အခန်း(၆)
"ဟုတ်ကဲ့!"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက် နာရူတိုသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝေဟင်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။
"ရာမင် စားမလား? မင်း ကြိုက်လား?"
စကားပြောရင်း ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် နာရူတို၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အီချီရာကူ ရာမန် ဆိုင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
နာရူတိုသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဆွဲကိုင်ထားသည့် လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏နှလုံးသားမှာ နည်းနည်းလေး ပို၍ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။
မိဘရှိတဲ့ ကလေးတွေလိုပဲ—ဒီလူကြီးက သူ့လက်ကို ကိုင်ထားပေးတယ်!
ပြီးတော့ ဒီလူကြီးက သူ့ကို အစာတောင် ကျွေးမွေးဦးမှာ။
ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး!
"အင်း?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် တုံ့ပြန်မှု မရရှိသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် နာရူတို၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းသော ပန်းရောင်သမ်းနေပြီး သူ၏ တောက်ပသော အပြာရောင်မျက်လုံးများမှာ ဆာတိုရူ၏ လက်ဖမိုးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
နင်ဂျာအများစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟာတာကေး ဆာတိုရူ၏ လက်များသည် ပို၍ နူးညံ့ပြီး ဖြူဝင်းနေသည်—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ရှူရီကန် သို့မဟုတ် လက်နက်များဖြင့် လေ့ကျင့်ရာတွင် အချိန်မကုန်ဆုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
ဆာတိုရူ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသော နာရူတိုသည် သူ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အကုန်လုံး စားရတာ ကြိုက်တယ်!"
အလွန်ပင် ကျေနပ်လွယ်သော ကလေးလေးပါလား။
ကျေနပ်သွားသော ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် နာရူတိုကို ရာမန်ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ဖောက်သည်အချို့သည် သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ရရှိစေရန် ထိုင်ခုံများမှ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြသည်။
နာရူတိုမှာ အစားအသောက် အကျွေးခံရသဖြင့် ပျော်ရွှင်လွန်းနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အနီးအနားရှိ လူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒီလူတွေက အရမ်းကို ယဉ်ကျေးမှုမဲ့လွန်းတယ်။
သို့သော် သူတို့က နာရူတိုကို မည်မျှပင် မတရားဆက်ဆံပါစေ၊ နာရူတိုသည် သူ၏ ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားဖြင့် သူတို့ကို အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ပေးရန် နည်းလမ်းရှာတတ်သည်။
သူသည် ထိုအတွေးအခေါ်မျိုးကို ပြင်ပေးဖို့ လိုအပ်သည်။
သို့သော် အလျင်လိုစရာ မလိုပါ—နာရူတိုက ခုထိ ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာကိုး။
ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပြင်ဆင်နိုင်မယ့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဒီအတွေးနဲ့အတူ ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ပြီး နာရူတိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"အော်—ဒီအတိုင်း ထိုင်နေတာ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် နားထောင်မလား?"
"ဟုတ်ကဲ့!"
နာရူတိုသည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး ဆာတိုရူကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် သူသည် မျက်လုံးစည်းတပ်ထားသည့် ထိုလူကြီး၏ စည်းရုံးမှုကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ရှေ့ထွက်ကာ ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ အခုလည်း အစားအသောက် ကျွေးနေတယ်။
ဒီလောက် ကြင်နာတတ်တဲ့သူ ဒီလောကမှာ ရှိသေးလို့လား?!
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် နာရူတို၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ ဘယ်လောက်တောင် အရေးပါနေမှန်း လုံးဝ မသိရှာပေ။
သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် ပုံပြင်ကို စတင် ပြောပြလိုက်သည်။
"အရင်တုန်းက ရေကန်တစ်ခုရဲ့ အစွန်းမှာ ဖားအုပ်စုတွေဟာ အစားအစာနဲ့ နယ်မြေအတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။"
"သူတို့ဟာ အလျှော့မပေးဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး အုပ်စုတစ်ခုစီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခိုက်ရေးသမား အစွမ်းထက်တွေ ရှိကြတယ်။"
"အဲ့ဒီအုပ်စုတွေထဲမှာ အဝါရောင် ဖားတစ်ကောင် ရှိတယ်။"
"အဲ့ဒီဖားက အရမ်းသန်မာတယ်! သူဟာ တခြားဖားအများကြီးကို ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အနိုင်ယူပစ်လိုက်တယ်။"
ဖားများကို နှစ်သက်သည့် နာရူတိုသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။
"ဖားအုပ်စုတွေကြားက စစ်ပွဲပြီးတဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒီ အဝါရောင်ဖားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ပဲ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ရောက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။"
"အားလုံးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီ အဝါရောင်ဖားဟာ ကြောင်ကြီးကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးထဲမှာ ချုပ်နှောင်လိုက်တယ်။"
"ဒီနည်းနဲ့ ကြောင်ကြီးဟာ ဘယ်တော့မှ ထွက်လာပြီး ဒုက္ခမပေးနိုင်တော့ဘူး—ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက်နဲ့ပဲ အဝါရောင်ဖားဟာ သူ့အသက်ကို ပေးလိုက်ရတယ်။"
နာရူတို၏ စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နိုင်သည်။ သူသည် ထိုအဝါရောင်ဖားကို တကယ်ပင် နှစ်သက်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကြောင်ကြီးကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ ဖားကလေးကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ?"
"အားလုံးက သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးကြမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ အားလုံးက အဲ့ဒီဖားကလေးကို မုန်းတီးကြတယ်။ သူတို့က ဖားကလေး သွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ဝေးဝေးကို တွန်းထုတ်ပစ်ကြတယ်။”
"သူ့အထဲမှာ ကြောင်ကြီးရှိနေရုံနဲ့လား?"
နာရူတိုသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
"အဲ—! ဒါက တကယ့်ကို မတရားတာပဲ!"
"အဝါရောင်ဖားက ကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာလေ! ပြီးတော့ ကြောင်ကြီးကလည်း အထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာပဲကို!"
သူ၏ အော်ပြောသံကြောင့် အနီးအနားမှ လူများက လှည့်ကြည့်လာကြသော်လည်း နာရူတိုကမူ သတိမထားမိ။
ဒေါသထွက်လျက် ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်များဖြင့် ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို ဆက်လက် ညည်းညူနေသည်။
"အင်းလေ၊ ဖားတွေဆိုတာ အဲ့လိုမျိုးပဲလေ။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ပြုံးစိစိဖြင့် နာရူတို၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ခတ်လိုက်သည်။
နာရူတိုကတော့ စိတ်မဆိုးရှာ။ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရာမန်ပန်းကန် နှစ်လုံးကို သူတို့ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်သည်။
အပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ပင်လယ်ရေမှော်များသည် ပန်းကန်အစွန်းတွင် မှီနေပြီး ဟင်းရည်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆီအလွှာလေးများ တောက်ပနေသည်။
တက်လာသည့် ရေနွေးငွေ့နှင့် ရောနှောနေသော အသားများသည် မွှေးကြိုင်လှသည်။
"ရာမန်နှစ်ပွဲ ရပါပြီ၊ စားသုံးနိုင်ပါတယ်။"
နာရူတို၏ စိတ်အခြေအနေသည် လျင်မြန်စွာပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရာမန်နံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်။
ခဏအကြာက ပြောခဲ့သည့် စိတ်ညစ်စရာများကို မေ့လျော့သွားကာ ပန်းကန်ပေါ်သို့ ငုံ့ကိုင်းသွားသည်။
"အရမ်းမွှေးတာပဲ! စားချင်စရာကောင်းလိုက်တာ!"
ကျေနပ်လွယ်လိုက်သည့် ကလေးလေးပါလား။
အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ သူ့ရဲ့ ညီငယ်လေးတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် နာရူတိုကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးရတာမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် တုတ်ချောင်းကို ခွဲလိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ဝင်တော့မည့် နာရူတိုထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နာရူတို၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကာ အနည်းငယ် မတ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ တုတ်ချောင်း။ ခေါင်းမော့ထား—ပန်းကန်ထဲ ပြုတ်ကျတော့မယ်။"
"အို... ၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာက ပန်းကန်ထက်တောင် ပိုကြီးသေးတာကို!"
နာရူတိုသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဆာတိုရူဆီမှ တုတ်ချောင်းကို ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လျက် "Itadakimasu!" (ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် စားပါမည်) ဟု ကျယ်လောင်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စားသောက်နေစဉ် ပါးပြင်ပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွေးပုံစံ အမှတ်အသားများမှာလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ဖောင်းကားနေသည်။
ဟုတ်သားပဲ၊ သူ့ကို "ကြောင်ကြီး" လို့ ခေါ်ရတာ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ။
"ဒါပေမဲ့ မင်းအရွယ်မှာ ကျောင်းမတက်သင့်ဘူးလား? ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေတာလဲ?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ပန်းကန်ထဲတွင် ကျန်နေသည့် ရာမန်ကို မွှေလိုက်ပြီး တုတ်ချောင်းကို ချလိုက်သည်။
ငန်သော အစားအစာများသည် သူ့အတွက် အဆင်မပြေလှ—အချိုကတော့ အကောင်းဆုံးပင်။
နာရူတိုသည် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ! နောက် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်နေရင် ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တော့မှာ!"
"ဒါဖြင့် နင်ဂျာဖြစ်ချင်တာလား?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ရင်း စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်ချင်တာပေါ့! နင်ဂျာပဲ မဟုတ်ဘူး—ကျွန်တော် ဟိုကာဂဲ ဖြစ်လာမှာ!"
နာရူတိုသည် ရင်ဘတ်ကို လက်မဖြင့် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"မဆိုးဘူး။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် နာရူတိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်သျှူးစကို ထုတ်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဟင်းရည်စက်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက် နာရူတိုသည် နည်းနည်းလေး မခွဲနိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကျောင်းအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့မယ်နော် ဆာတိုရူ-ကိုကြီး!"
"ဟုတ်ပါပြီ~ နောက်မှ တွေ့မယ်။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ပြုံးပြကာ လက်ပြန်ပြလိုက်သည်။ နာရူတို၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ သူ၏ အပြုံးသည် မှေးမှိန်သွားပြီး စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ကာ ထွက်ခွာခါနီးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ အဲ့ဒီအရူး ညီငယ်လေးကိစ္စ။"
…