အခန်း (၂၆) - ပြဿနာ

သို့သော်လည်း လီကျစ်ရွေ့သည် လီရှီထင်နှင့်အတူ ဈေးသို့လိုက်ပါသွားပြီးနောက် လမ်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို လီရှီရန်အား ပြန်လည်ပြောပြရာ လီရှီရန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ထိုမိသားစုသုံးစုကို ပြာဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

"ဦးလေးရန်၊ အခု အရေးကြီးဆုံးကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့သူကို ရှာဖွေတာကအကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပါပဲ" ဟု လီကျစ်ရွေ့က လီရှီရန်ကို အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်လှသော လီရှီထင်ကလည်း "ရှီရန်၊ အခုက အဲဒီမိသားစုသုံးစုနဲ့ လုံးဝမျက်နှာပျက်ရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး" ဟု ဝင်ပြောသည်။

လီမိသားစု၏ အင်အားမှာ ထိုမိသားစုများထဲမှ မည်သည့်မိသားစုထက်မဆို သာလွန်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ထိုသူများသာ အင်အားချင်း ပူးပေါင်းလိုက်ပါက လီမိသားစုပင်လျှင် ယှဉ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ယွမ်မင်ဂိုဏ်းကလည်း လီမိသားစုအနေဖြင့် ထိုမိသားစုသုံးစုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်ရန် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

"ကျစ်ရွေ့၊ သူတို့ နောက်ထပ် ဘယ်နေရာကို တိုက်ခိုက်မယ်လို့ မင်းထင်သလဲ" လီရှီထင်၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းလာသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့ သူတို့တွေ တိုက်ရိုက်လှုပ်ရှားရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကိုပဲ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြံစည်တော့မယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု သူမက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဤကိစ္စကို စဉ်းစားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိနေသည့် နေရာတစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်၍ "တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်" ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

ကုန်စုံဆိုင်နှင့်မတူဘဲ တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်မှာ ဖွင့်လှစ်ထားသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် နာမည်ကောင်းရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည့်အတွက် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးရန် ပို၍လွယ်ကူပေသည်။

"သူတို့က ဝိညာဉ်အစားအစာတွေကို တစ်ခုခုလုပ်ပြီး တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်ကို အပြစ်ပုံချဖို့ ကြံနေတာလား၊ အဲဒီလိုနည်းနဲ့ ဆိုင်ရဲ့အရောင်းအဝယ်နဲ့ လီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးဖို့ပေါ့ ဟုတ်လား" လီရှီထင်သည် လီကျစ်ရွေ့ဆိုလိုသည့် အချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် ဤအဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု အလွန်နည်းပါးခဲ့ပြီး သူမသည် အေးစက်သူတစ်ဦးဟုသာ မှတ်ယူထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် သူမသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို ဒီပြဿနာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြမလဲ" ဟု လီရှီရန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးလေးပါပဲ၊ မီးဖိုချောင်နဲ့ ဆိုင်ခန်းထဲမှာ မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံးအချို့ကို တပ်ဆင်ထားလိုက်ယုံပါပဲ။ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြနိုင်သလို တရားခံကိုလည်း တစ်ခါတည်း ဖမ်းမိနိုင်မှာပါ" ဟု သူမက အကြံပြုသည်။

ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အခြေအနေအားလုံးက လီကျစ်ရွေ့ကို အလွန်ပင် သတိကြီးစွာထားရန် သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မိသားစုတစ်ခု ကြီးထွားလာချိန်တွင် အတားအဆီးများနှင့် ရန်သူများ ကြုံတွေ့ရသည်မှာ သဘာဝဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ဖွင့်ရုံမျှဖြင့် မိသားစုသုံးစု၏ ရန်ငြိုးကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။ နောက်ကွယ်တွင် အခြားသော အင်အားစုများလည်း ရှိနေနိုင်သေးသည်။

အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်ဖြစ်နေပါက နောက်ထပ် မည်မျှလောက်သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရဦးမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ လီကျစ်ရွေ့ သို့မဟုတ် လီမိသားစုက ထိန်းချုပ်၍ရသော အရာမဟုတ်ပေ။ လီမိသားစု ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသရွေ့ အခြားသော အင်အားစုများ၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်ရာ သူတို့မှာ ရန်သူများ ဖြစ်လာကြပေမည်။

လီမိသားစုသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှသာ ဤပြဿနာများ ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန်မှာ အဖြေတစ်ခုသာရှိသည်ဟု လီကျစ်ရွေ့ ယုံကြည်သည်။ ၎င်းမှာ လီမိသားစုကို အခြားသော အင်အားစုများက မထိရဲ၊ မပြိုင်ရဲအောင် ပိုမိုအင်အားကြီးမားလာစေရန် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း ဖြစ်မြောက်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ လီမိသားစု ကြီးထွားရန် အချိန်လိုအပ်ပေသည်။

"ညဉ့်နက်လာရင် အိပ်မက်တွေ များတတ်တယ်! အခုပဲ တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်ကို မြန်မြန်သွားကြစို့" ဟု လီရှီရန်က ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေပြီး ထိုဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်တွင် ပေါ်လာတော့မည့် ကျင့်ကြံသူကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်လေသည်။

လီကျစ်ရွေ့နှင့် အခြားသူများ တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တံခါးများမှာ ပွင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အချိန်စောနေသေးသဖြင့် ဆိုင်ထဲတွင် ဝယ်သူများ မရှိသေးပေ။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီလောက်စောစော ရောက်လာကြတာလဲ" စာရင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော လီရှီဟွာက သူတို့သုံးယောက်ကို မြင်သောအခါ နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီရှီရန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး "လုပ်စရာရှိလို့ပါ။ မင်းအလုပ်မင်း ဆက်လုပ်ပါ၊ ငါတို့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ နောက်မှ ငါရှင်းပြမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှီဟွာ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လီရှီရန်သည် မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ခန်းမကြီး၏ ထောင့်လေးထောင့်နှင့် အလယ်ဗဟိုတို့တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

ထိုမျှသာမက သူတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ပါ ဝင်သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံးများကို ထပ်မံထားရှိခဲ့ကြသည်။

"ဦးလေးတို့ ဘာလုပ်နေတာ..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီရှီရန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည် "မင်းကို ပြောပြဖို့ အချိန်မကျသေးဘူး။ ဘာမှမသိသလိုပဲ နေပါ!"

"နားလည်ပါပြီ" လီရှီဟွာသည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သူသည် တစ်ခုခုဖြစ်တော့မည်ကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် စာရင်းစားပွဲသို့ ပြန်သွားကာ အလုပ်ထဲတွင် အာရုံနစ်ဝင်နေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

ရန်သူကို သတိမမူမိစေရန် သူတို့သုံးယောက်သည် နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

"အဲဒီလူ ဒီနေ့ တကယ်လာပါ့မလား"

လီရှီရန်၏ မေးခွန်းကို မည်သူမျှ မဖြေနိုင်ကြပေ။ လီကျစ်ရွေ့အနေဖြင့် သူတို့သည် တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်ကို တစ်ခုခုလုပ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင် လှုပ်ရှားမည်ကိုမူ သူလည်း မသိနိုင်ပေ။

သူတို့သုံးယောက်သည် တစ်မနက်လုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်လူများ ပေါ်မလာဘဲ လီရှီလျန်သာ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဦးလေးလျန်၊ ဟိုလူသုံးယောက်ကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလား"

လီရှီလျန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု ပြန်မေးသည်။

လီကျစ်ရွေ့က သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောပြလိုက်ပြီး "သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ အဖြစ်ကို သိသွားလို့များ မလှုပ်ရှားရဲတော့တာလား မသိဘူး" ဟု မတင်မကျ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်စောင့်နေကြဦး၊ ငါကတော့ စာရင်းသွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်" သူတို့မှာ ပြင်ဆင်မှု အပြည့်ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ၏အကူအညီ မလိုဟု ယူဆကာ လီရှီလျန်သည် အနောက်ဘက်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

လီရှီထင် စိတ်မရှည်တော့သည့် အချိန်အထိ သူတို့ သုံးယောက် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမ ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆိုင်ခန်းမကြီးထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည် "ဒါ ဘယ်လိုဆိုင်ယုတ်မျိုးလဲ! ဝိညာဉ်အစားအစာထဲမှာ ပိုးကောင်သေတွေ ပါနေတယ်! ဒီဝိညာဉ်သားရဲအသားကလည်း အနံ့နံနေတာပဲ!"

"သူ ရောက်လာပြီ!" လီရှီရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ထိုသူကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့က လီရှီရန်ကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်ပြီး "ဦးလေးရန်၊ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး၊ သူ့မှာ တခြား အပေါင်းအပါတွေ ရှိသေးလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ထိုသူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဆိုင်ထဲရှိ ဝယ်သူများသာမက လမ်းသွားလမ်းလာ ကျင့်ကြံသူများပါ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်က အစားအစာတွေက အရသာရှိရုံတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း ပိုများတယ်လို့ ကြားဖူးထားတာ။ အခုကြည့်ရတာတော့ သူတို့တွေ တစ်ခုခုကို မရိုးမသား သုံးထားတာ ဖြစ်ရမယ်!"

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သိသွားဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ "မထူးဆန်းတော့ပါဘူး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါဘာလို့ ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အခုမှပဲ သိတော့တယ်။ ဒီတိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်က ဝိညာဉ်အစားအစာတွေကို စားမိလို့ ဖြစ်မှာပဲ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါ... ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီလိုဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ တခြားလူတွေလည်း အတူတူပဲလား!" တဖြည်းဖြည်းနှင့် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူအချို့လည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

"လျော်ကြေးပေး! ဒီဆိုင်ယုတ်ကို ရိုက်ခွဲပစ်ရမယ်! လူတွေကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးခွင့် မပြုနိုင်ဘူး!"

ခဏအတွင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်လာကြပြီး အချို့မှာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ဖျက်ဆီးရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဆိုင်ရှင်အဖြစ် လီရှီဟွာမှာ ထိတ်လန့်သွားဟန်ရှိသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏မျက်နှာကို သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုထိတ်လန့်မှုမှာ အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဟန်ဆောင်နေမှန်း သိသာလှသည်။

"ဘယ်သူကများ လက်ဖျားနဲ့ ထိရဲသလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!" လီရှီရန်၏ မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ ပွင့်ထွက်လာရာ ဆူညံနေသည့် လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လီရှီရန်သည် ပြဿနာစသူထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ မေးလိုက်သည် "မင်းပြောတော့ ပိုးကောင်ကို ဝိညာဉ်အစားအစာထဲမှာ တွေ့တာဆို၊ တိမ်တောင်ထိပ်စားသောက်ဆောင်က မသန့်ရှင်းသလို ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲအသားတွေကို သုံးထားတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်! လူတွေအများကြီး ကြည့်နေတာပဲ! ခင်ဗျားတို့ဆိုင်က ချပေးတဲ့ အစားအစာထဲက တွေ့တာ" ဟု ထိုသူက မကောင်းသော အရိပ်အယောင်ကို ခံစားမိသော်လည်း၊ ဤအခြေအနေတွင် သူက ဆက်၍သာ ဇွတ်ငြင်းနေရတော့သည်။

"အဲဒီလိုလား? ဒါဆိုရင် အဲဒီပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားတွေနဲ့ ပိုးကောင်တွေ ဘယ်ကနေ ရောက်လာသလဲဆိုတာ အားလုံးကို ပြရတာပေါ့!" လီရှီရန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ထိုသူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။

လူအများ၏ ရှေ့တွင် လီကျစ်ရွေ့သည် ဆိုင်ခန်းမထဲတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးစလုံးကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ထိုသူသည် ပိုးကောင်များနှင့် ပုပ်သိုးနေသောအသားများကို အစားအစာထဲသို့ မည်သို့ထည့်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့နောက် ဟန်ဆောင်ဒေါသထွက်ကာ စားပွဲကိုရိုက်ပြီး မည်သို့စွပ်စွဲခဲ့ကြောင်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

"မင်းမှာ ဘာဆင်ခြေပေးဖို့ ကျန်သေးလဲ" လီကျစ်ရွေ့က ထိုသူကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသော အပေါင်းအပါများမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း လီရှီထင်က သူမ၏ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ဘယ်ကမှန်းမသိသော နွယ်ပင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသူများကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်လေတော့သည်။