အခန်း (၁၇) - မနာလိုခြင်း

"မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ၊ မိသားစုက မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေတာ။" လီကျစ်ရွေ့က ဂိုဒေါင်ထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီရှီလဲ့က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ့ကို လှမ်းဖမ်းကာ အဓိကခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့မှာ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပါသွားစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆွေမျိုးသားချင်း အများအပြား၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်စီ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဓိကခန်းမဆောင်မှာ ဂိုဒေါင်နှင့် မဝေးလှသဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခန်းမထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့က ခန်းမထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မိသားစု၏ အကြီးအကဲများအားလုံး ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စျေးတန်းကို ကြီးကြပ်နေရသော လီရှီရန်ပင် ပြန်ရောက်နေသည်။ ဤမျှ တည်ကြည်လေးနက်သော စုဝေးမှုကြောင့် လီကျစ်ရွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေကြသလဲဆိုသည်ကို မှန်းဆ၍မရ ဖြစ်နေမိသည်။

"ရှီရန်... မင်းပဲ ပြောပြလိုက်တော့" ဟု အားလုံး နေရာတကျ ထိုင်ပြီးနောက် စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော လီရှီချင်းက ဆိုသည်။

လီရှီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ပြီးခဲ့တဲ့လက စျေးတန်းမှာရှိတဲ့ ငါတို့မိသားစုဆိုင်က ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး စုစုပေါင်း တစ်ထောင်ငါးရာ၊ မန္တန်အင်းကွက် နှစ်ရာကျော်၊ မှော်လက်နက် ဆယ့်ရှစ်ခုနဲ့ အစီရင်စု နှစ်ခု ရောင်းချခဲ့ရပါတယ်။ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ခြောက်ရာလေးဆယ့်ကိုး တုံး ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်တွေ အားလုံး နုတ်ပြီးတဲ့နောက် အသားတင်အမြတ်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်တစ်ရာ့တစ် တုံး ဖြစ်ပါတယ်!"

"ဝိုး—"

ထိုနေရာရှိ လူများမှာ မိသားစု၏ အကြီးအကဲများဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်သော်လည်း လီရှီရန် တင်ပြလိုက်သော ကိန်းဂဏန်းများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်မိကြသည်။

အသားတင်အမြတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်တစ်ရာ့တစ် တုံး! ဤသည်မှာ တစ်လစာ ဝင်ငွေမျှသာ ဖြစ်သည်!

ဆိုင်သစ်ဖွင့်ခါစ ဖြစ်ခြင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးများမှာ ဝယ်လိုအား အလွန်မြင့်မားနေခြင်းကြောင့် ဤမျှ ဝင်ငွေကောင်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ နောင်တွင် ရောင်းအား အနည်းငယ် ပြန်ကျသွားနိုင်သည် ဆိုဦးတော့၊ ဤသည်မှာ အလွန်များပြားသော ဝင်ငွေပင် ဖြစ်သည်။

လီမိသားစု ပိုင်လန်ခရိုင်တွင် ရှိစဉ်က တစ်နှစ်တာလုံး ဝင်ငွေမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းမှ နှစ်သောင်းထက် မပိုခဲ့သည်ကို သတိပြုသင့်သည်။ ယခုမူ ကုန်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင်တည်းနှင့်တင် ထိုပမာဏကို ရောက်ရှိရန် လေးငါးလသာ ကြာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီမိသားစုတွင် ရောင်းချရန် ကျန်ရှိနေသေးသော ဝိညာဉ်ဆန် အမြောက်အမြား၊ ဝိညာဉ်သားရဲ မျိုးစိတ် ရှစ်မျိုးနှင့် အခြားသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများလည်း ရှိနေသေးသည်။

လူတိုင်း အံ့သြနေစဉ်မှာပင် လီရှီရန်က ဆက်ပြောသည်မှာ "တကယ်တော့ ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်ထောင်ငါးရာ ဆိုတာက စျေးကွက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ကုန်သည်အချို့က ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး သုံးထောင်လောက်ကို အော်ဒါမှာချင်လို့ လာမေးကြသေးတယ်"

"ဟူး—"

ဤသတင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသော မိသားစုဝင်များမှာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းရှူမိသွားကြသည်။ လှည့်လည်ကုန်သည်များက အများအပြား ဝယ်ယူမည်ဖြစ်၍ လက်ကားစျေးဖြင့် ရောင်းရသောကြောင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ စျေးနှုန်းမှာ လျော့နည်းနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင် ရှစ်ထောင်ခန့် တန်ဖိုးရှိသည့် အလွန်ကြီးမားသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး... ဦးလေးရန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော့်ဆီ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ ပိုရှိသေးလားလို့ လာမေးတာ" ဟု လီကျစ်ရွေ့ သဘောပေါက်သွားသည်။

လီရှီချင်း၏ သတိကြီးစွာ ထိန်းကျောင်းမှုကြောင့် လီကျစ်ရွေ့မှာ ပြီးခဲ့သည့်လက ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို အလွန်အကျွံ မဖော်စပ်ခဲ့ပေ။ သတ်မှတ်ထားသော အရေအတွက် ပြည့်မီပြီးနောက် သူသည် အခြားအလုပ်များကို ပြောင်းလုပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်နေ့တွင် လီရှီလဲ့က လီကျစ်ရွေ့ထံ ရောက်လာပြီး ပိုလျှံနေသော ဆေးလုံးများရှိပါက ဝယ်ယူလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

လီကျစ်ရွေ့ကလည်း မငြင်းဘဲ လက်ဝယ်ရှိသော ဆေးလုံးများကို လီရှီလဲ့ထံ ရောင်းချပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က လီရှီလဲ့ထံမှတစ်ဆင့် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးများမှာ လီရှီချင်း မျှော်လင့်ထားသလိုပင် အလွန်ရောင်းကောင်းနေကြောင်း သူ သိခဲ့ရသည်။

ထိုသတင်းကြောင့် လီကျစ်ရွေ့ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိသားစုထံမှ 'ရေဒြပ်စင် သန့်စင်ခြင်း ဆေးနည်း' နှင့် ဆက်စပ်နေသော ဆေးဖော်စပ်မှု ပစ္စည်းများကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လီရှီရန်က မိသားစုဆီ ရုတ်တရက် ပြန်လာပြီး သူ့မှာ ဆေးလုံးတွေ ကျန်သေးလားဟု ထပ်မေးခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြန်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က အကြောင်းရင်းကို လီကျစ်ရွေ့အကြာကြီး စဉ်းစားမရဖြစ်နေခဲ့ရာ၊ ယခုမှပင် ဆိုင်တွင် ကြီးမားသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့်မှန်း သိလိုက်ရတော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။ အကြီးအကဲများစွာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက် အကြည့်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် သူတို့ စိတ်ပျက်ရတော့မည်သာ!

"ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး အဲလောက် အများကြီးကို ကျွန်တော် မထုတ်ပေးနိုင်ပါဘူး!" လီကျစ်ရွေ့အနေဖြင့် ဆေးလုံးများ ထပ်မံဖော်စပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိပါသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို မထိခိုက်စေဘဲ သူ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအကြိမ်မှာမူ အရေအတွက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် များလွန်းလှသည်။ လီကျစ်ရွေ့အနေဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရုံသက်သက်အတွက် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအချိန်ကို အနစ်နာခံမည် မဟုတ်ပေ။

ဆေးလုံး သုံးထောင်ပင် ဖြစ်သည်! တစ်ခါဖော်စပ်လျှင် ဆေးလုံး ဆယ်လုံး ထွက်သည်ဟု ထားဦးတော့၊ သူသည် အသုတ်ပေါင်း သုံးရာကို ဖော်စပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး ဆေးလုံး ၁၀ သုတ်ခန့် ဖော်စပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ လီကျစ်ရွေ့အနေဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ဤမျှ မြင့်မားသော အောင်မြင်နှုန်းကို အမြဲမရရှိနိုင်ပေ။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက အရေးကြီးတာ မှန်ပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကသာ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ!" ဟု လီရှီချင်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။ "ငွေနောက်လိုက်ဖို့အတွက်နဲ့ ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေကို အဓမ္မစေခိုင်းတာမျိုး၊ အမြတ်ထုတ်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူး!"

"မိသားစုထဲမှာ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်လို့ ငါ သိလိုက်ရရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြောကြနဲ့!" နောက်ဆုံးတွင် လီရှီချင်းသည် သူ၏ ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စည်းကျော်မလာရန် သတိပေးလိုက်တော့သည်။

လီရှီရန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ လီရှီချင်းသည် အခြားသော အကြီးအကဲများကဲ့သို့ အမြင်တိုသော အတွေးများကို လုံးဝ လက်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤကိစ္စအတွက် အခြားသော ဖြေရှင်းနည်း မရှိသည်လည်း မဟုတ်ပေ။

"လီကျစ်ရွေ့... မင်း ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်လာတာ လပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုတော့ မင်းမှာ နည်းစနစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ ရှိနေမှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား?" လီရှီရန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် အတွေးအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့အတွက် အကျိုးအရှိဆုံး ဖြစ်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်တဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ နည်းစနစ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး မိသားစုကို ပေးအပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆွေမျိုးတွေကိုလည်း ဒါကို ဘယ်လိုဖော်စပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း တတ်မြောက်သွားမယ်လို့တော့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ဘူးနော်" ဟု သူက ဆိုသည်။

လီရှီရန်က လီကျစ်ရွေ့ကို နောက်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသမျှအရ ဤလူငယ်လေးသည် အရှုံးခံမည့်သူ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို ပြန်လည် တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီရှီရန် ခန့်မှန်းချက် မှားသွားခဲ့သည်။ သူ စောင့်နေသော်လည်း လီကျစ်ရွေ့ ထံမှ မည်သည့် စကားသံမှ ထပ်ထွက်မလာတော့ပေ။

"ဒါပဲလား?" လီရှီရန်က အံ့သြတကြီး မေးမိသည်။

လီကျစ်ရွေ့က ဘာကိုဆိုလိုသလဲ မသိသည့်အလား ရိုးသားသော မျက်နှာထားဖြင့် လီရှီရန်ကို ကြည့်နေသည်။

"အဟမ်း!" လီရှီရန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ လီကျစ်ရွေ့က သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အလကား သက်သက် ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ?

ယခင်က လီကျစ်ရွေ့ကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အချိန်ပိုပေးရန် ပြောခဲ့စဉ်က သူသည် မိသားစုထံတွင် ကတိတစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူ၏ နည်းစနစ်များကို ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ အကျိုးစီးပွားကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်စေနိုင်သော်လည်း သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။

ပုံမှန်မဟုတ်သော ကိစ္စများ၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေရမည်!

လီရှီရန် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်မှ လီကျစ်ရွေ့အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရက်ရောနေရသလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ကျေးဇူးပြုခြင်းပင်! လီကျစ်ရွေ့သည် ထိုဆွေမျိုးသားချင်းများအပေါ် ကျေးဇူးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်စပ်နည်း သင်ယူသူများအနေဖြင့် သူ၏ ကျေးဇူးကို အမှတ်ရနေစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိသားစု၏ တိုးတက်မှုအတွက် သူ၏ အနစ်နာခံမှုကို အကြီးအကဲများ အမှတ်ရနေစေရန်လည်း ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီရှီရန် ထည့်မစဉ်းစားမိသည့် အခြားအချက်တစ်ခုမှာ လီကျစ်ရွေ့သည် ဤအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ စိတ်ထဲရှိ မနာလိုမှုများကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ရွေ့မှာ အချိန်အများစုကို ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးစေပြီး အပြင်သို့ သိပ်မထွက်သော်လည်း၊

သူ အပြင်ထွက်သည့် အခါတိုင်း ဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ မြှောက်ပင့်စကားများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မနာလိုမှုများကို ခံစားရသည်။

အဘယ်ကြောင့် မနာလို ဖြစ်ကြသနည်း? ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ အလွန်ရောင်းကောင်းနေသောကြောင့် လီကျစ်ရွေ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများစွာ ချမ်းသာနေပြီဟု သူတို့ ထင်မြင်နေကြပြီး၊ သူတို့မှာမူ မိသားစုမှပေးသော လစဉ်အသုံးစရိတ် အနည်းငယ်ကိုသာ ငတ်ငတ်တောက်တောက် စောင့်နေရခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါလား။

လီကျစ်ရွေ့ကြောင့် မိသားစု၏ ဝင်ငွေတိုးလာပြီး သူတို့၏ လစဉ်အသုံးစရိတ် အနည်းငယ် တိုးလာခဲ့သော်လည်း၊

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများမှာ မီးပွားများကဲ့သို့ စတင်တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းသော လက္ခဏာမဟုတ်ပေ။ လီကျစ်ရွေ့မှာ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် အလွန်အကျွံ ရင်းနှီးရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း၊ သူတို့၏ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကိုလည်း မခံလိုပေ။

အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ အပြင်သို့ ကျင့်ကြံရန်သွားရင်း အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက၊ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် စွန့်စားလိုသည့် ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မိသားစုအတွင်း ဤကဲ့သို့သော လားရာကို သတိပြုမိပြီးနောက် လီကျစ်ရွေ့မှာ ဤပြဿနာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ရာ၊ ယခုအခါတွင် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။