အခန်း (၂၃)

ရှီဆူအီ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းသွားပြီး အလွန်ပင် မကောင်းမွန်လှသည့် ပုံစံဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုကူနိုင်ဓားကို ပစ်ခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်။

သူသာ သေဆုံးသွားပါက အရာအားလုံးသည် အိတာချီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ကို သူ သိသည်။

သို့သော် မျိုးနွယ်စုဝင်များက သူ့သေဆုံးမှုတွင် အိတာချီ၌ ပါဝင်ပတ်သက်မှု ရှိသည်ဟု သံသယဝင်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ခဏတာအတွက်တော့ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေရန် စီစဉ်ခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရမိသည်။

သူသည် အရာအားလုံးကို အိတာချီထံ အပ်နှံခဲ့ချင်ခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့်မူ မဟုတ်ပေ။ သူ့သေဆုံးမှုသည် အိတာချီအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် သူ မလိုလားခဲ့ပါ။

ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ့ကို ထပ်မမေးတော့ပေ။ ရှီဆူအီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြေများအားလုံး ပေါ်လွင်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ရေရှည်အတွက် ဖြစ်ပေမဲ့ အခြေအနေတွေ ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲဆိုတာအပေါ် မင်း အရမ်းကို အပြစ်ကင်းလွန်းနေခဲ့တာ။"

ဟာတာကေး ဆာတိုရူက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှီဆူအီ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ခေါက်လိုက်သည်။

"လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ နောက်ထပ် ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်လာဦးမှာ။ မင်း အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာ သက်သာအောင်ပဲ အာရုံစိုက်ထား။"

"သွေးနံ့က လူတွေကို ပိုပြီး သံသယဝင်စေလိမ့်မယ်။"

ရှီဆူအီသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အားမလိုအားမရ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ရှပ်အင်္ကျီလက်မှာ သွေးများဖြင့် တစ်ဝက်လောက် စိုစွတ်နေနှင့်ပြီ။

ရှီဆူအီ သေဆုံးသွားခြင်းက အရာအားလုံးကို ရပ်တန့်သွားစေသလိုပင်။

အူချီဟာတို့၏ အာဏာသိမ်းရန် အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရွာထဲတွင် အစွန်းရောက်သူ အချို့က ပြဿနာ ရှာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊

လမ်းလျှောက်နေရင်း စကားများနေတာကို မြင်ရသည့် ယခင်ကထက်စာလျှင်မူ ပိုမို ငြိမ်းချမ်းနေသည်။

ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ထုံးစံအတိုင်း အတန်းတက်နေမြဲဖြစ်ပြီး၊ ရှီဆူအီကမူ အိမ်တွင် ဒဏ်ရာ ပြန်လည်သက်သာအောင် နေနေသည်။

ရွာနှင့် အူချီဟာ မျိုးနွယ်စု နှစ်ခုလုံးမှာ မျက်နှာပြင်အရ ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသလိုပင်။

သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုအောက်တွင် တင်းမာမှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။

ဘက်နှစ်ဖက်လုံးက တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက် ယုံကြည်မှု မရှိကြပေ။

ဒန်ဇိုသည် ရှီဆူအီ၏ အလောင်းမှာ ချောက်ကမ်းပါးမှ ခုန်ချပြီးနောက် တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မယုံကြည်ပေ။ သူ့လက်အောက်ခံ အမြစ် အဖွဲ့ဝင်များက အူချီဟာ ရပ်ကွက်နှင့် နန်ဂဲမြစ် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။

အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုသည် ရွာထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရန်လိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း သူတို့သည် အစည်းအဝေးများကို ပို၍ ပို၍ ခဏခဏ ကျင်းပလာကြသည်။

အခြားသူများနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်မှုမှာလည်း ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အတန်းသွားချိန်တွင် ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ကာကာရှီ အူချီဟာ ရပ်ကွက်ထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ထိုသူသည် အရင်က တာဝန်များဖြင့် အမြဲ အလုပ်များနေသူဖြစ်သည်။

အရာရာ ငြိမ်းချမ်းနေသယောင် ရှိသော်လည်း ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် လက္ခဏာများကို ခံစားမိသည်—ဥချီဟာတို့၏ အာဏာသိမ်းမှုမှာ နီးကပ်လာနေပြီ။

ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ဝါးတုတ်ချောင်းကို ကိုက်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လူရှင်းနေသော ဒန်ဂို ဆိုင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း လက်ကို မေးတင်ထားသည်။

အိတာချီက သူ့ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောထားပြီး ဆိုင်တွင် ဒန်ဂို အရသာအသစ် ထွက်ထားတာကြောင့် အတူတူ စားချင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ထို "အရသာအသစ်" မှာ ထွက်တာ နှစ်ပတ်တောင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခုဆိုလျှင် တန်းစီစရာ လူလည်း မရှိတော့ပေ။

"မင်း ဘာလို့ ဒီနေ့ ရုတ်တရက် အားနေတာလဲ? မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုက ဒီရက်ပိုင်း အစည်းအဝေးတွေ မလုပ်ဘဲ မနေဘူး မဟုတ်လား?"

အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုသည် ညဘက်တွင် လူကြီးတစ်ယောက် ဆီးသွားဖို့ ထသလိုမျိုး အစည်းအဝေးတွေကို ခဏခဏ ကျင်းပနေသည်။

ရွာနှင့် အူချီဟာအကြား နှစ်ဘက်သက် နင်ဂျာအဖြစ် အိတာချီသည် အရင်ကထက် ပို၍ အလုပ်များနေသည်။

ရှီဆူအီ သေဆုံးပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ အစွန်းရောက်သမား အများစုကလည်း အစ်

အိီတာချီကို ယုံကြည်မှု မရှိတော့သော်လည်း၊

လောလောဆယ်တွင် သူသည်သာ သူတို့အတွက် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးနိုင်သူ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့မှာ အိတာချီကိုပဲ အားကိုးရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

အီတာချီ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့ရှိ ဒန်ဂိုပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေသည်။ ရှီဆူအီ သေဆုံးသွားကတည်းက သူသည် အေးခဲနေသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို စွပ်ထားသလိုပင်။

သူသည် အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်သူ ဖြစ်ပြီး အခုဆိုလျှင် ပို၍ပင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

"ဒီည အစည်းအဝေး မရှိဘူး။"

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ လာတာက အစ်ကို့ကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့။"

ဟာတာကေး ဆာတိုရူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အီတာချီကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဆာဆူကဲကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ။"

အီတာချီ၏ အသံမှာ သူ ဒန်ဂို ဝယ်ခိုင်းသည့်အသံအတိုင်း တည်ငြိမ်နေသည်။

အူချီဟာတို့က အာဏာသိမ်းတော့မည် မဟုတ်—သူသည် ထိုအရာကို အပြီးတိုင် ရပ်တန့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ဆာတိုရူမှာ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ကာကာရှီနှင့်လည်း အလုပ်တွဲလုပ်ဖူးသည်ဆိုတော့ အဆက်အသွယ် အနည်းငယ် ရှိသည်။

ဆာဆူကဲကို သူတို့နှစ်ယောက်ထံ အပ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်းရဲ့ ညီလေးက စိတ်တိုတတ်တယ်လေ။ သူက ငါနဲ့တောင် အဆင်မပြေဘူး။"

ဆာတိုရူက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး အီတာချီကို အားမလိုအားမရ ကြည့်လိုက်သည်။

အိတာချီက ခေါင်းကို ငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာဆိုတော့ ငါ လုပ်ပေးရမှာပေါ့~"

"ဟေ့၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ရတာက အခကြေးငွေ ပါတာနော်။"

ဆာတိုရူက သူ့ပုံစံအတိုင်း ရယ်ပြလိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ အီတာချီဘက်သို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အီတာချီက နောက်ဆုံးတွင် စားလက်စ ဒန်ဂိုမှ အကြည့်လွှဲကာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သူသည် လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ထိုလက်ဝါးဖြူဖြူကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်။"

"ပြီးတော့ ဒီအရသာကို နောက်တစ်ခါ မဝယ်ပါနဲ့။ အရသာ အရမ်းဆိုးတယ်။"

ဆာတိုရူက ဒန်ဂိုဆိုင်ထဲမှ ထွက်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

အိတာချီ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ထွက်လာချိန်တွင် ဆာတိုရူမှာ အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ မတွေ့ရတော့ပေ။

အီတာချီက ဤသို့ ကြိုတင် စီစဉ်နေပြီဆိုလျှင် အာဏာသိမ်းမှုမှာ နောက်တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သေချာသည်။

ဆာတိုရူသည် တံခါးကို ဖွင့်ရင်း အတွေးလွန်နေသည်။

ဘာလို့ အူချီဟာတွေက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သူတို့ဘာသာ ထမ်းထားနိုင်တယ်လို့ အမြဲ ထင်နေကြတာလဲ?

သူတို့က တခြားသူတွေကို အကူအညီ တောင်းနိုင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မိဘမဲ့တွေလိုပဲ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေကြသည်။

ရှီဆူအီ သေဆုံးပြီးနောက် အာဏာသိမ်းမည့် ရက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ သိထားသည့် ရက်စွဲမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

အခု သူသည် သေးငယ်သော အရိပ်အယောင်များနှင့် အရိပ်အမြွက်များပေါ် မူတည်ပြီး အမှန်တကယ် ရက်စွဲကို ခန့်မှန်းရတော့မည်။

ဝေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အချိန်တန်လျှင် သူ အသင့်ရှိနေမည်။

ဒဏ်ရာ အပြည့်အဝ သက်သာသွားပြီဖြစ်သော ရှီဆူအီသည် အဝတ်တွေကို လှန်းနေသည်။ သူသည် ဒီရက်ပိုင်းတွင် အလုပ် မရှိသလောက် ဖြစ်သည်။

ဟာတာကေး အိမ်အနီးတွင် မျက်လုံးအသစ်နှင့် လေ့ကျင့်သည်မှလွဲလျှင် သူသည် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေသည်။

ဆာတိုရူက ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး လသာဆောင်တွင် ရှိနေသော ရှီဆူအီကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဝိုး~? ရှီဆူအီ၊ မင်းက ငါ ငှားထားတဲ့ အိမ်ထိန်းတစ်ယောက်လိုပဲ။"

"မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုက လာမယ့် ရက်ပိုင်းအတွင်း လှုပ်ရှားတော့မယ် ထင်တယ်!"

"ဒီကို လာခဲ့၊ ငါတို့မှာ အလုပ် ရှိတယ်!”