အခန်း(၃၆)
"အူချီဟာ အီတာချီက သူ့မျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ။"
"ကျန်ရစ်သူကတော့ သူ့ညီ ဆာစူကေးတစ်ယောက်ပဲ။"
"ကျွန်တော်တို့က မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့လည်း တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ သူက အီတာချီကို တားဆီးဖို့ လာပုံရပေမဲ့ မအောင်မြင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။"
ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဒန်ဇိုရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မှောင်မိုက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ဒီအပိုင်းက သူစီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။ ရှီဆူအီရဲ့ မျက်လုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာတော့ နှမြောစရာကောင်းသား။
ဒါပေမဲ့ မန်ဂျီကျို ရှာရင်းဂန်ဆိုတာ ရှားပါးပြီး ရဖို့ခက်ခဲတာပဲ။ အခုတော့ အဲဒီအစား သာမန်မျက်လုံးတွေကိုပဲ စုဆောင်းရတော့မှာပေါ့။
အစတုန်းကတော့ အဲဒီမျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ရှီဆူအီရဲ့ မျက်လုံးကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုအတွက် သုံးမလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။
အဲဒီလူ ပျောက်သွားပြီဆိုမှတော့ အီတာချီသတ်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူလွတ်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးတော့ဘူး။
မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ အော်ဟစ်သွားတဲ့ မောက်မာတဲ့ စကားတွေကို ဒန်ဇို ကြားယောင်နေဆဲ။
ဒန်ဇိုရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်—အေးစက်ပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးပေါ့။ အဲဒီလူက ရှီဆူအီရဲ့ မျက်လုံးကို ပြန်ယူဖို့နဲ့ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုကို ကယ်တင်ဖို့ အမြစ် ထဲအထိ ခိုးဝင်ပြီး အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး အလကားပဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အသုံးမကျတဲ့ကောင်။
"အူချီဟာရပ်ကွက်ကို သွားပြီး ရှာရင်းဂန်တွေကို သွားသိမ်းကြမယ်။"
နယ်စပ်က ဒီနေရာနဲ့ တော်တော်ဝေးတယ်။ ဘယ်သူမဆို သွားလာရင် အမှတ်အသားတွေ ကျန်ခဲ့မှာပဲ။
ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ခဲ့စေဖို့အတွက် ဟတာကဲ ဆာတိုရူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ အူချီဟာတွေကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တယ်လီပို့ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ့ပုံရိပ်က လေထဲမှာ ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုလို တစ်ခါပြီးတစ်ခါ လင်းလက်သွားတယ်။
အီတာချီရဲ့ မိသားစုကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကို ပြောင်းရွှေ့ပေးပြီးတဲ့နောက် ဟတာကဲ ဆာတိုရူက သူ့အဝတ်အစားတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါလိုက်ပြီး ရှီဆူအီဆီ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။
ဖူဂါကူကတော့ အနီးမှာ မျက်နှာပျက်လျက် ရပ်နေပြီး မီကိုတိုက ဆာဆူကေးကို မလွှတ်တမ်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားတယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဖေဖေ၊ မေမေ။"
"ဒါက ကျွန်တော် စဉ်းစားနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်ပါ။"
"ဆာဆူကေးက ရွာမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ရမယ်—သတင်းပေးအနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော့်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အသုံးချခံအနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။"
အီတာချီက သူ့မျက်နှာမှာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်မှုတွေနဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်တယ်။
ဆာဆူကေးက အီတာချီရဲ့ ဂျန်ဂျစ်ဆုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေရပေမဲ့ မိဘတွေနဲ့ ရုတ်တရက် ခွဲခွာရတော့မှာကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေတယ်။
"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ဆာဆူကေးလည်း ကြီးပြင်းလာပြီလေ။ ဒီလောက်အခြေအနေထိ စီမံနိုင်ခဲ့တာကတင်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းနေပါပြီ။"
တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတဲ့ ဖူဂါကူက အီတာချီရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
"မင်း သန်မာလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ပြန်တွေ့နိုင်မှာပါ။ မတွေ့နိုင်ရင်တော့ မင်းကိုယ်မင်း အားနည်းသေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့~"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက ဖူဂါကူနဲ့ မီကိုတိုကို လာခေါ်တဲ့အခါ ဆာဆူကေးရဲ့ နဖူးကို ပြုံးစိစိနဲ့ လှမ်းခေါက်လိုက်တယ်။
ဆာဆူကေးက ငိုတော့မလို ဖြစ်နေပေမဲ့ အဲဒီအချက်က သူ့ကို ငိုမထွက်အောင် တားဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။
သူ ငိုချင်ပေမဲ့ အဲဒီလူရှေ့မှာတော့ မငိုပြချင်ဘူး!
"ငါ ပြခဲ့တဲ့ ဂျန်ဂျုဆုထဲက အတိုင်းပဲ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ လူတွေက မေးရင် ဂျန်ဂျုဆုထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုပဲ ပြောပြ။"
"တစ်ခုခုကို မဖြေနိုင်ရင် မဖြေနဲ့။ အသေးစိတ်တွေကို အရမ်းပြောပြမိအောင် မလုပ်နဲ့။"
အီတာချီနဲ့ ရှီဆူအီတို့က ဆာစူကေးလေးကို ဂရုတစိုက် အကြံပေးနေကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အန်ဘူ မှာ လုပ်ခဲ့ဖူးသူတွေမို့ အလားတူအခြေအနေတွေကို ကိုင်တွယ်တတ်ကြတယ်။
သူတို့က ဆာဆူကေးကို သတိထားရမယ့်အချက်တွေနဲ့ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေကို အကုန်ပြောပြတယ်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ လေထဲမှာ သူ့ပုံရိပ် လင်းလက်သွားပြီး ဆာဆူကေးကို လက်နဲ့ လျင်မြန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ကာ သတိလစ်သွားစေတယ်။
အီတာချီနဲ့ ရှီဆူအီတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဟာတာေကး ဆာတိုရူကို မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်နေတယ်။
ဟာတာေကး ဆာတိုရူကတော့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ လက်ပြလိုက်တယ်-
"ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်ကြပါနဲ့။ သူ တကယ် သတိလစ်သွားတယ်လို့ ထင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပါ~"
"မင်း လက်စားချေနေတာလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းက အမြဲတမ်း ဆာဆူကေးကို မတည့်သလို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား?"
အီတာချီရဲ့ မိသားစုနဲ့ ရင်းနှီးမှုကို အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့တဲ့ ရှီဆူအီက ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို စောဒကတက်လိုက်တယ်။
"ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်ရမလဲ? ငါက တာဝန်ယူမှုရှိတဲ့ လူကြီး တစ်ယောက်ပါ-"
ဟာတာေကး ဆာတိုရူက သူတို့နှစ်ယောက်ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်တယ်။
ဒန်ဇိုက သူ့ဒဏ်ရာရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အမြစ် အဖွဲ့ဝင်တွေကို ခေါ်ပြီး အူချီဟာရပ်ကွက်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေတယ်။
ရပ်ကွက်ထဲကနေ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့တွေ ထူထပ်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပူပြင်းတဲ့ မီးတောက်လှိုင်းတွေက သူတို့ဆီကို ရိုက်ခတ်လာလို့ အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲတယ်။
သစ်ရွက်ပုန်းရွာက အိမ်တော်တော်များများက သစ်သားနဲ့ ဆောက်ထားတာဆိုတော့ မီးစွဲရင် အကုန်လောင်တော့တာပဲ။
ဒန်ဇိုရဲ့ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားတယ်။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ မီးထဲမှာ ရှာရင်းဂန်ကို ရှာဖို့ဆိုတာ ဝေးရော၊ အလောင်းတွေကိုတောင် ရှာတွေ့ဖို့က ကံကောင်းမှပဲ။ အမြစ် အဖွဲ့ဝင်တွေက ရေစွမ်းအားကို သုံးပြီး မီးငြိမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။
အလောင်းတွေအားလုံးက မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိနိုင်တော့တဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေပြီ။
တချို့ဆိုရင် မီးတောက်အလယ်မှာ အရိုးဖြူတွေ ဖြစ်နေပြီ။
သေဆုံးသူ အရေအတွက်ကိုတောင် ရေတွက်လို့ မရတော့ဘူး။
"မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီမှာနေပြီး မီးမငြိမ်းကြတာလဲ?!"
ဒန်ဇိုက သူ့တုတ်ကောက်နဲ့ မြေပြင်ကို တဒုန်းဒုန်း ထုရင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ဒေါသနဲ့ အော်ဟစ်နေတယ်။
အမြစ် အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံး ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေကြတယ်။
မီးစွမ်းအား ဆိုတာ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုမှာ သာမန် နင်ဂျုဆုတစ်ခုပဲ ဖြစ်လို့ သံသယတွေအားလုံးက အူချီဟာ အီတာချီဆီကို ချက်ချင်း ရောက်သွားတယ်။
"အီတာချီနောက်ကို လိုက်ကြ! သူ အဝေးကြီး မရောက်လောက်သေးဘူး! သူ့ကို တား!"
ဒန်ဇို ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွားတွေတောင် ကြိတ်ထားရတယ်။ အီဇာနာဂီ ကြောင့် ရှာရင်းဂန် တစ်လုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး ရှီဆူအီရဲ့ မျက်လုံးကိုလည်း ဘယ်သူမှန်း မသိတဲ့သူက ယူသွားတယ်။
သူက အူချီဟာရပ်ကွက်မှာ အကြီးအကျယ် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပေမဲ့ အကုန်လုံး မီးထဲ ပါသွားခဲ့ပြီ!
သူ အရင်ကလည်း ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ မဆိုးရွားခဲ့ဖူးဘူး!
အီတာချီက ဟီရူဇန်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတယ်။ အနီရောင်အလင်းတန်းတွေက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အရိပ်တွေ ပြောင်းလဲကျရောက်နေတယ်။
ဟီရူဇန်က သူ့ကို မြင်ရတာ အံ့သြပုံ မပေါ်ပါဘူး။ သူကပဲ လေးလံတဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှည်လျားစွာ ချလိုက်တယ်။
"အရင်ဆုံး မင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောချင်တယ်။ မင်းကြောင့်သာ ရပ်ရွာတွင်းစစ်ပွဲကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ရွာရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာပါ။"
"ဒါပေမဲ့ တခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့တာကိုတော့ ဝမ်းနည်းမိပါတယ်။"
"အခုကစပြီး သစ်ရွက်ပုန်းရွာက မင်းကို မျိုးနွယ်စုကို သတ်ဖြတ်မှု ကျူးလွန်တဲ့ တိမ်းရှောင်နင်ဂျာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ သတ်မှတ်သွားမှာပါ။ မင်းကို တရားဝင် စာရင်းသွင်းထားပြီး မင်းကို အသေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် လိုက်ဖမ်းသွားမှာပါ။"
အီတာချီက မျက်နှာဖုံး မစွပ်ထားပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။
ညည်းတွားမှု မရှိ၊ ဆန့်ကျင်မှု မရှိ။ သူက သဘာဝကျတဲ့ အရာတစ်ခုလိုပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"
သူ့ညီလေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သူ သတ်ပစ်လိုက်ခဲ့ပြီ။
ဟီရူဇန်က အခု သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ အီတာချီကို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူက စိတ်ခံစားမှု မရှိတော့တဲ့၊ ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အဲဒီဓားက အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်နေသရွေ့ သူ သူ့ကိုယ်သူ ပွန်းပဲ့စေဖို့ ခွင့်ပြုပေးသွားမှာပါ။
"မင်း နောက်ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?"
"အာကာဆုကီ ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရထားတယ်။ သူ ပေးတဲ့ကတိအတိုင်း တည်တံ့အောင် သူ့နောက်ကိုပဲ လိုက်သွားမှာပါ။"
အခုတော့ အီတာချီက တိမ်းရှောင်နင်ဂျာ ဖြစ်သွားပြီမို့ ရွာကို အန္တရာယ် မပေးသရွေ့ ဟီရူဇန်မှာ ကြားဝင်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။
အီတာချီရဲ့ မျက်နှာဟာ အရိပ်တွေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟိုကာဂဲရုံးကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။
အီတာချီက အနီးအနားက သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ပေါ်လာတယ်။ သူ့နောက်မှာတော့ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာတယ်။
အမြစ် အဖွဲ့ဝင်တွေပေါ့။
သေချာတာပေါ့။ အခုထိတောင် သူ့နောက်ကို လိုက်နေဆဲပဲ။
ဒါပေမဲ့ အီတာချီ လှုပ်ရှားဖို့ မပြင်ရသေးခင်မှာပဲ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူနှစ်ယောက် လေထဲကို ရုတ်တရက် ပျံဝဲသွားပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တိုက်မိသွားတယ်။
ရှူး ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကုနိုင်း တစ်လက် ဘေးကနေ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထိုးဖောက်ကာ သစ်ပင်စည်မှာ စိုက်ဝင်သွားစေတယ်။
အဲဒီအဖြစ်အပျက်က အရမ်းမြန်ဆန်ပြီး သန့်စင်လွန်းလို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အော်ဟစ်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။ သူတို့က ညည်းတွားသံ တစ်ချက်ပဲ ထွက်လိုက်ပြီး ထာဝရ တိတ်ဆိတ်သွားတော့တယ်။
အီတာချီက ကုနိုင်း ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်ပြီး တောအုပ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
လရောင်အောက်မှာ ဟတာကဲ ဆာတိုရူက သစ်ပင်နောက်ကနေ ခေါင်းလေးပြူပြီး ပြုံးကာ လက်ညိုးနှစ်ေချာင်းေထာင်ပြနေတယ်။
သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတဲ့ ရှီဆူအီက အီတာချီကို လက်ပြပြီး အားမလိုအားမရ ပုံစံလေးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
"အားလုံး ပြီးသွားပြီ—သွားကြစို့~”