အခန်း ၁၆
"တခြား ပိုကောင်းတဲ့နေရာ ရှာမရတာနဲ့ အိတာချီက ဒီကို လာဖို့ အကြံပေးတာပါ။"
"ပြီးတော့ လမ်းလျှောက်လာရင်းနဲ့ ဒီဘက်နားကို ရောက်လေ လူနည်းလေဆိုတာကိုလည်း သတိထားမိလိုက်တယ်။"
ရှီဆူအီက စကားကို ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကာ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ အရပ်စကားနဲ့ ပြောရင်တော့ အပိုတွေ လုပ်မနေပါနဲ့—မုန့်တွေ ပါလာရင် ပြီးရော။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို လက်ဝါးဖြန့်လိုက်သည်။
ရှီဆူအီနဲ့ အိတာချီတို့ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားသူ ရှီဆူအီနဲ့ ပါရမီရှင် အိတာချီ—အူချီဟာရဲ့ ပါရမီရှင်နှစ်ယောက်ကတော့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူဆီကို မုန့်အိတ်နှစ်အိတ် လာပေးရတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"အို... အရသာ နှစ်မျိုးတောင် ပါတာပဲ။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက မုန့်အိတ်တွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူက တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးတတ်တယ်။
သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာ ဆာတိုရူ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူက မုန့်တွေကို ဝါးရင်းနဲ့ ရှီဆူအီကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေသည်။
အန်ဘူနဲ့ အူချီဟာတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့တာက သိပ်ပြီး မထူးဆန်းပေ။
ဒါပေမဲ့ အမြစ် က လူတွေက ဘာလို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလဲ? ဒါက အန်ဘူရဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူးလား?
အမြစ် က ပါဝင်လာပြီဆိုရင်တော့ ဒန်ဇိုလည်း ဒီကိစ္စထဲ ရောက်နေပြီပေါ့။ အဲ့ဒီ လူယုတ်မာက ဝင်ပါလာပြီဆိုရင်တော့ အူချီဟာတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီ။
ဒါဟာ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ယုန်တစ်အုပ်ကို ဖမ်းပြီး စပ်တဲ့ ယုန်ခေါင်းဟင်းချက်သလိုမျိုး ဖြစ်လာတော့မှာ။
ရှီဆူအီက သူ မန်ဂျီကျို ရှိတယ်ဆိုတာကို ပေါက်ကြားသွားတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား?
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက မုန့်စားနေချိန်မှာ အိတာချီရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး မှောင်မည်းသွားတယ်။
"ကျွန်တော် အာဏာသိမ်းမယ့် အစီအစဉ်ကို တားဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာပါ။" အိတာချီက ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တာက ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆွဲထားနိုင်တာပဲ ရှိတယ်။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ့လက်ကို မှီပြီး စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။
"အော်၊ ဒါက မင်းတို့မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးက လုပ်တဲ့ အာဏာသိမ်းမှုလေ။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆွဲထားနိုင်တာတောင် တော်တော်လေး စွမ်းနေပြီ။"
ရှီဆူအီက အိတာချီရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး အားပေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက တစ်ယောက်ယောက် ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။"
"ကျွန်တော်လည်း လူအများကြီးကို နားချလို့ မရခဲ့ဘူး။ ကောင်းတဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ်—အားလုံးကအူချီဟာတွေပဲ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတော့ သူတို့က အရမ်းကို စည်းလုံးနေကြတယ်။"
မကောင်းတဲ့ သတင်းကို ပြောနေပေမဲ့ ရှီဆူအီကတော့ တည်ငြိမ်နေတယ်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ အရင်က သံသယဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပိုသေချာလာတယ်။
သူထင်တာ မှန်ရင် ရှီဆူအီက သူ့ရဲ့ မန်ဂျီကျို ရှာရင်ဂန်အကြောင်းကို အထက်လူကြီးတွေကို ပြောပြထားပြီးသား ဖြစ်မှာပဲ။
သူက ကိုတိုအမာဆုကာမီကို မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးအပေါ် သုံးဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်မယ်။
ဒါကြောင့်လည်း အမြစ် က လူတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာလေ—ရှီဆူအီက သူ့စွမ်းအားကို သုံးဖို့ အရိပ်အယောင် ပြလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ချက်ချင်း ဝင်ပါတော့မှာ။
"အော်၊ မင်းတို့က အချိန်ဆွဲထားနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်စမ်း—အူချီဟာထဲမှာ သန်မာတဲ့လူ နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်—ငါနဲ့ မင်းလေ။"
"ငါတို့ ဆက်ကြိုးစားရင် နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပါ။"
ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဒါဟာ အိတာချီကို အားပေးနေသလိုမျိုးပဲ။
"ဟေး—မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ် သန်မာတာ ဟုတ်တယ်မလား?"
"ဘာလို့ အင်အားသုံးပြီး ထိန်းချုပ်လိုက်တာလဲ?"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးစည်းအောက်ကနေ သူတို့ကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်တယ်။
အိတာချီနဲ့ ရှီဆူအီတို့က ဘာမှန်းမသိဘဲ ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
မျက်လုံးစည်းအောက်က မျက်လုံးတွေ၊ မုန့်စားလို့ ဖောင်းနေတဲ့ ပါးတွေနဲ့ သူက အရမ်းကို တည်ကြည်နေပုံ ပေါက်နေတာကြောင့် နောက်နေတာလား၊ တကယ်ပြောတာလားတောင် သူတို့ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။
"အင်... အင်အား သုံးရမယ်?"
"အဲ့ဒါကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်လို့ မရဘူး။ အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုတင်မကဘဲ အန်ဘူနဲ့ အမြစ် နှစ်ခုလုံးက ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းကောင်း သိနေတာလေ။"
ရှီဆူအီက ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ နားမလည်သေးဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
သူကတော့ သူ့ကိုယ်သူ စတေးပြီး မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ဂျန်ဂျူစု ထဲ ထည့်ဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူက ပိုထူးဆန်းတဲ့ အစီအစဉ် ရှိနေပုံပေါက်တယ်။
သူက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အဖြူရောင် ဆံပင်တွေနဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို မျက်နှာထားနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။
သူက နှစ်ယောက်လုံးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တော့ ခေါင်းမည်းမည်း နှစ်လုံးက နားထောင်ဖို့ တိုးကပ်သွားတယ်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့ ရှီဆူအီနဲ့ အိတာချီတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားကြတယ်။
"အော်... အဲ့ဒါ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တကယ်—"
အိတာချီ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ခေါင်းလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။
မျက်လုံးနက်နက် တစ်စုံက သူတို့ကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ခိုးကြည့်နေတယ်။
"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ! အစ်ကိုကြီး! ရှီဆူအီ-နီ! (အစ်ကိုကြီး)"
"ကျွန်တော် ရောက်လာရင် ဘာလို့ အမြဲ တိုးတိုးပြောကြတာလဲ!"
အစ်တာချီက စကားတွေကို အတင်းမျိုချလိုက်ပြီး စာစုမိသွားတဲ့ ဆာစူကေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ့ပါးကို လက်နဲ့မှီရင်း ပျင်းရိစွာ ခေါင်းလှည့်ကာ ဆာစူကဲ ကို လက်ယပ်ပြလိုက်တယ်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မကြားစေချင်လို့လေ၊ ဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်တာပေါ့။"
"မင်းအစ်ကိုက မင်းကို မပြောဘူးလို့ ငါ့ကို ကတိပေးထားပြီးသား။"
ဆာစူကဲ က နှုတ်ခမ်းဆူပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံနဲ့ ပြတင်းပေါက်ပေါ်ကို တက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက ကြမ်းပြင်ပေါ်က တာတာမီ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ဘူး။ ဖိနပ်စီးပြီး မဝင်ရဘူး။ မင်းသာ ဝင်ရင် မင်းအစ်ကိုက အဲ့ဒီအရှုပ်တွေကို ရှင်းပေးရလိမ့်မယ်။"
ဆာစူကဲ က သူတို့သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ညည်းညူကာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး တံခါးပေါက်ဆီ ပြေးသွားတော့တယ်။
ဆာစူကဲ ရောက်လာတော့ အိတာချီကလည်း ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ဖိနပ်စီးဖို့ တံခါးဝကို သွားလိုက်တယ်။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေရင် ငါ့ကို ယုံလိုက်ပါ။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက တံခါးဖွင့်ပေးပြီး "OK" ဆိုတဲ့ လက်သင်္ကေတကို ပြလိုက်တယ်။
အိတာချီက ခဏလောက် တွေဝေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ ဆာစူကဲ ကို ချော့မော့ပြီး အိမ်ပြန်သွားကြတယ်။
ရှီဆူအီက သူတို့ ထွက်သွားတာကို မနာလိုတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။
"သူတို့ မျိုးနွယ်စုကြောင့် ပြိုကွဲသွားတာကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားလို လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲမထည့်ချင်ဘူး။"
"ခင်ဗျား အစီအစဉ်က ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပ်မသိပေမဲ့လည်းလေ။"
"ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီဝန်ထုပ်ကို ကျွန်တော်ပဲ ထမ်းသွားချင်တယ်။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက ခေါင်းစောင်းပြီး ရယ်ပြလိုက်ကာ ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။
"အချိန်တန်ရင် သိရမှာပေါ့။"
ရှီဆူအီနဲ့ အိတာချီတို့ကို ပို့လိုက်ပြီးနောက် ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သစ်သားစားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်နှစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ခွက်တစ်ခုကို ထိလိုက်တာနဲ့ အစွန်းကနေ အနည်းငယ် ကွဲထွက်သွားတယ်။
"ကံတရားကတော့ ငါ့ဘက်မှာ မရှိပါဘူး…”