အခန်း ၁၅
"မင်းရဲ့ မစ်ရှင်အသစ်က ဒီက ရှုခင်းကိုပဲ ထိုင်ငေးနေဖို့လား?"
နောက်ကနေ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တန်ဇိုသည် သစ်ပင်နောက်ကနေ အာရုံစိုက်ပြီး ခိုးကြည့်နေတာဖြစ်ရာ နောက်က အသံကြောင့် လန့်သွားပြီး ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက ချက်ချင်း လက်ခတ်အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိုက်ပြီး "ဖုန်း " ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ သစ်သားပုံစံ အရုပ်ခွဲ တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။
"ဆာ... ဆာတိုရူ?"
တန်ဇိုသည် ဘေးကို ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ကျန်နေသေးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဆာတိုရူက သစ်သားအရုပ်ခွဲပေါ်မှာ တစ်ဖက်ကိုမှီပြီး သူ့မျက်နှာကို အဲ့ဒီပေါ် နားထားကာ တန်ဇိုကို ပြုံးစစနဲ့ ကြည့်နေသည်။
တန်ဇိုရဲ့ အမြဲတမ်း မှိုင်းနေတတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းလင်းလက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ တောက်ပနေသည်။
သူက အမြန်ပဲ ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ဆာတိုရူကို အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ခုနက ဟိုဘက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ..."
"အဲ့ဒီ အပြာရောင်အရာက ဘာလဲ?! ခင်ဗျားမှာ တကယ်ပဲ ေသွးမျိုးဆက်ဆက်ခံအတတ် ရှိတာလား?!"
"အဲ့ဒါ တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ! အရာအားလုံးက 'ဘုန်း' ဆိုပြီး ကွဲသွားတာပဲ!"
"ခင်ဗျားသာ ဒီလောက်သန်မာရင် ကာကာရှီ-ဆန်ပိုင်း ကရော..."
တန်ဇိုရဲ့ အသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာတာကြောင့် အနီးနားက လူတွေ ကြားသွားနိုင်တယ်။
ဆာတိုရူက နောက်ထပ် ပြဿနာတွေကို မလိုချင်တာကြောင့် သူ့လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းနားမှာ ထားပြီး "ရှူး" လို့ အမူအရာ ပြလိုက်တယ်။
တန်ဇိုက ပြောလက်စ စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပိတ်လိုက်တယ်။
"ရှူး၊ ဒီလိုမျိုးက လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ရမှာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
"တခြားလူတွေ သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းပဲ သိထားပါ။"
တန်ဇိုက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလျက်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ဆာတိုရူက ပြုံးပြီး တန်ဇိုရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေး။ အော်၊ ပြီးတော့ အချိန်ရရင် အဲ့ဒီ စင်္ကြံလမ်းကို ပြင်ပေးလိုက်ဦး။"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သစ်သားတွေပဲလေ—မင်းက အဲ့ဒါတွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်တယ် မဟုတ်လား?"
"မင်းနဲ့ပဲ ဆိုင်တော့မယ်။"
ဟာတာကေး ဆာတိုရူက တန်ဇိုကို လက်မထောင်ပြပြီး အားပေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်သွားတော့တယ်။
ကောင်းလိုက်တာ၊ ပြင်ခစရိတ် သက်သာသွားပြီ!
"ဆာတိုရူက တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲနော်? စင်္ကြံလမ်းကို ဘာမှမဟုတ်သလို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။"
"သစ်သားတွေကို ဖုန်မှုန့်တွေ ဖြစ်သွားတဲ့အထိ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာ။"
ဘယ်လောက်အထိ ရူးသွပ်စရာ ကောင်းလဲဆိုတာ မသိသေးတဲ့ တန်ဇိုက ဟာတာကေး ဆာတိုရူနဲ့ အိုရိုချီမာရူ တို့ တိုက်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်ရင်း အံ့သြနေမိသည်။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ တန်ဇိုက ကာကာရှီ မှာထားတဲ့ ပစ္စည်းသွားယူဖို့ ကိစ္စကို လုံးဝ မေ့သွားတော့တယ်။
အန်ဘူ ဌာနချုပ်မှာ ကာကာရှီကို ပြန်တွေ့မှပဲ တန်ဇိုက "အို... မဟုတ်တော့ဘူး!" လို့ အော်ရင်း ပြန်သတိရတော့သည်။
"ကျ... ကျုပ် စင်္ကြံလမ်းကို ပြင်ဖို့ မေ့သွားတယ်!"
သူက ကာကာရှီကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ပြီး ပြောလိုက်ကာ အမြန်ပဲ ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။
တန်ဇို အလောတကြီး ပြေးသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကာကာရှီကတော့ ဒါဟာ ဟာတာကေး ဆာတိုရူနဲ့ ပတ်သက်နေမှန်း သိဖို့အတွက် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး။
"အဲ့ဒီလူ... လူတွေကို ဘာမှော်ဝင်အောင် လုပ်ထားတာလဲ?"
...
ဟာတာကေးအိမ်အနီးမှာ အိုရိုချီမာရူ နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဟာတာကေး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာ မရှိတာကြောင့် ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဘူး။
အိုရိုချီမာရူ ကတော့ အရုပ်ခွဲတစ်ခုပဲ ထားခဲ့တာပါ။ လိုက်ရှာတဲ့ အဖွဲ့ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူက ဝေးရာကို ထွက်ပြေးပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။
ဒီတစ်ခါ အိုရိုချီမာရူ ရွာထဲကို ခိုးဝင်လာတာက သူ့ရဲ့ အရင် သုတေသန ပစ္စည်းတွေကို ခိုးယူဖို့ ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်က သိပ်ပြီး ရေပန်းမစားခဲ့ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အချက်အလက်တချို့ပဲ ယူသွားတာလေ—ကြီးကြီးမားမား ဆုံးရှုံးမှုတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန်ကတော့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူဆီ လာလည်တယ်။
"မင်းနဲ့ မင်းအစ်ကို အတူတူ နေရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကာကာရှီက အန်ဘူ အဆောင်မှာပဲ အချိန်ကုန်တာ များတယ်။"
"ဟာတာကေးအိမ်က နည်းနည်း ဝေးတယ်။ လုံခြုံရေးအရလည်း မကောင်းဘူး။"
"ဒီတစ်ခေါက်လိုမျိုး မင်း အိမ်မှာ မရှိလို့ ကံကောင်းတာ၊ မဟုတ်ရင် အခြေအနေ ဆိုးသွားနိုင်တယ်။"
"ရွာထဲက အဆောင်ကို ပြောင်းနေဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်။ မင်းရဲ့ ကျောင်းနဲ့လည်း ပိုနီးတယ်။"
ဒီလို စိုးရိမ်ပေးတာက အလုပ်တာဝန်အရပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ တကယ်ပဲ စိုးရိမ်ရင်တော့ ဆာတိုရူ ဆရာ စလုပ်တဲ့အချိန်ကတည်းက နေစရာ ပေးမှာပေါ့။
ဟာတာကေး ဆာတိုရူကတော့ စိတ်ထဲ မထားပါဘူး။ အဲ့ဒီ အဘိုးအိုက သူ့ကို မုန်းတာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။
ဟာတာကေး မိသားစုမှာ လူပိုလည်း မရှိ၊ ပိုက်ဆံပိုလည်း မရှိဘူး။
ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။
သူကတော့... အဲ့ဒီ အဘိုးအိုကို မကြိုက်ရုံတင်ပါ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆာကူမို ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စက ဟီရူဇန်ရဲ့ တိတ်တိတ်ကလေး ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာလေ။
ကာကာရှီကတော့ ဘာမှ မသိဘဲ အန်ဘူအလုပ်ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး လုပ်နေနိုင်ပေမဲ့ ဆာတိုရူကိုတော့ လှည့်စားဖို့ မလွယ်ဘူး။
"အာ~ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ဟိုဘက်မှာပဲ နေတာ ပိုကျင့်သားရနေလို့ပါ။"
"ပြီးတော့ အိမ်မှာ အဖေ့ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အမြဲတမ်း ရှင်းပေးနေရတယ်။"
"ပြောင်းသွားရင် ပိုရှုပ်လိမ့်မယ်။"
တကယ်တော့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာက ကာကာရှီပါ။ သူက အလွန် သန့်ရှင်းတာကို ကြိုက်တဲ့သူလေ—ငယ်ငယ်ကတည်းက OCD အနည်းငယ် ရှိတယ်။
ဆာတိုရူက ဟာတာကေး ဆာကူမိုအကြောင်း ပြောလိုက်တော့ ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။
တခြားလူတွေ မသိပေမဲ့ သူကတော့ သေချာပေါက် သိပါတယ်—ဟာတာကေး ဆာကူမိုက ဆာတိုရူရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာပဲ သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးစီရင်ခဲ့တာ။
ဆာတိုရူက ဘာမှမဖြစ်သလို နေပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေမှာပါ။
"မပြောင်းချင်ဘူးဆိုလည်း ငါ မတားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပြောင်းသွားရင် ငါ့ဆီ လာပြောပါ။"
ဆာရူတိုဘီက နောက်ထပ် မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ဆာတိုရူကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီလိုနဲ့၊
ဟာတာကေး ဆာတိုရူရဲ့ အိမ်က အန်ဘူနဲ့ အူချီဟာရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုတွေ မရောက်နိုင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေရာလေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ကျေးလက်ဒေသကို လာလည်တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လို သူ့အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေတဲ့ အိတာချီနဲ့ ရှီဆူအီကို ကြည့်ပြီး ဆာတိုရူက သူတို့ကို အသာလေး ကန်လိုက်တယ်။
"အဲ့ဒီ မျက်နှာတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ? မင်းတို့နှစ်ယောက် သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား?!"
ရှီဆူအီနဲ့ အိတာချီတို့က လက်မြှောက် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က စားပွဲငယ်လေးနားမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
ထိုင်ပြီးနောက် အိတာချီက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော့် မျိုးနွယ်စု ကိစ္စကြောင့် အခုလို ခင်ဗျားအိမ်ကို သိမ်းပိုက်သလို ဖြစ်သွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"
"အခု အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊ သူလျှိုတွေလည်း အများကြီးပဲ။"
"ကျွန်တော်တို့ လူတွေတင်မကဘဲ အန်ဘူနဲ့ အမြစ် အဖွဲ့ဝင်တွေကလည်း စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။"
"ကျွန်တော်တို့ အမြဲသွားနေကျ နေရာတွေအားလုံးကို စောင့်ကြည့်ခံနေရလို့ ဒီကိုပဲ လာခဲ့ရတာပါ။”