အခန်း ၅ ဆေးမင်ကြောင်များ
ယခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆေးမင်ကြောင် ဆယ်ခုအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ရွေးချယ်စရာများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဆေးမင်ကြောင်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိရှိထားသော ဗဟုသုတများအရ ဆေးမင်ကြောင်၏ စွမ်းအားက ပိုမိုကြီးမားလေလေ ထူးခြားဆန်းပြားစွမ်းအားများ နိုးထလာရန် အချိန်ပိုမို ကြာမြင့်လေလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆေးမင်ကြောင်တိုင်းက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေပါက စွမ်းအားများ မနိုးထမီမှာပင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဆေးမင်ကြောင်များကို ရွေးချယ်ရာတွင် မိမိ၏ အဆင့်အလိုက် သင့်တော်မည့်အရာများကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်တိုင်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဆေးမင်ကြောင်တစ်ခု ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းဖန်သည် မိမိအတွက် ဆေးမင်ကြောင် ဆယ်ခုကို အောက်ပါအတိုင်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဖန်ဂူ၊ ရာဟု၊ ခေါင်းကိုးလုံးပါရွှေနဂါး၊ ရှေ့ဟောင်းအင်ပါယာတိုင်ယီ၊ စန်းထျန်း၊ ကွန်ဖန်၊ ယင်လုံ၊ ထောက်ကျဲ့၊ နီကျား၊ စွန်ဝူခုန်း။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဖန်ဂူသည် ကမ္ဘာဦးဖန်ဆင်းရှင် ဖြစ်သဖြင့် သူ နိုးထလာပါက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာအရှင်သခင် ရာဟုကမူ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို စိုးမိုးခဲ့ပြီး တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော အင်အားကြီး အရှင်သခင်ဖြစ်ရာ သူ့စွမ်းအားသည်လည်း ထိပ်တန်း ဖြစ်သည်။ နီကျားနှင့် စွန်ဝူခုန်း ကဲ့သို့သော ဆေးမင်ကြောင်များသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အစောပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းကာလများတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေစေရန် လုံလောက်လှသည်။ သူ့ဆေးမင်ကြောင်များသည် အဆင့်တက်လှမ်းသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုသန်မာလာမည်ဖြစ်ပြီး ဆယ်ခုလုံး နိုးထလာပါက သူ့စွမ်းအားသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
လင်းလင်းအာ၏ ဆေးမင်ကြောင်အတွက်မူ သူမကို လေးသမားပုံစံ ဆေးမင်ကြောင်များကိုသာ အဓိကထား ထိုးနှံရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။ ဟောက်ယီ၊ ရှန်အာ၊ ရှီးဟဲ၊ ကျူးထျန်းရွှန်းနွီ၊ ကျင်းဝေ။ ဤငါးခုလုံးသည် လေးသမားပုံစံ ဆေးမင်ကြောင်များ ဖြစ်ကြပြီး ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားပုံရိပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်များသည်လည်း ဒဏ္ဍာရီလာ ပုံရိပ်များထဲတွင် ထိပ်တန်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဟူ၏ ဆေးမင်ကြောင်အတွက်မူ အဖွဲ့အစည်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော စုန်းကဝေပုံစံ ပုံရိပ်များကို ထိုးနှံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျူးရုန်း၊ ကုန်းကုန်း၊ လျှပ်စီးနတ်မင်း၊ လျှပ်စီးနတ်သမီး၊ လေနတ်မင်း၊ ဖေးလျန်၊ ပိုင်ချီ။ ၎င်းတို့သည် တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများနှင့်အတူ ရန်သူများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိပ်တန်း အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူသည် ယနေ့တွင် ဝမ်ဟူကို သူ့အိမ်သို့ လာရန် ချိန်းဆိုထားခဲ့ပြီး အရင်ဆုံး ဆေးမင်ကြောင် သွားရောက်ထိုးနှံရန် စီစဉ်ထားသည်။
"မုန့်စားလို့ ရပြီနော်။"
လင်းဖန် အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် လင်းလင်းအာသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ မနက်စာ သယ်ဆောင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။ လင်းဖန် စားပွဲနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ယနေ့မနက်စာဖြစ်သော ပဲနို့ ကြက်ဥကြော် အီကြာကွေးနှင့် ပေါက်စီများကို မြင်ပြီး သွားရည်ကျမိသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်မနက်စာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စည်သွပ်ဗူးများကိုသာ စားခဲ့ရသော သူ့အတွက်မူ နတ်သုဒ္ဓါကဲ့သို့ အရသာရှိလှသည်။
လင်းလင်းအာသည် လင်းဖန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပနေပြီး အပြုံးလေးက ချိုမြိန်လှသည်။ လင်းဖန်က ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင်း "လင်းလင်းအာ... ခဏနေရင် ငါတို့ ဝမ်ဟူနဲ့အတူ ဆေးမင်ကြောင် သွားထိုးကြမယ်။ ငါ အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်တော့ ပန်ချန်းမြို့မှာ အကျော်ကြားဆုံး ဆေးမင်ကြောင်ဆရာက ငါတို့နဲ့ မဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတယ်ကွ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်းလင်းအာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ကောင်းပြီလေ ဒါနဲ့ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်" ဟု ဆိုကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ မိနစ်ဝက်ခန့် ကြာသောအခါ သူမသည် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု မှတ်ပုံတင်နှစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
"ရော့... ဒါက အိမ်ဂရန်တွေပဲ။ ငါ ဒီနေ့ ဒီအိမ်တွေကို ပေါင်နှံပြီး ပိုက်ဆံအချို့ ထပ်ရှာမလို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ဒါတွေ မလိုတော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ မနေ့ကလည်း အွန်လိုင်းကနေ ချေးငွေ ၃ သန်း ထပ်ရထားသေးတယ် ခဏနေရင် အကုန် မင်းကို လွှဲပေးမယ်။"
လင်းဖန်သည် အိမ်ဂရန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြက်ဥကြော်ကို အေးဆေးစွာ စားနေသော လင်းလင်းအာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ စကားလုံးများစွာ ပြောချင်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်နေရသည်။ ကျေးဇူးတင်စကားများ အလွန်အကျွံ ပြောနေပါက သူတို့ကြားတွင် အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ဇနီးသည်က သူ့ကို ဤမျှ ယုံကြည်ပေးနေသဖြင့် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ သူမကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပေးအပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
လင်းဖန်သည် လင်းလင်းအာကို နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လင်းလင်းအာ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မေတ္တာရိပ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."
"လင်းဖန်... တံခါးဖွင့်စမ်း မင်းအဖေ လာပြီ။"
အလျင်စလို တံခါးခေါက်သံများနှင့်အတူ ဝမ်ဟူ၏ အူမြူးနေသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူတို့၏ နူးညံ့သော အချိန်လေး ပျက်စီးသွားရသည်။ လင်းဖန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟေး... မုန့်စားနေကြတာလား။"
"မင်္ဂလာပါ မမလှလှလေး။"
ဝမ်ဟူက ပြုံးစိစိဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ အားမနာတမ်း စားပွဲနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လင်းဖန်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လင်းဖန်က သူ့အတွက် တူတစ်စုံကို အဆင်သင့် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
"ဝါး... ဟင်းပွဲတွေက အစုံပဲပဲ။ မမလေးရဲ့ လက်ရာက ပိုပိုကောင်းလာပြီနော်။" ဝမ်ဟူက ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရင်း လင်းလင်းအာကို ဖားလိုက်သည်။ လင်းလင်းအာသည် သူ့၏ မရိုးသားသော အမူအရာများကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်သည်။
သူတို့သုံးဦး မနက်စာ စားပြီးနောက် လင်းလင်းအာက စားပွဲကို စတင်သိမ်းဆည်းပြီး လင်းဖန်က စနစ်ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ နောက်ဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုဆေးရည်ပုလင်းကို ထုတ်ကာ ဝမ်ဟူထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ရော့... သောက်လိုက်။"
"ဒါက ဘာလဲဟင်။" ဝမ်ဟူက အံ့ဩတကြီး မေးသည်။
"ပစ္စည်းကောင်းပဲ မင်းကို ပိုပြီးတော့ သန်မာလာစေမယ့် အရာပေါ့။"
"အို... ဘယ်နေရာမှာ သန်မာလာမှာလဲ။" ဝမ်ဟူက သူ့ကို ရာဂစိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးပြရင်း "ငါက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ပန်းသေပန်းညှိုး ဖြစ်နေလို့လား။"
"မင်းကတော့ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ စကားများမနေနဲ့ သောက်လိုက်စမ်းပါ။" လင်းဖန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါကတော့ မလိုပါဘူးကွာ ငါက သန်မာပြီးသားပဲ။ ငါက ထပ်ပြီး သန်မာလာရင် တခြားလူတွေ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ။" ဝမ်ဟူက လက်ကို ခါယမ်းရင်း ပြောသော်လည်း လက်ထဲတွင်မူ ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ မော့သောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဂလု... ဂလု..."
"ပါးစပ်ကို သပ်လိုက်ရင်း..." ဝမ်ဟူက "ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးက တကယ် အရသာရှိတယ်ဟ စတော်ဘယ်ရီ အရသာလေးကွ။" ဟု ဆိုသည်။
"နောက်ထပ် ရှိသေးလား ငါ ထပ်သောက်ချင်သေး..."
ဝမ်ဟူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်လာပြီး ခေါင်းပေါ်မှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"စောက်ကျိုးနည်းပဲ... ဒီဆေးက အာနိသင် တကယ်ပြင်းတာပဲ..."
ဝမ်ဟူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်သည် အေးဆေးစွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေတင်ကာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့ညီအစ်ကို နာကျင်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ့အတွက် စိတ်အပန်းပြေစရာ တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
...
မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ဟူသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့်ဆေးရည်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို ဆယ်ဆ တိုးတက်စေခဲ့သဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အထူးကွန်မန်ဒိုစစ်သည်အဖြစ် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့သဖြင့် လက်ဝှေ့လက်ပန်း တိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် မည်သည့်လက်နက်မျှမပါဘဲ မည်သူ့ကိုမဆို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲကွ။" ဝမ်ဟူက လက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်ကာ ခေါင်းကို ၄၅ ဒီဂရီ မော့၍ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။" လင်းဖန်က သူ့ကို စိတ်ပျက်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။
သူတို့သုံးဦးသည် ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်လာပြီး အငှားကားတစ်စီးကို ဖမ်းလိုက်ကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့ သွားလိုသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
"ကိုးလက်ချောင်း ဆေးမင်ကြောင်ဆိုင်"
ဤဆိုင်သည် ပန်ချန်းမြို့တွင် ဈေးအကြီးဆုံး ဆေးမင်ကြောင်ဆိုင် ဖြစ်ပြီး ဤနေရာရှိ ဆေးမင်ကြောင်ဆရာများသည်လည်း ပန်ချန်းမြို့တွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုင်မှာ သေးငယ်ပြီး စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ပင်မပြည့်ပေ။ သူတို့သုံးဦး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ဖောက်သည်တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်သောက်နေပြီး အသက်ដប់ခွန် တစ်ဆယ့်ရှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ငွေကောင်တာတွင် ဗီဒီယိုကြည့်နေခဲ့သည်။
"သူဌေး ရှိလားခင်ဗျာ။"
လင်းဖန်သည် ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် လက်သန်းတစ်ချောင်း မရှိသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အွန်လိုင်းသတင်းများအရ လက်သန်းမရှိသော ဝမ်ကျိုကျိသည် ဤသူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုလူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ထရပ်လိုက်ပြီး လင်းဖန်တို့အုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါက ဝမ်ကျိုကျိပါ ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့။ မင်းတို့သုံးယောက် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။" ဝမ်ကျိုကျိက သူတို့ကို ထိုင်ရန် ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ရှောင်ယု... ရေနွေးခတ်လိုက်ဦး။"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်တာမှ မိန်းကလေးသည် နှုတ်ခမ်းစူကာ ဖုန်းကိုချ၍ ရေနွေးသွားခတ်လေသည်။
"အားနာစရာ မလိုပါဘူး အစ်ကိုကြီး။" လင်းဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်ကွာ။" ထိုလူသည် လင်းဖန်တို့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ဝင်စားသော အရောင်အဝါများ မျက်ဝန်းတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "မင်းတို့အားလုံးက သာမန်လူတွေ မဟုတ်တဲ့ ပုံပဲ။ ဘယ်လို ဆေးမင်ကြောင်မျိုး ထိုးချင်လို့လဲ။"
ဆေးမင်ကြောင်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လူပေါင်းစုံနှင့် ထိတွေ့ဖူးသဖြင့် လူအကဲခတ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ဤသုံးဦးသည် အားအင်ပြည့်ဝပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိကြသဖြင့် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြသည်မှာ သေချာလှသည်။
"ငါတို့ ထိုးရမယ့် ဆေးမင်ကြောင်တွေက အများကြီးပဲ။ ငါက ပုံရိပ်ဆယ်ခု ထိုးမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ငါးခုစီ ထိုးကြလိမ့်မယ်။" လင်းဖန်က ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း ပြောသည်။
"အို..." ဝမ်ကျိုကျိ အံ့ဩသွားရသည်။ "ဒီညီလေးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဆေးမင်ကြောင်တွေ အများကြီး ထိုးချင်ရတာလဲ။ ဘယ်သူ့ပုံရိပ်တွေကို ထိုးချင်လို့လဲ။"
လင်းဖန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်ဂူ၊ ရာဟု၊ ခေါင်းကိုးလုံးပါရွှေနဂါး ရှေ့ဟောင်းအင်ပါယာ တိုင်ယီ၊ စန်းထျန်း၊ ကွန်ဖန်၊ ယင်လုံ၊ ထောက်ကျဲ့၊ နီကျား၊ စွန်ဝူခုန်း။"
"ဘာပြောတယ်..." ဝမ်ကျိုကျိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။