အခန်း( ၁၄)

"တိုင်ဂျူစု သက်သက်ပဲလား...?"

မလှမ်းမကမ်းက သစ်ကိုင်းပေါ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အိုရိုချီမာရူက ဆာတိုရူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အကဲခတ်နေတယ်။

ဆာတိုရူသာ ဒီမြွေကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အိုရိုချီမာရူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားစရာ မလိုတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။

အိုရိုချီမာရူးသည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ သပ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

အညိုရောင် မြွေကြီးသည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လိမ်ခေါက်ကာ အားကုန်သုံးပြီး ရှေ့ကို တိုးလာသည်။

ဒါပေမဲ့ ဆာတိုရူရဲ့ လက်တစ်ဖက်တည်းကတော့ မဖြိုဖျက်နိုင်တဲ့ နံရံတစ်ခုလိုမျိုး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တယ်။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ၊ မြွေကြီးက တစ်လက်မတောင် ရှေ့ကို မတိုးနိုင်ခဲ့ဘူး!

"ငါက မြွေတွေကို တော်တော် သဘောကျတာ။"

ဆာတိုရူက တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ မျက်လုံးစည်းအောက်က သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။

မြွေကြီးသည် ရုတ်တရက် သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ သေတော့မှာပဲ။

ဒါဟာ သက်ရှိသတ္တဝါတွေရဲ့ အရိုးနဲ့ မျိုးဗီဇထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေး အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲ။

ရွှေရောင် မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်လာပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ ရုန်းကန်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူရဲ့ အလုံပိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက လျော့မသွားဘူး။ ရှေ့ကိုလည်း မတိုးနိုင်၊ နောက်ကိုလည်း မဆုတ်နိုင်ဘဲ တောက်လျှောက် ဟစ်အော်သံတွေပဲ ထွက်နေတယ်။

ဟာတာကေး ဆာတိုရူသည် ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ ကစားနေတဲ့ အပြုံးကို ဖျောက်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဝါးထဲကနေ အပြာနုရောင် မြူခိုးတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြွေရဲ့ ခေါင်းကနေ စတင်ပြီး မီးလျှံလို အပြာရောင် စွမ်းအင်တွေက မြွေရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတယ်။

အပြာရောင်!

အပြာရောင် မြူခိုးတွေထဲမှာ အစအဆုံး အုပ်မိသွားတဲ့ မြွေကြီးဟာတောင် လူးလိမ့်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ အရေပြားနဲ့ အသားတွေက အတွင်းကနေ အပြင်ကို လန်ထွက်လာပြီး ပန်းရောင် ကြွက်သားတွေ ပေါ်လာတယ်။

မျက်တောင် မခတ်လိုက်ရခင်မှာပဲ မြွေကြီးဟာ အတွင်းကနေ အပြင်ကို ကွဲထွက်သွားတယ်။

ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံနဲ့အတူ သူ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့တယ်။

 အပြာရောငါ ရဲ့ စွမ်းအားက မြွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နေရာလွတ်တွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တာကြောင့် အတွင်းပိုင်း ဖိအားတွေနဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပေါက်ကွဲမှုတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်သွားတာပဲ။

အဲ့ဒီ ပေါက်ကွဲမှုတွေနဲ့ လေဖိအားတွေ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ မြွေကြီးက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့တယ်။

"ဒင်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဟာတာကေး ဆာတိုရူ အရင်က ပစ်လိုက်တဲ့ သော့က တံခါးဘေးက ချိတ်လေးပေါ်ကို တိတိကျကျ ကျသွားတယ်။

အိုရိုချီမာရူးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ လူမျက်နှာဖုံး မရှိရင်တော့ သူ့မျက်နှာအမူအရာက အားလုံးကို ဖော်ပြပြီးသား ဖြစ်နေမှာပါ။

"ဒီနားမှာ ပေါက်ကွဲစေတဲ့ စာရွက် တစ်ခုမှ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီးက... အဲ့ဒီစွမ်းအားကြောင့်ပဲ ဖြစ်တာလား?!"

မြွေသွေးနံ့ကလွဲရင် လေထဲမှာ ယမ်းမှုန့်နံ့ တစ်စက်မှ မရှိဘူး။

မီးမရှိ၊ ပေါက်ကွဲစေတဲ့ ပစ္စည်းမရှိ—ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကို သူ ဖန်တီးလိုက်တာလား?!

"အဲ့ဒါ ဘာစွမ်းအားလဲ? အဲ့ဒီ အပြာနုရောင် မြူခိုးတွေက ဘာလဲ?!"

ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မြင်နေရပေမဲ့ အိုရိုချီမာရူ တောင် ဟာတာကေး ဆာတိုရူ ဘာစွမ်းအားကို သုံးလိုက်မှန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတယ်။

"ငါ မြင်နေရပေမဲ့ ဘာလို့ ဘာမှ မခံစားမိရတာလဲ?!"

ချာခရာ အမျိုးအစားတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူ သုံးလိုက်တဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်အမျိုးအစားထဲမှ မပါဝင်ဘူး။

ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မမြင်ခဲ့ရင် မြွေက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပေါက်ကွဲသွားတယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာ။

အိုရိုချီမာရူးသည် သစ်ပင်ပေါ်ကနေ အမြန်ခုန်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတင် တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားတယ်။

"လူတွေအိမ်ရှေ့မှာ အမှိုက်တွေ မပစ်ပါနဲ့။ မသွားခင် ပြင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံလေးတော့ ထားခဲ့ပါဦး။"

ဟာတာကေး ဆာတိုရူက အိုရိုချီမာရူးကို ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးက အရမ်းနီးကပ်ပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုက အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေတာကြောင့် ကြောင်တစ်ကောင်က သားကောင်ကို ခုန်အုပ်ဖို့ ချောင်းနေသလိုပါပဲ။

လျှပ်တပြတ်ရွေ့လျှားမှုလား လား? မိုးကြိုးနတ်ဘုရားပျံသန်းဂျူစုလား  လား?

အိုရိုချီမာရူ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နောက်ကို ခုန်ဆုတ်ကာ လက်စွပ်ကို  ဟာတာကေး ဆာတိုရူဆီကို ပစ်လိုက်တယ်။

လက်စွပ်ထဲကနေ မြွေအမြောက်အမြား ထွက်လာပြီး ပါးစပ်တွေကို ဟလျက် ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို ရစ်ပတ်ဖို့ ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

အရေအတွက်နဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို အားကိုးပြီး မြွေတွေက သူ့ကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်လိုက်တယ်။

"ပြင်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဟုတ်လား?"

အိုရိုချီမာရူ က လည်ချောင်းထဲကနေ တအိအိ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရစ်ပတ်ခံထားရတဲ့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူဆီကို တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်တယ်။

သူ့လက်က ဟာတာကေး ဆာတိုရူရဲ့ မျက်လုံးကို ဖုံးထားတဲ့ မျက်လုံးစည်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"ဒါကို ထားလိုက်စမ်း—ငါ တကယ် သိချင်တာက ဒီအောက်မှာ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲဆိုတာပဲ!"

"အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ဂျူစု တွေက... မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေမှာ သေချာတယ်!"

ချာကရာ မသုံးဘဲ ဂျူစု သုံးနိုင်တဲ့ သွေးမျိူးဆက်ဆက်ခံအတတ်လား လား...

ဒီလောကမှာ အဲ့လိုမျိုး တကယ် ရှိနိုင်တာလား?!

အိုရိုချီမာရူရဲ့ လက်ချောင်းတွေ မျက်လုံးစည်းကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မြွေတွေနဲ့ အတင်း ရစ်ပတ်ခံထားရတဲ့ ဟာတာကေး ဆာတိုရူက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

လှုပ်ရှားတဲ့ လက္ခဏာလည်း မရှိ၊ ကျန်ရစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်လည်း မရှိ—သူက ဒီအတိုင်းပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာ။

ဟာတာကေး ဆာတိုရူကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ မြွေအစုအဝေးကြီးကလည်း ချက်ချင်း ကွဲထွက်သွားတော့တယ်။

အိုရိုချီမာရူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားပေမဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မတွေးရသေးခင်မှာပဲ နောက်ကျောကနေ လေတိုးသံက သူ့အတွေးတွေကို ဖြိုခွင်းလိုက်တယ်။

"သူ ဘယ်တုန်းက...!?!"

အပြာရောင် မြူခိုးတွေက အိုရိုချီမာရူးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့နေပြီ။

တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ့နောက်မှာ ပြန်ပေါ်လာနေပြီ။

"တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးအပေါ် အရမ်း စွဲလမ်းပြီး ကိုယ်လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကို မမေ့ပါနဲ့~"

အိုရိုချီမာရူ တုံ့ပြန်ဖို့ မလုပ်ခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချခံလိုက်ရတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေက ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားပြီး ကျိုးသွားတဲ့ သစ်လုံးတွေက အိုရိုချီမာရူ ဆီကို တန်းပြီး ပြေးဝင်သွားတယ်။

"ဘုန်း !!"

ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံနဲ့အတူ အိုရိုချီမာရူ ဆောင့်ချခံလိုက်ရတဲ့ မြေပြင်က အကြိမ်ကြိမ် တုန်ခါသွားတယ်။

သူကျသွားတဲ့နေရာကနေ ပင့်ကူအိမ်လို အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးတွေ၊ မြေကြီးတွေ ကွဲအက်ကုန်တယ်။

သူ့အပေါ် ကျလာတဲ့ သစ်လုံးတွေကလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ဆောင့်ချနေတယ်။

ပေါက်ကွဲမှုကြီးပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်တွေ ထူထပ်သွားတယ်။ မြေပြင်မှာ ငါးမီတာလောက် နက်တဲ့ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားတယ်။

ဟာတာကေး ဆာတိုရူက သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ဖုန်တွေကို ရှင်းဖို့ လက်နဲ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ ကျန်ခဲ့တာက အိုရိုချီမာရူးရဲ့ အရေခွံ အခွံကြီးပဲ။

ဆာတိုရူက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။

နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက အသံကျယ်လွန်းတာကြောင့် အရန်အင်အားတွေ နေရာအနှံ့ကနေ အမြန် ရောက်လာနေတာ သူ ခံစားမိလိုက်တယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီအရှုပ်တွေကို တခြားလူပဲ ရှင်းပါစေတော့။"

ဆာတိုရူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်တယ်။

မည်းမှောင်နေတဲ့ အရိပ်တစ်ခုက ပျက်စီးနေတဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ထားခဲ့ပြီး လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။