အခန်း (၂၄) - လိုဆန်းဖောက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့် စူးမင်၏ သစ်သားသုတ်တော် ကျင့်ကြံမှု

"ဖောင်း" ဟူသောအသံနှင့်အတူ ယွီရှောင်ကန်း၏ လက်ထဲမှ ခရမ်းဖျော့ရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ထန်ဆန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝက်နှင့်တူသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး "ဆရာ... ဒါက ဘာကြီးလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းက ခါးသက်သက် အမူအရာဖြင့် "ဒါက ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ။ သူ့ကို လိုဆန်းဖောက်လို့ ခေါ်တယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပူးကပ်တဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရုပ်လုံးပေါ်လာတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဆရာ့ဆီမှာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့်တစ်ဝက်ပဲ ရှိတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကလည်း အဆင့် ၂၉ မှာပဲ အမြဲတမ်း ရပ်တန့်နေပြီး အဆင့် ၃၀ ကို ချိုးဖောက်မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သီအိုရီပိုင်းအရပဲ သုတေသန လုပ်နိုင်တော့တယ်လေ"

ထန်ဆန်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆရာ၏ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ မမြင့်မားသည့်အပြင် ဝိညာဉ်ပုံစံကလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာက ဝိညာဉ် သီအိုရီတွေအပေါ် ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေခဲ့တာကိုး။

ထို့နောက် ထန်ဆန်းက "တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ။ ဆရာ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်ကို ဆွပေးသလို ဖြစ်သွားတယ်" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် "ရပါတယ်။ ဆရာလည်း ကျင့်သားရနေပါပြီ။ ကဲ... ဒါတွေ ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ မင်းအတွက် ဘယ်လို ဝိညာဉ်သားရဲမျိုး သင့်တော်မလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ လိုဆန်းဖောက်... လမ်းပြစမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နော့တန်ကျောင်းတော်။

စူးမင်က မနက်စောစော ထကာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် တိတ်ဆိတ်လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သစ်သားသုတ်တော် ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သူ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တကယ်ပဲ ဖိသိပ်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်ဆယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ထပ်မံ၍ ဖိသိပ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရယူရန် သူ သိပ်ပြီး စိတ်လောမနေပေ။

လာမည့် လအနည်းငယ်အတွင်း သစ်သားသုတ်တော် ကျင့်ကြံခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းနှင့် အဆင့်နိမ့် သစ်သားစွမ်းအား ထုတ်လွှတ်မှု နည်းစနစ် အချို့ကို လေ့ကျင့်ရန်သာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းလာအပ်စဉ်က သူသည် အဆင့်ခုနစ်သာ ရှိသေးကြောင်း ပြသထားခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သစ်သားသုတ်တော် ကျင့်စဉ်၏ လည်ပတ်မှု လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူ စတင် ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဤကျင့်စဉ်က သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တကယ်ပဲ ဖိသိပ်ပေးနေကြောင်း စူးမင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်သည် အဓိက နယ်ပယ်တစ်ခု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနိုင်သေးသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်မှုကို တကယ်တမ်း ခံစားသိရှိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်း ရရှိပြီးမှသာ သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စဉ်ဆက်မပြတ် ဖိသိပ်ခံနေရပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အရည်အသွေး မြင့်တက်လာနေကြောင်းကို သေချာပေါက် ခံစားနေရလေသည်။

စူးမင်က မာနမကြီးသလို စိတ်လောခြင်းလည်း မရှိပေ။ မွန်းတည့်ချိန်အထိ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်ဝူကို ရှာကာ မြို့ထဲသို့ ထမင်းထွက်စားလေသည်။ ကျောင်းစားသောက်ဆောင်၏ ပထမထပ်မှ အစားအစာများက သိပ်ပြီး ကောင်းမွန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူက ပညာသင်ဆုရကျောင်းသား ဖြစ်နေသေးရာ ဒုတိယထပ်သို့ သွားရန်မှာလည်း အဆင်မပြေလှချေ။

စူးမင်က သူမကို အပြင်သို့ခေါ်ထုတ်ကာ ထမင်းကျွေးမည်ကို သိသောအခါ ရှောင်ဝူကလည်း သဘာဝကျကျပင် လိုလိုလားလား ရှိနေလေသည်။

ယမန်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက နော့တန်ကျောင်းတော်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့သုံးဦးအား ကျောင်းတော်မှ နေ့စဉ် ပညာသင်ဆုရကျောင်းသား လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ချပေးမည်ဖြစ်ပြီး တာဝန်ပြီးဆုံးပါက ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ်ပြား ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း လာရောက် ရှင်းပြခဲ့သည်။

သူမတွင် ပိုက်ဆံ လုံးဝမရှိသဖြင့် ရှောင်ဝူက ငွေရှာရန် ထိုတာဝန်များကို ယူချင်နေခဲ့သည်။

၎င်းကို စူးမင် သိသွားသောအခါ ရှောင်ဝူအား ငွေအချို့ ချေးပေးမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအလုပ်များကို လုပ်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေရန် မလိုကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် ထန်ဆန်းသည်လည်း ဤပညာသင်ဆုကျောင်းသား လုပ်ငန်းတာဝန်များကို အများအပြား လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း အမဲလိုက်ရန်အတွက် ယွီရှောင်ကန်းနှင့်အတူ ဝိညာဉ်အမဲလိုက် သစ်တောထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်နန်းတော်သို့ သွားရောက်ကာ ဝိညာဉ်သခင်အဖြစ် မှတ်ပုံတင်ခဲ့ပြီး လစဉ် ရွှေဒင်္ဂါး ထောက်ပံ့ကြေး ရရှိနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ငွေကြေး လိုအပ်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ထိုအလုပ်များကို လုပ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

စူးမင်နှင့် ရှောင်ဝူတို့ နော့တန်ကျောင်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် စူးမင်က "ရှောင်ဝူ... နင်လည်း အခု ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို သွားပြီး ဝိညာဉ်သခင် ထောက်ပံ့ကြေး ဘာလို့ မယူတာလဲ" ဟု သိလျက်နှင့် တမင် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူက စူးမင်၏ သိလျက်နှင့် တမင်ဟန်ဆောင်နေသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ သူ့ကို ထုရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ 'ယား... စူးမင်... ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေလိုက်စမ်းပါ။ ငါ ဖုန်းရှန်း ခြေကန်ချက်တွေကို ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့အခါ နင့်ကို မရိုက်ဘဲ နေမလား စောင့်ကြည့်လိုက်' ဟုတွေးနေမိသည်။

ထို့နောက် ရှောင်ဝူက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "ဝိညာဉ်နန်းတော်ဆီကနေ ထောက်ပံ့ကြေး သွားယူရမယ့်အစား သေလိုက်တာမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူးမင်က ဆက်လက်၍ "နင်က ဝိညာဉ်နန်းတော်နဲ့ ရန်ငြိုးများ ရှိနေလို့လား" ဟု မေးလိုက်ရာ ရှောင်ဝူက သွားကြိတ်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤမျှနှင့်ပင် စူးမင်က ဆက်လက် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

ဤမေးခွန်းကို သူ မဖြစ်မနေ မေးမြန်းရန် လိုအပ်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကမ္ဘာရှိ ဝိညာဉ်သခင်များမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်ထံမှ ထောက်ပံ့ကြေး ရရှိနိုင်ပြီး ရှောင်ဝူက သွားမယူပါက သူသာ မမေးလျှင် အနည်းငယ် သဘာဝမကျသလို ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ရှောင်ဝူထံတွင် သူ၏ ဒိုင်ယာရီ မိတ္တူတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း ဟန်ဆောင် ဇာတ်ကနေသည်ကို ကြည့်နေကြောင်း သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။