အခန်း(၃၄)
"ဒါပေမဲ့ ဒီမျက်လုံးတွေကို မင်းတို့ ဘယ်လိုအသုံးပြုတာလဲ? ပြန်ထုတ်ပြီးတော့... ပြန်ထည့်လိုက်တာမျိုးလား?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ရှီဆူအီ၏ ပခုံးပေါ် မှီတွယ်ရင်း ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
"?"
ရှီဆူအီသည် ဟာတာကေး ဆာတိုရူ နောက်နေတာလား သို့မဟုတ် တကယ်ပြောနေတာလား မသဲကွဲဘဲ သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ပုလင်းကို ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ထိုလူ တကယ် လှမ်းယူမိမည်စိုး၍ ဘေးတွင် တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။
"မျက်လုံးထုတ်ရမယ့် ကိစ္စကို ပြောနေတာလေ။ ဘာလို့ မင်းပြောလိုက်ရင် ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေရတာလဲ?"
"ထုတ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် ရှီဆူအီ၏ မျက်လုံးအိမ်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။
ဒါတွေက သာမန်မျက်လုံးတွေ မဟုတ်—အလိုလို ကျွတ်ကျလာတာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်က သူသည် သေဖို့အသင့်ရှိနေသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
"အူချီဟာမျက်လုံးတွေက USB စတစ်တွေနဲ့ တူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ထိုးထည့်လိုက်၊ အသုံးပြုလိုက်။ လဲလှယ်လိုက်၊ သေလိုက်ပေါ့။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ပြုံးစိစိလုပ်ပြီး သူ၏ မျက်စိစည်းရှေ့တွင် လက်ချောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းကာ စကားနှင့် လိုက်ဖက်အောင် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြနေသည်။
လူယုတ်မာပဲ။
ရှီဆူအီသည် USB စတစ်ဆိုတာ ဘာလဲ မသိသော်လည်း၊ ထိုလက်ဟန်ခြေဟန်များကို ကြည့်၍ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူတစ်ပါး၏ မျက်လုံးအကြောင်းကို ပြောရာတွင် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှသည်။
ပြီးတော့ သူသည် တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အူချီဟာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို စော်ကားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ရှီဆူအီသည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ သက်ပြင်းပြင်းကြီး ချလိုက်သည်။
"အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး! ပြီးတော့ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကိုယ့်မျက်လုံးကိုတောင် မပြတဲ့သူတစ်ယောက်ဆီက ဒီလိုစကားမျိုး ထွက်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး!"
"ဖတ်ခနဲ။"
ရှီဆူအီနှင့် ဟာတာကေး ဆာတိုရူတို့ မျက်လုံးအသုံးပြုပုံအကြောင်း အငြင်းပွားနေစဉ် အီတာချီသည် သူတို့ဘေးမှ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်လုံးသည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အီတာချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပါရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အတုအယောင် ချောင်းဟန့်သံလေး ထွက်လာသည်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှီဆူအီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"သဘောပေါက်ပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့မျက်လုံးတွေကို စေတနာအလျောက် ပေးလှူချင်နေတာပဲ။"
"ခုနစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ လူကြီးမင်းရေ၊ အဲဒီလို ပြောလိုက်သင့်တာပေါ့။"
သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်း၍ စနောက်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အီတာချီသည် အမြန်ပင် နှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနက်ရောင် ကျီးကန်းမွေးများ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကောင်းကင်မှ ကျီးကန်းမွေးများ ကျလာပြီး ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် အီတာချီ၏ လက်ပေါ်သို့ သပ်ရပ်စွာ နားလိုက်သည်။
ကျီးကန်း၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးအိမ်များ လည်ပတ်သွားပြီး တောက်ပသော အနီရောင် မန်ဂျီကျို ရှာရင်ဂန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ကျီးကန်းထဲမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်တာပါ။" ဟု အီတာချီက ဟာတာကေး ဆာတိုရူအား အထောက်အကူဖြစ်စေရန် ရှင်းပြသည်။
"တကယ်မိုက်တာပဲ။ ဘာလို့ ပုလင်းထဲမှာပဲ ထည့်ထားရတာလဲ?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ရှီဆူအီကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်သည်။
"...ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခါလောက်တော့ ပုံမှန်အတိုင်း နေပေးလို့ မရဘူးလား? မင်းရဲ့ စရိုက်က တကယ်ကို အဆိုးဆုံးပဲ!"
ရှီဆူအီသည် သူသည် စိတ်ရှည်သည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဟတာကဲ ဆာတိုရူကဲ့သို့သူမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရမည်ဆိုပါက သာမန်ဦးနှောက်ရှိသူတိုင်း သက်တမ်းဆယ်နှစ်လောက် လျော့သွားနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။
သူသည် ကျီးကန်းနှင့် ရှာရင်းဂန်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင် လုပ်နေသော်လည်း မျက်လုံးကို ကျီးကန်းထဲ ထည့်သည့်နည်းလမ်းမှာ သူနှင့် မရင်းနှီးပေ။
ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အူချီဟာ အနည်းငယ်ကို ဂျန်ဂျစ်ဆု သုံးရုံလောက် မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ ရွာတစ်ခုလုံးကို ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်!
ဟိုကာဂဲ၊ ဒန်ဇို၊ အန်ဘူ၊ အမြစ်—အထူးချွန်ဆုံး နင်ဂျာများမှသည် သာမန် အရပ်သားများအထိ။
ရှီဆူအီသည် ကိုတိုအာမာဆုကာမိ ကို အသုံးပြု၍ လူတိုင်း၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရေးသားတော့မည်!
ထိုကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မျိုးကိုတောင် စဉ်းစားနိုင်ဖို့ဆိုလျှင် မည်မျှတောင် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိရမည်နည်း?
ရှီဆူအီသည် ဟာတာကေး ဆာတိုရူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ဘာမှမဟုတ်သလို ရပ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နည်းနဲ့ တွေးကြည့်ရင် ဒါဟာ ယုံကြည်မှု တစ်မျိုး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဟတာကဲ ဆာတိုရူသည် ရှီဆူအီ၏ စွမ်းအားကို ယုံကြည်သောကြောင့်သာ ဤမျှ ရူးသွပ်သော အစီအစဉ်ကို လုပ်ခွင့်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် ရှီဆူအီသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာသည်။
မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုတိုအာမာဆုကာမိကို အသုံးပြုခြင်း...
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်။
အန်နီမေး ထဲမှာတော့ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။
အလွန် ချီးကျူးခံရသော်လည်း စွမ်းအားမှာ အများကြီး လျော့ကျသွားသည်—ပြီးတော့ အသုံးပြုသူများမှာလည်း ရှီဆူအီ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဤကြီးမားသော ဂျန်ဂျစ်ဆု အစီအစဉ်ကို အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေသည်။
ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ ရှီဆူအီ။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ဤအကြောင်းများကို တွေးတောနေစဉ် သူ၏ စစ်အိုင်းစ် က ရွေ့လျားနေသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖမ်းမိလိုက်သည်။
အမြစ် နှင့် အန်ဘူ အဖွဲ့ဝင်များ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရလျှင်—
ဟ။တာကေး ဆာတိုရူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် အီတာချီနှင့် ရှီဆူအီတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ စိုးရိမ်စရာ ခံစားချက်တစ်ခု ရလာသည်။
ဒီလူ! သူ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေပြန်ပြီ။
"မင်းညီအတွက် လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်ပြီး လက်ကို ပါးစပ်နားကပ်ကာ အီတာချီကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အီတာချီသည် နားထောင်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဟတာကဲ ဆာတိုရူကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလိုမျိုး...?"
"ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ် ရှိသေးလို့လား?"
"အကုန်လုံးက မင်းညီ တိုးတက်ဖို့အတွက်ပဲလေ!"
ဟတာကဲ ဆာတိုရူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ပရိယာယ်များသည့် အပြုံးကြောင့် အီတာချီထံမှ ခေါင်းညိတ်သံလေး ထွက်လာသည်။
"ကောင်းပြီ၊ အခု စကြမလား?"
ရှီဆူအီ၏ လက်ပေါ်တွင် ကျီးကန်းတစ်ကောင် နားနေပြီး ၎င်း၏ ရှာရင်းဂန်မှာ သူ၏ မျက်လုံးနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။
ဟတာကဲ ဆာတိုရူသည် ခေါင်းကိုနောက်ပြန်လှန်ပြီး ရှီဆူအီကို "OK" လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"ကိုတိုအာမာဆုကာမိ!"
ကျီးကန်းမျက်လုံးထဲရှိ မန်ဂျီကျို ရှာရင်ဂန်မှာ ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်သွားသည်။ မျက်လုံးအိမ်များမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
ကျီးကန်းသည် အတောင်ပံကို ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားပြီး အမွေးတစ်ခုကို ခါချလိုက်ရာ ထိုအမွေးမှာ ရာဂဏန်း၊ ထို့နောက် ထောင်ဂဏန်းအထိ ကွဲထွက်သွားသည်။
အုပ်စုလိုက် ပျံသန်းနေသော ကျီးကန်းများသည် အနက်ရောင် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရွာထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
မည်းညိုသော ကောင်းကင်နှင့် တောက်ပသော လမှာ သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အိပ်ပျော်နေသော ရွာသားများ၊ လမ်းမပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော အန်ဘူနှင့် အမြစ် အဖွဲ့ဝင်များ—မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာကို မသိလိုက်ကြပေ။
ကျီးကန်းများသည် ရွာ၏ ဗဟိုချက်သို့ ပို၍ နီးကပ်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး ဟိုကာဂဲရုံးခန်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်၊ အူချီဟာရပ်ကွက်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သော ငယ်ရွယ်ပြီး ထိတ်လန့်နေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကိုကြီး! အပြင်က ဒီရုပ်အလောင်းတွေ..."
ဆာဆူကေးမှာ ရပ်နေရာမှ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အီတာချီ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။
ဟတာကဲ ဆာတိုရူသည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သွေးစက်များကျနေသော မျက်နှာဖုံးကို ကိုင်ထားကာ ဆာစူကေးကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။
အီတာချီ တစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း မြင်ကွင်းက အားလုံးကို ရှင်းပြနေသည်။
ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်တွင် ရုပ်အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ တစ်နေရာလုံး ရှုပ်ထွေးနေသည်။
သူ အိမ်သို့ပင် မရောက်သေးမီ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော လူသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အီတာချီသည် သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လည်ပတ်နေသော ရှာရင်ဂန်က ဆာစူကေးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
အပေါ်ဘက်တွင် သွေးရောင်ကောင်းကင်ကြီး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြေပြင်မှာလည်း ရုပ်အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အနီးအနားရှိ အိမ်အားလုံးမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။
ဆာဆူကေးသည် အီတာချီ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ တစ်ဖန်ပြီး တစ်ဖန် ခုတ်ပိုင်းနေသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရသည်။ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုတ်ပိုင်းနေသည်။
ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများ။ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသော သွေးများ။
ဆာစူကေးသည် နွေးထွေးသော သွေးများ သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ မပြေးနိုင်။ မပုန်းကွယ်နိုင်။
"အား—!"
ဆာဆူကေးသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
သူ့လည်ချောင်းထဲမှ အန်ချင်စိတ်ကြောင့် အသံများ ထွက်လာသည်။ မျက်ရည်နှင့် တံတွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။
မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး နားကို ပိတ်ထားသော်လည်း ဂျန်ဂျစ်ဆုက ထိုမြင်ကွင်းများကို သူ့စိတ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းနေသည်။
တုန်ရီနေသော အကြည့်ဖြင့် သူ၏ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ အိပ်ခန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
သစ်သားတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့်—
အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်လျက်ရှိသော ဖူဂါကူနှင့် မီကိုတိုထံမှ သွေးနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ ရုပ်ကလပ်များသည် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားသည်။
အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး မြေပြင်တွင် သွေးကန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အရင်ကအတိုင်းပင် အီတာချီသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်က သူရှိခဲ့သော ကြင်နာတတ်သည့် အသွင်အပြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အီတာချီသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တိုမိုအဲသုံးခု ရှာရင်းဂန်ဖြင့် တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
သူ့လက်ထဲရှိ ကာတာနာဓားမှ သွေးများမှာ စီးကျနေဆဲပင်။
"မလုပ်နဲ့!! ဖေဖေ! မေမေ!!"
ဆာဆူကေးမှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အနက်ရောင်များမှာ သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။