အခန်း (၅)
ကာကာရှီသည် အန်ဘူ တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မစ်ရှင်မရှိသည့်အချိန်များတွင် အဆောင်၌သာ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။
အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဟာတာကေးတို့၏အိမ်သည် ရွာ၏အလယ်ဗဟိုနှင့် အလှမ်းဝေးကွာသဖြင့် အရေးပေါ်မစ်ရှင်များ ပေါ်ပေါက်လာပါက အချိန်မီရောက်ရှိရန် အဆင်မပြေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
အခြားအကြောင်းရင်းမှာမူ ထိုနေရာနှင့် ဝေးဝေးတွင်နေလိုခြင်း—ဆာတိုရူနှင့် ဝေးဝေးတွင်နေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆာတိုရူကို မြင်တိုင်း ကာကာရှီသည် သူ၏ဖခင်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။
သူသည် ဖခင်၏သေဆုံးမှုကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုနေ့က သူသာ အိမ်ကိုပြန်ခဲ့မိပါက၊ သူ၏အစ်ကိုနေရာတွင် သူသာရှိနေခဲ့ပါက အရာအားလုံးက ကွဲပြားသွားမည်လော?
ထိုအတွေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း စွဲထင်နေတတ်သည်။
သို့သော် သေသွားသူများ ပြန်မရှင်နိုင်သည်ကို သူသိသည်—၎င်းသည် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။
"နေ့လယ်ပိုင်းအတွက် ဘာမှ စီစဉ်ထားတာ မရှိဘူး။"
မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားရင်း ကာကာရှီသည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး အသစ်ကြော်ထားသော မြစ်ငါးကြော်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ဆာတိုရူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးကြော်နှစ်ပွဲနှင့် မီဆိုဟင်းချိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ထဲတွင် မပျော်ဝင်သေးသော သကြားခဲအနည်းငယ်ကို အပေါ်မှ ဖြူးထားသည်။
မီဆိုဟင်းချိုသည်လည်း အရောင် ပို၍ဖျော့နေသည်။
ဆာတိုရူသည် အားမလိုအားမရနှင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒီကောင်က ပါးစပ်ကသာ တင်းမာနေတာ၊ အလုပ်နဲ့ကျတော့လည်း ဂရုစိုက်နေတာပဲ။
အမြဲတမ်း အေးစက်စက် လုပ်နေသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များက သူ့ကို မိသားစုလို သဘောထားကြောင်း ပြသနေသည်။
"အော်... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့အတွက် သကြားထည့်ဖို့ မှတ်မိနေတာပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ အပေါ်ကနေ ဖြူးထားရုံနဲ့တော့ အရသာက ထူးပြီး ရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ။”
ဆန်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည့် ကာကာရှီ၏လက်သည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး နားရွက်ဖျားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပန်းရောင်သမ်းလာသည်။
အော်? သူ ရှက်နေတာပဲ။
ဆာတိုရူသည် ပန်းကန်ထဲရှိ ငါးကြော်ကို တုတ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သည်။
ဒီအချိန်ကာလရဲ့ ကာကာရှီ... အူချီဟာ ပုန်ကန်မှု မတိုင်ခင်မှာ ဒန်ဇိုက သူ့ကို မျက်စိကျနေတဲ့ အချိန် မဟုတ်ဘူးလား?
အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ဆာတိုရူသည် သူ၏ တုတ်ချောင်းကို ဂရုမစိုက်မိပေ။
"ဖတ်" ခနဲ အသံမြည်သွားပြီး သူ၏ တုတ်ချောင်းသည် ငါးကို ဖောက်ထွက်သွားကာ ပန်းကန်ပြားနှင့် ရိုက်မိသံ ထွက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားရာ အလွန်အမင်း အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။
ကာကာရှီသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
"မစားချင်ရင်လည်း မစားနဲ့လေ။"
"အတင်းကြီး အားမယူပါနဲ့။"
အော်... သူ့ရဲ့ နုနယ်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက် နှလုံးသားလေးကို ထပ်ပြီး ထိခိုက်မိပြန်ပြီ။
ဆာတိုရူသည် ဤကိစ္စမျိုးကို အငြင်းပွားနေချင်စိတ် မရှိသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မစ်ရှင်က ရွာအပြင်ဘက်မှာလား?"
မျှော်လင့်မထားသော မေးခွန်းကြောင့် ကာကာရှီသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အန်ဘူ မစ်ရှင် အများစုက ရွာအပြင်ဘက်မှာပဲ လုပ်ရတာ။"
ဆာတိုရူသည် ယခင်က သူ မစ်ရှင်သွားသည့်နေရာများကို တစ်ခါမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် ကာကာရှီ သံသယဝင်သွားသည်။
"အမြစ် အဖွဲ့က လူတွေရော မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားသေးလား?"
ကာကာရှီသည် မျက်နှာဖုံးကို လှပ်ပြီး ဟင်းချိုသောက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ဆာတိုရူ၏ စကားကြောင့် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်သွားပြီး အကြီးအကျယ် သီးသွားတော့သည်။
အရပ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့် ဆာတိုရူသည် ဤကိစ္စများကို သိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကာကာရှီကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ မစ်ရှင်အကြောင်းကို ဆာတိုရူနှင့် ဘယ်တုန်းကမှ ဆွေးနွေးလေ့ မရှိခဲ့ပေ။
ကာကာရှီသည် ချောင်းဆိုးရင်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီအကြောင်း ဘာမှမကြားမိပါဘူး။ (အမြစ်) အကြောင်းကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ?"
ဆာတိုရူကတော့ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်ပြီး တစ်သျှူးဘူးကို သူ့ဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
"အလကား ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ အီတာချီက အန်ဘူ မှာ ရှိနေတာပဲ။ ငါ သိတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ကာကာရှီသည် သူ့ကို မယုံသင်္ကာ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သော်လည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။
ဆာတိုရူသည် ကာကာရှီက ကြောင်တစ်ကောင်လို ငါးကို တိတ်ဆိတ်လျင်မြန်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ရေဆေးကန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ညဉ့်အချိန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဖြစ်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
စားပွဲဖြင့် ခြားထားသော တာတာမီ ကြမ်းပြင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သူတို့နှစ်ယောက် လှဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
...
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း ကိုနိုဟာရွာ။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ကျောင်းအားရက်ယူထားသည်။ နံနက်စာစားရန် နေရာရှာရင်း လမ်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လျှောက်သွားနေစဉ်—
"ထွက်သွား! ထွက်သွား! နောက်တစ်ခါ ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"
"ကိုးမြီးမြေခွေးပဲ!"
အနီးအနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။
ကိုးမြီးမြေခွေး?
ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟာတာကေး ဆာတိုရူ၏ စိတ်ထဲသို့ ပေါ်လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကောင်းပြီလေ၊ အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး။ သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။
"အော်၊ မြေခွေးမျက်နှာဖုံးလေးပဲ။ ချစ်စရာလေး။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး နာရူတို၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည့် မျက်နှာဖုံးကို ဖမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည်။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဤသို့ ထူးဆန်းသောလူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အနီးအနားရှိ လူများကို စိုးရိမ်တကြီး ဝေ့ဝဲကြည့်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ ဟမ်?"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည်လည်း ခေါင်းကိုစောင်းကာ ထိုမျက်လုံးစည်းနှင့် လူကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
လူအုပ်ထဲတွင် တီးတိုးစကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"လူတွေကြားထဲ ဘယ်တုန်းက တိုးဝင်လာတာလဲတောင် မသိလိုက်ဘူး။"
"အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးခွေးငယ်နဲ့ စကားပြောနေတာလား? ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ကောင်လဲ။"
"မျက်လုံးကို အဲ့ဒီမျက်လုံးစည်းနဲ့ အုပ်ထားတာ၊ သူ လမ်းရော မြင်ရရဲ့လား?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူ၏ ဦးခေါင်းဘေးတွင် ဒေါသထွက်ကြောင်း ပြသသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသယောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဆာကူမိုကို ဤလူတွေက အထီးကျန်ဖြစ်အောင် ဘာကြောင့် တွန်းပို့ခဲ့ကြသလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူတို့၏ မှတ်ချက်များမှာ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလွန်းသည်။
သို့သော် သူတို့အားလုံးကအမုန်းပွားနေကြသော်လည်း၊ မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်၍ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ပြောဆိုရန် မရဲကြပေ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတိုင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြသောအခါ၊ ထိုလုပ်ရပ်မှာ ရက်စက်မှုအတွက် အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့က နာရူတိုကို ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသေး၍၊ အနိုင်ကျင့်လို့ ရနေသေး၍သာ အနိုင်ကျင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် နာရူတိုဘက်မှ ရပ်တည်ရန် ရှေ့ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ သူတို့သည် စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်းပျောက်ဆုံးသွားပြီး ငှက်အုပ်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။
လူအုပ်က ပြန့်ကျဲသွားသည့်အခါ ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဟာတာကေး ဆာတိုရူ၏ အကြည့်နှင့် အဆင်မပြေစွာ ဆုံမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုအနက်ရောင် မျက်လုံးစည်းဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပျံသန်းသွားသည်။
"ထားပါတော့၊ ထားပါတော့။ ဒီကလေးကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်ပါ။ ငါ့ဆိုင်ကို ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။"
လုံးဝ အနက်ရောင် မျက်လုံးစည်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို လက်ကာပြ၍ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်ပင် ပြန်ဝင်သွားသည်။
"ဒါ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ပဲနော်။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် မျက်နှာဖုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော နာရူတိုကို မြေပြင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်သည်။
သူ အနိုင်ကျင့်ခံနေရချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်ကူညီပေးခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
နာရူတိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဖြစ်ပျက်သွားသည့်အရာကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော် ဟာတာကေး ဆာတိုရူ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်မိသောအခါ သူ၏ တောက်ပသော အပြာရောင် မျက်လုံးလေးများ လင်းလက်သွားသည်။
"အော်! ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မှတ်မိတယ်! ခင်ဗျားက မနေ့က ဒန်ဂိုဆိုင်က အဲ့ဒီ အမိုက်စား မျက်လုံးစည်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ!"
"အမိုက်စား မျက်လုံးစည်းနဲ့ အစ်ကိုကြီး" ဟုတ်လား? တကယ်ပဲလား?
မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီက ချီးကျူးစကားကြားရတာက တစ်မျိုး၊ အခုတော့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဆီကလား? ဒါကတော့... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ထိုင်ချကာ နာရူတို၏ ခေါင်းနောက်တွင် မြေခွေးမျက်နှာဖုံး၏ ကြိုးများကို သေချာချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီ နာမည်ပြောင်ကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့နာမည်က ဟာတာကေး ဆာတိုရူ။ အဲ့ဒီနာမည်ကိုပဲ မှတ်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်။"
နာရူတိုသည် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် တပ်ထားသော မျက်နှာဖုံးကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို အားရပါးရ ပြုံးပြကာ ခေါင်းကို တက်တက်ကြွကြွ ညိတ်ပြသည်။
သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သလိုမျိုး ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ မပြောရသေးခင်မှာပင် သူ့ဗိုက်ထဲမှ အသံကျယ်ကျယ်နှင့် မြည်လာသည်။
ရှက်ရွံ့သွားသည့် နာရူတိုသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ဗိုက်ကို ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အနီးအနားရှိ အစားအသောက် ရောင်းသည့် ဆိုင်ခန်းများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီဒရာမာတွေထဲမှာပဲ အာရုံရောက်နေလို့ အစာစားဖို့တောင် မေ့သွားတယ်။ ငါနဲ့အတူ တစ်ခုခု သွားစားမလား?"
·········································