အခန်း (၄) - ရောက်ရှိလာခြင်း​။

ဝိညာဉ်လှေဖြင့် ခရီးနှင်လျှင်ပင် မိုင်‌ပေါင်းတစ်သောင်းကျော် ဝေးကွာသော ခရီးစဉ်မှာ အချိန်အတန်ကြာ ဖြတ်သန်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လှေမှာ ခရီးတစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိနေစဉ် လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပလာရာ ငိုက်မြည်းနေသော လူငယ်လေးမှာ လန့်နိုးသွားပြီး -

"ဦးလေးရန်... အပြင်မှာ ကြည့်ပါဦး၊ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ!" ဟု လီကျစ်ရွေ့က စိတ်အာရုံမှတစ်ဆင့် အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လှေကို ထိန်းကျောင်းမောင်းနှင်နေသော လီရှီရန်သည် လီကျစ်ရွေ့ ပြောသည့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဘာဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

"ဒါ... ဒါ 'မိုးတိမ်ငါး' တွေပဲ!" သူက အလျင်အမြန် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး လီကျစ်ရွေကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အခြားလှေတစ်စီးပေါ်ရှိ လီရှီချင်းထံ အကြောင်းကြားရန် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် "မိုးတိမ်ငါး" ဟူသော အမည်ကို တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးသလိုရှိသော်လည်း မည်သို့မျှ စဉ်းစား၍ မရခဲ့ပေ။

ကျင့်ကြံသူအားလုံး နိုးကြားလာပြီး ဝိညာဉ်လှေကြီး လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်သွားကာ 'အခြေတည်အဆင့်' ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးက ထိုမိုးတိမ်ငါးများကို ဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အခါမှသာ လီကျစ်ရွေ့သည် ထိုငါးများကို အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့အကြောင်းကို မှတ်မိသွားတော့သည်။

မိုးတိမ်ငါးဆိုသည်မှာ အလွန်အဖိုးတန်ပြီး ရှားပါးလှသော အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်ငါး အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့်သော်လည်း တန်ဖိုးမှာမူ အလွန်မြင့်မားလှ၏။

မိုးတိမ်ငါးများသည် တိမ်တိုက်များကြားတွင် ရှင်သန်ကြီးထွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စားသုံးကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အညစ်အကြေး အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ စင်ကြယ်လှသည်။ ၎င်းတို့ကို ချက်ပြုတ်စားသောက်ခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက်စားသုံးခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေနိုင်ပြီး ဆေးလုံးများကဲ့သို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး သို့မဟုတ် ဆေးအဆိပ်များ မဖြစ်စေပေ။

သို့သော် မိုးတိမ်ငါးများမှာ အလွန်ရှားပါးသဖြင့် ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချသည်ကို မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။ မိုးတိမ်ငါးများ မျိုးသုဉ်းသွားပြီဟုပင် ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးရာ ထို့ကြောင့်ပင် လီကျစ်ရွေ့အနေဖြင့် ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုဒေသရှိ မိုးတိမ်ငါးများကို အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးက အကုန်အစင် ဖမ်းဆီးပြီးသွားခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား..." လီရှီရန်က ဝိညာဉ်လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာကာ လီကျစ်ရွေ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "လိမ္မာတဲ့ကောင်လေး! မင်းသာ မမြင်ခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွှတ်လိုက်ရမှာ" ဟု ဆိုသည်။

"မင်း ချီကျင့်ကြံမှုအဆင့် နှောင်းပိုင်းကို ရောက်သွားတာအတွက် ဂုဏ်ပြုဖို့ ငါစောစောက အလောတကြီး ဖြစ်နေလို့ မေ့သွားတယ်၊ အခုတော့ မင်းက မျိုးနွယ်စုအတွက် အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ထပ်လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လီရှီချင်းက လီကျစ်ရွေ့ကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းက မိုးတိမ်ငါးတွေကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ မိုးတိမ်ငါး နှစ်စုံကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တို့ ဖမ်းခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော် ဖမ်းတာမဟုတ်ပါဘူး" လီကျစ်ရွေ့က ထိုမျှ အဖိုးတန်သော မိုးတိမ်ငါးများကို ဂရုမစိုက်နိုင်မည်စိုး၍ အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသာ မတွေ့ခဲ့ရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖမ်းနိုင်မှာလဲ" လီကျစ်ရွေ့က ထပ်မံ ငြင်းဆိုရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှီချင်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဒါပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ!" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်" လီကျစ်ရွေ့လည်း ဆက်လက်ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် မိုးတိမ်ငါး နှစ်စုံကို လက်ခံလိုက်ပြီး ခရီးဆုံးရောက်လျှင် မိသားစုထဲတွင် သားရဲလေ့ကျင့်ပေးရာ၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သော ဦးလေးရှီထင်ထံတွင် အကြံဉာဏ်တောင်းရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော ခရီးစဉ်မှာ အလွန်အေးချမ်းခဲ့ပြီး မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းက လီကျစ်ရွေ့၏ ကံကောင်းမှုကို မျိုးနွယ်တူများအကြား ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။

လက်ရှိတွင် လီကျစ်ရွေ့နှင့် မျိုးဆက်တူ မောင်နှမ ၁၃ ဦးရှိရာ အသက်အရွယ်အရ လီကျစ်ရွေ့က ကိုးယောက်မြောက် ဖြစ်ပြီး သူ့အောက်တွင် မောင်နှမ ၄ ဦး ရှိသေးသည်။

အထက်က အစ်ကို၊ အစ်မ ရှစ်ဦးထဲတွင် အကြီးဆုံးမှာ အသက် ၃၀၊ ၄၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ အငယ်ဆုံးမှာ လီကျစ်ရွေ့ထက် လအနည်းငယ်မျှသာ ကြီးသည်။

"ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး၊ မင်းရဲ့ကံကောင်းမှုက တကယ်ကို မနာလိုစရာပဲ" ဟု ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုဖြစ်ပြီး လီကျစ်ရွေ့နှင့် ရင်းနှီးသော လီကျစ်ဟောင်က မနာလိုဟန်ဖြင့် လာရောက်ပြောဆိုသည်။

လီကျစ်ရွေ့က ပြုံးလျက် "အစ်ကိုရှစ်၊ အစ်ကို့အလှည့်လည်း မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ၊ မလောပါနဲ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကောင်းချီးစကားအတိုင်း ဖြစ်ပါစေကွာ" လီကျစ်ဟောင်က အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။

၎င်းက အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အကြည့်များကိုလည်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဒါရုံကျွန်းကို ရောက်တော့မယ်!"

လီရှီရန်၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လှေအနားသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျွန်းကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။

"ဦးလေးရန်၊ ဒါရုံကျွန်းက တော်တော်ကြီးတာပဲ! ဘာလို့ တခြားမိသားစုတွေ အရင်က မသိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတာလဲ" ဟု လီကျစ်ရွေ့က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဒါရုံကျွန်းသည် မြောက်မှ တောင်သို့ လီသုံးရာ၊ အရှေ့မှ အနောက်သို့ လီတစ်ရာ့ငါးဆယ်ကျော် ရှည်လျားပြီး အရှေ့ဘက်တွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် တောင်ကုန်းတောင်ပြင် တစ်ခွင်လုံးတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ညောင်ပင်ကြီးများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

လီရှီရန်က ချက်ချင်း မဖြေဘဲ "မင်းရဲ့ ဦးလေး ၁၅ ကို မှတ်မိသေးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုဦးလေးကြီးကို သူမှတ်မိပါသည်။ သို့သော် သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် ထိုဦးလေးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကွယ်လွန်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒါရုံကျွန်းကို တခြားအင်အားစုတွေ မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တာက ဒီကျွန်းမှာ ဝိညာဉ်ကြောတွေက အရမ်းနက်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေလို့ပဲ။ ဦးလေး ၁၅ ရဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေးသားရဲသာ မရှိရင် ဒီကျွန်းမှာ အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်ကြော သုံးခု ပုန်းကွယ်နေတာကို ငါတို့လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုအရေအတွက်ကို လီကျစ်ရွေ့က အထူးတလည် တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသိထားသလောက် ပိုင်လန်ခရိုင်တွင် ဝိညာဉ်ကြော ပိုများရုံသာမက အဆင့် (၂) ဝိညာဉ်ကြော တစ်ခုပင် ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်ကြောတွေချည်းပဲလား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်းပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားက မိသားစုကျင့်ကြံသူတွေ ကျင့်ကြံဖို့ လောက်ငမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။

ဝိညာဉ်ကြော အဆင့်များသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်များနှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်သည်။ အနိမ့်ဆုံး အဆင့် (၁) မှ အမြင့်ဆုံး အဆင့် (၉) အထိ ရှိပြီး အဆင့်တစ်ခုစီသည် ချီကျင့်ကြံမှု၊ အခြေတည်၊ ရွှေအမြုတေ၊ ဝိဉာဉ်အမြုတေစသည့် အဆင့်အသီးသီးနှင့် ကိုက်ညီသည်။

အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ချီကျင့်ကြံသူ ၁၅ ဦးအတွက် လုံလောက်သော်လည်း အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအတွက်မူ တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ အနိုင်နိုင် လုံလောက်သည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်ကြော သုံးခုသည် လီမိသားစုမှ ချီကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် မလုံလောက်နိုင်ရာ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မလွယ်ကူလှပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခုတစ်ခေါက် မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒါရုံကျွန်းကို ပြောင်းရွှေ့လာတာက ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုကို အဆင့် (၂) ဖြစ်အောင် အဆင့်မြှင့်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ယူလာခဲ့ပြီးသားပါ" ဟု လီရှီရန်က စိတ်ချလက်ချ ပြောလိုက်သည်။

လီရှီရန်က လီကျစ်ရွေ့၏ ကျောကို ပုတ်ကာ "မင်းက ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အများကြီး မတွေးနဲ့။ ငါတို့ လူကြီးတွေ အသက်ရှင်နေသေးတယ်" ဟု ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"နားလည်ပါပြီ" ဟု လီကျစ်ရွေ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်ဘဝက ပါလာသော အကျင့်ကြောင့် အရာရာကို အလွန်အမင်း တွေးတောတတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သိထားသော်လည်း ၎င်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။

...

"အဲဒီမှာ ဘယ်သူလဲ!"

ဝိညာဉ်လှေ နှစ်စီးသည် ဒါရုံကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျွန်းထဲမှ သတိကြီးစွာ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုဒုတိယ၊ နှစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ခွဲနေရတာကို ညီငယ်လေးကို မေ့သွားပြီလား" လီရှီရန်က ဝိညာဉ်လှေပေါ်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့နှင့် အခြားလူငယ်များမှာ ဦးလေးရှီရန်၏ အပြုအမူကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ လီရှီရန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့တတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကလေးဆန်စွာ ပြုမူသည်ကိုမူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

"အဟမ်း" လီရှီချင်းက ရှေ့သို့တက်ကာ အချက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် "အရင်ဆုံး ကျွန်းထဲ ဝင်ကြစို့။ သာမန်မိသားစုဝင်တွေကို နေရာချပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

လီရှီကျွယ်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီး ဝိညာဉ်လှေပေါ်မှ လူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မိသားစုတွင် ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းတစ်ခု ကြုံနေရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မိသားစုဝင် အမြောက်အမြားကို ဒါရုံကျွန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သူသည် ဝိညာဉ်လှေများ အမြန်ဝင်နိုင်ရန် အစီရင်ခံကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ညီငါး၊ ပိုင်လန်ခရိုင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" လီရှီကျွယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လီရှီရန်က သက်ပြင်းချကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူက အားတင်းပြုံးကာ "ဒီလိုဖြစ်သွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အခု မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိကြတာပေါ့၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့ဖို့ ဆယ်နှစ်တောင် စောင့်စရာမလိုတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဒါရုံကျွန်းပေါ်ရှိ မိသားစုဝင်များ မိသားစုမရင်းနှီးတော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ခရီးသွားသည့် အသွင်ဖြင့် လူလဲလှယ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မိသားစု၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်သာလျှင် ခရီးလမ်းကြောင်း အပြည့်အစုံကို သိရှိကြသည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒါရုံကျွန်းက ပိုင်လန်ခရိုင်ထက် ညံ့ဖျင်းချင်မှ ညံ့မှာပါ" ဟု လီရှီကျွယ်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်းပေါ်၌ အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်နေသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဆူညံသံကြောင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ နှစ်အတော်ကြာ မတွေ့ရသော မိသားစုဝင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပထမတွင် ဝမ်းသာသွားကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အခြေအနေ တစ်ခုခု ထူးခြားနေကြောင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

သူတို့ မမေးမြန်းမီမှာပင် လီရှီချင်းက "ခန်းမဆောင်ထဲရောက်မှ အားလုံး စကားပြောကြရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။