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်က အလယ်ပိုင်းအဆင့်တွေပါ။ ချီကျင့်စဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဦးရေက တစ်ရာကျော်ရှိပြီး သူတို့အားလုံးက အနည်းဆုံး ချီကျင့်စဉ်အဆင့် အလယ်ပိုင်းမှာ ရှိနေကြပါတယ်" ဟု သူက သတင်းပို့လိုက်သည်။

သူ၏ သတင်းပို့ချက်ကြောင့် အနားတွင်ရှိနေသူများ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။ ရန်သူ့အင်အားက တောင့်တင်းသော်လည်း လုံးဝ မယှဉ်နိုင်သည့် အနေအထားမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

လီမိသားစုတွင် စုစုပေါင်း ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရှိသည်။ ချီကျင့်စဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်းတွင် ၂၅ ယောက်၊ အလယ်ပိုင်းတွင် ၃၈ ယောက်ရှိပြီး ကျန်ရှိသူများမှာ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသူများ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း မစတင်ရသေးသည့် 'ချီ' မျိုးဆက်သစ် မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒါကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မတွေးကြနဲ့။ မိသားစုဝင်တိုင်းက ငါတို့အတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။ ငါတို့မှာ အချိန်အခါ၊ မြေအနေအထားနဲ့ စည်းလုံးမှုဆိုတဲ့ အားသာချက်တွေ ရှိနေတာမို့ အသေအပျောက် အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် အသေအချာ လုပ်ကြရမယ်" ဟု လီရှီချင်းက တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

"သူတို့ အခု ဒါရုံကျွန်းနဲ့ ၁၀ မိုင်ပဲ ဝေးတော့တယ်!" ဟု ဝိညာဉ်လင်းယုန် ပိုင်ရှင်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

လီရှီချင်းက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အချက်ပြလိုက်တော့။ မြေဓာတ် ဒါမှမဟုတ် သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုထားတဲ့ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး ရန်သူတွေ လာမယ့်လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီး ဆင်ထားလိုက်ကြ။ ပြီးရင် အမြန်ပြန်လာခဲ့ကြ။"

"သူတို့ ထောင်ချောက်တွေကို ကျော်ဖြတ်လာပြီးတာနဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အားလုံးက မန္တန်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

ဤတိုက်ခိုက်မှု နှစ်လှိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ ရန်သူများသည် အစီရင်ခံအတတ်ပညာ (Formation) ရှိရာသို့ ရောက်ရှိပြီး လီမိသားစု ကျင့်ကြံသူများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှု နှစ်လှိုင်းတည်းဖြင့်ပင် ရန်သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးနိုင်ပြီး အသက်ပေါင်းများစွာကို ခြွေယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု လီရှီချင်းက ယုံကြည်နေသည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ခန်းမမကြီးအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပို၍ တင်းမာလာသည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့မှ လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

လီကျစ်‌ရွေ့သည်လည်း ထောင်ချောက်ဆင်သည့် အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ တာချင်း၏ သစ်သားဓာတ် မန္တန်များသည် ထိုအသိဉာဏ်နည်းပါးသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများကို ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်နိုင်သည်။

မိသားစုဝင်အားလုံးထဲတွင် လီရှီလျန်၏ ကျောက်မျောက်ဝံက အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ကျောက်လှံများသည် ပထမအဆင့် ခုခံရေးအဆောင်လက်ဖွဲ့များကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ဤကောက်ကျစ်သော တိုက်ခိုက်မှုသည် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုမူ များစွာ အထိအခိုက် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အစွမ်းထက်သော ခွန်အားနှင့် ခေတ္တမျှ လေထဲတွင် ဝဲပျံနိုင်စွမ်းကြောင့် ထိုထောင်ချောက်များသည် သူတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"တောက်! ငါတို့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သူတို့ ကြိုသိနေတာပဲ!" ချီကျင့်စဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အတုံးအရုံး ကျဆုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ခိုပိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူတို့ တုံ့ပြန်ရန် မပြင်ရသေးမီမှာပင် လီရှီလျန်က မိသားစုဝင်များကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရပေ။

"သတိထားကြ။ ဒီလမ်းမှာ ထောင်ချောက်တွေ ထပ်ရှိနေဦးမှာပဲ" ဟု ခိုပိုင်က သတိပေးလိုက်သည်။ မန္တန်များ ရွာသွန်းနေခြင်း ရပ်တန့်သွားသဖြင့် သူ၏လေသံမှာ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပုံ ပေါ်သည်။

ထို့နောက် ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ထောင်ချောက်ထဲ မကျစေရန် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ စိတ်အာရုံ (Divine Sense) ကို အသုံးပြု၍ ရှေ့တွင် စူးစမ်းခဲ့ကြသည်။

မိုင် ၃၀ ပင်မပြည့်သော ခရီးကို တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူတို့ စိတ်လျှော့လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် လီမိသားစု ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး မန္တန်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၊ ဟိန်းဟောက်နေသော မီးလုံးများ၊ လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးများ စသည့် အမျိုးမျိုးသော မန္တန်များသည် ကျူးကျော်သူများကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား မရပ်မနား ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး! ခိုပ်ိုင်ကြီး ကယ်ပါဦး!" ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိနေသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ကြေမွသွားသော အလောင်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြသည်။ လူအများအပြားမှာ မန္တန်များ သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားသည်အထိ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲနေခဲ့ကြသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ သူတို့ကို မကယ်တင်နိုင်တော့ပေ။

"အားလုံးပဲ ခုခံရေးမန္တန်တွေကို သုံးကြစမ်း!" ခိုပိုင်၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

သူကြောက်ရွံ့သည်မှာ ကျဆင်းလာသော မန္တန်များကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော လီရှီချင်း၊ လီရှီလျန်နှင့် သူတို့ဘေးမှ အခြေတည်အဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စိမ်းရောင်မျက်လုံးသစ်ကုလားအုတ်နှင့် ကျောက်မျောက်ဝံတို့အပြင် အခြားသော လီမိသားစု ကျင့်ကြံသူများ၏ ဘေးတွင်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် လိုက်ဖက်သော ဝိညာဉ်သားရဲများ ရှိနေကြသည်။

"လီမိသားစုက တကယ်တော့ သားရဲထိန်းကျောင်းတဲ့ မိသားစု (Beast-Taming Family) ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြတာလား!" ဟု အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီမိသားစုသည် ဤမျှကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြသဖြင့် မည်သူမျှ အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

"အသက်ဘေးက လွတ်အောင် ပြေးကြ!"

မည်သူက အော်လိုက်သည်မသိသော်လည်း ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အခြေအနေတွင် ၎င်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုဟု မှတ်ယူကာ အတင်းလွှဲကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ဦးဆောင်နေသော ခိုပိုင်သည် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို နင်းကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ သူတို့ကို လိုက်သတ်ပြီး အမြစ်ပြတ်ရှင်းလိုက်ရမလား" မိသားစုဝင်များစွာသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ထက်သန်နေကြသည်။ ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ မဟုတ်နိုင်သော်လည်း သူတို့၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့တော့ ရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

"သူတို့ကို နောက်ကနေပဲ မောင်းထုတ်လိုက်ရုံပါပဲ။" အကယ်၍ သူတို့ကို အသေအလဲ ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သေခါနီးအချိန်တွင် လီမိသားစုဝင်အချို့ကိုပါ အန္တရာယ်ပြုသွားနိုင်သည်ကို လီရှီချင်းက မလိုလားပေ။

"သူတို့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ဒါရုံကျွန်းပေါ်ကနေ မောင်းထုတ်လိုက်ကြ" ဟု လီရှီချင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒါရုံကျွန်းပေါ်တွင် လူသားမျိုးနွယ်စု အနည်းငယ်သာရှိပြီး ခြောက်သွေ့သော မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် လူနေထိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုလူများ ဒုက္ခရောက်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

လီမိသားစု၏ လိုက်လံတိုက်ထုတ်မှုအောက်တွင် ထိုတစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများသည် လမ်းပေါ်ရှိ ထောင်ချောက်များကိုပင် မေ့လျော့ကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရာ လမ်းခုလတ်တွင် အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒါရုံကျွန်းမှ လွတ်မြောက်သွားသူမှာ ၅၀ ပင် မပြည့်တော့ပေ။

စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော လူတစ်ရာကျော်မှနေ၍ စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားနေသော လူ ၅၀ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားရန် နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ သူတို့ကို အကုန်မသတ်လိုက်တာလဲ။ မိသားစုဝင်တွေကို ထုတ်သုံးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို ရှင်းနိုင်ပါတယ်" ဟု လီရှီလျန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီရှီချင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ငါလွှတ်ပေးမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

ထိုတစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ အခြေတည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိသော်လည်း အကယ်၍များ ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

မြွေကို အရှင်ထားလျှင် ဘေးတွေ့တတ်သည်ဖြစ်ရာ လီရှီချင်းသည် မိသားစုအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာမည့် အစအနကို ချန်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏စကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် လွှတ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လီကျစ်‌ရွေ့ကသာ လီရှီချင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး "မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ စောစောက သူတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့တာ ကျွန်းပေါ်မှာ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ မဟုတ်လား" ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ယခုမူ သူတို့သည် ဒါရုံကျွန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီရှီချင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"သွားကြစို့။ မင်းနဲ့ငါ သူတို့ကို သွားရှင်းရအောင်" ဟု လီရှီချင်းက လီရှီလျန်ကို ပြောလိုက်သည်။

အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးနှင့် ချီကျင့်စဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးတို့သည် ဝိညာဉ်လှေတစ်စင်းဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် ဝေးဝေးသို့ မရောက်သေးသော သင်္ဘောများကို မှီသွားကြသည်။

"ဒုန်း ——"

အလွန်အစွမ်းထက်သော မန္တန်နှစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ပထမအဆင့် သင်္ဘောကို ခဏချင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားစေသည်။ ကံကောင်းသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများဖြင့် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။

လီရှီချင်းနှင့် လီရှီလျန်တို့သည် ပင်လယ်ပြင်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိမရှိ ခဏမျှ ရှာဖွေကြည့်ကြပြီးနောက် မည်သူမျှ မကျန်တော့သည်ကို အတည်ပြုပြီးမှ သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ဒါရုံကျွန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။