အခန်း (၁၈) - ရှောင်ဝူ - စူးမင်... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။ ရှောင်ချန်ယွီ၏ ရန်စမှု။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်နန်းတော်အတွင်း၌ ဘီဘီတုန်းက စူးမင်ရေးသားထားသော ရှောင်ဝူသည် ယုန်ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုသောအချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအချက်က သူမကို နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ ရောက်သွားစေခဲ့သည်။ ဒီယုန်လေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့ အဲဒီယုန်လေးများ ဖြစ်နေမလား။ နှစ်တစ်သိန်းသက်တမ်းရှိ အရိုးပျော့ယုန်မကြီးရဲ့ သမီးလေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဘီဘီတုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လက်သွားလေသည်။ ပြဿနာကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန် သူမ ဆန္ဒရှိနေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ရှိရှောင်ဝူသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်အပေါ်၊ သို့မဟုတ် သူမအပေါ် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေချင်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် သူမကိုယ်သူမ မှားယွင်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု မထင်မိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝိညာဉ်သခင်များမှာ ဝိညာဉ်ကွင်း ရရှိရန်အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် မွေးဖွားလာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ဤစည်းမျဉ်းကို မည်သူကမျှ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဘီဘီတုန်းက လက်လျှော့လိုက်သည်။ ရှောင်ဝူသည်လည်း ဒိုင်ယာရီ ပိုင်ရှင်များအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဒိုင်ယာရီ၏ စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသရွေ့ သူမက ရှောင်ဝူအပေါ် အရေးယူ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ရှောင်ဝူကလည်း သူမအပေါ် ဘာမျှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ရှောင်ဝူက ကြိုးစားလာလျှင်တောင်မှ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဤအချက်အတွက် သူမ၌ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့၏ စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

နော့တန်ကျောင်းတော်၊ အဆောင်ခုနစ်။

ဒိုင်ယာရီ ရေးသားပြီးနောက် စူးမင်က ရှောင်ဝူမှာ ပါးစပ်လေး စူပုပ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ပုံစံလေးက ချစ်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် ပါးလေးကို တကယ် သွားကိုက်ပစ်ချင်နေမိသည်။

ထို့နောက် စူးမင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်ဝူ။ ငါတို့က စောင်လေး သွားဝယ်ကြမလို့လေ။ ငါ နင့်ကို အဖော်လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုတာကို ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူ - ငါ နင့်ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲဆိုတာ နင် တကယ် မသိတာလား။

ရှောင်ဝူက စူးမင်ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်ဝူက စူးမင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

စူးမင်ကလည်း သူမ ခေါ်ဆောင်ရာသို့ လိုက်သွားလေသည်။ ရှောင်ဝူက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားခြင်းကို သူ အလွန် သဘောကျနေမိသည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ထန်ဆန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ထန်ဆန်း... ငါနဲ့ ရှောင်ဝူ စောင်သွားဝယ်ကြမလို့။ သွားရင်းနဲ့ မင်း လိမ်းဖို့ ဆေးလေးပါ တစ်ခါတည်း ဝယ်လာခဲ့မယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းမျက်နှာက အရမ်းကြီး ဖူးယောင်နေမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဆန်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ စူးမင်က စေတနာနှင့် ပြောမှန်း သူ သိသော်လည်း တစ်ခုခု လွဲနေသလို ဘာကြောင့် ခံစားနေရသနည်း။

ရှောင်ဝူက စူးမင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အသံထွက်၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ စူးမင်က တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။

"ရှောင်ဝူ... ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ"

ရှောင်ဝူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ပျော်စရာလေး တစ်ခု တွေးမိသွားလို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စူးမင် - "..."

ဒီစကားက ဘာလို့များ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ ရှောင်ဝူ၊ ငါက အဲဒီလောက် အလိမ်ခံရ လွယ်မယ်လို့ နင် မထင်ထားဘူးမလား။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက နော့တန်မြို့ရှိ ပရိဘောဂဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စောင်တစ်ထည်စီ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ငွေရှင်းရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါ ရှောင်ဝူက စူးမင်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သူမ ဆိုလိုရင်းကတော့ ရှင်းလှသည်... မြန်မြန် ငွေရှင်းလိုက်လေ တဲ့။

၎င်းကိုမြင်သောအခါ စူးမင်ကလည်း ရှောင်ဝူကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ရင်း ဘယ်သူက အရင် အရှုံးပေးမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စူးမင်ကတော့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ထားလေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်အကြာတွင် ရှောင်ဝူက အရင်ဆုံး အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ သူမက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် "အစ်ကိုစူးမင်... ငါ့အတွက်ပါ ငွေရှင်းပေးပါလား။ ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလာရင် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူးမင်က ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ "ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်လို့ နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ ထိုသို့ပြောခဲ့သော်လည်း ရှောင်ဝူတွင် ပိုက်ဆံမရှိမှန်း သူ အစောကြီးကတည်းက ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်သည်။ ရှင်းတိုသစ်တောကြီးထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသော သူမထံတွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံများ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ သူမတွင် ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားနေရာအတွက် ထောက်ခံစာ ရှိနေသည်ကပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် စူးမင်က သူမအတွက် ငွေရှင်းပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ငွေများကို ပြန်ဆပ်ရန်မှာ ထိုမျှ မလွယ်ကူလှပေ။ အခုတော့ နင်က ငါ့အပိုင် ဖြစ်သွားပြီလေ၊ ဟီးဟီး။

ရှောင်ဝူက ရင်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ နင့်ဆီမှာ စနစ်က ဆုချထားတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်တောင် ရှိနေတာ၊ ပိုက်ဆံ မရှိစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။

သို့သော် ထိုစကားကို သူမ အပြင်သို့ ထုတ်ပြော၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။ ရှောင်ဝူက သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြရင်း "ခန့်မှန်းကြည့်တာလေ၊ ဟီးဟီး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ အချိန်လည်း နည်းနည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ စားစရာ တစ်ခုခု အရင်သွားရှာကြတာပေါ့"

ရှောင်ဝူက ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ဟေး... ငါ မုန်လာဥနီတွေ အများကြီး စားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်ပဲ ရှင်းရမှာနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူးမင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဘာကိုတွေးမိသွားသနည်း မသိ၊ စူးမင်က ဒိုင်ယာရီထဲတွင် ဆက်လက် ရေးသားနေလေသည်။

[နော့တန်ကျောင်းတော်က ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး။ ငါ့ဆီမှာ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ခုနစ် ရှိတာကို ထားလိုက်ဦး၊ ရှောင်ဝူနဲ့ ထန်ဆန်း နှစ်ယောက်စလုံးက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့် ရှိနေတာလေ။ ကျောင်းတော်က ထိရောက်တဲ့ ထောက်ပံ့မှု တချို့လောက်တောင် မပေးနိုင်ဘူးလား။]

[မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တွေကိုဆိုရင် ဝိညာဉ်နန်းတော်မှာ သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ပျိုးထောင်ပေးမှာပဲ။ နော့တန်ကျောင်းတော်ကကျတော့ အခြေခံ သီးသန့် အိပ်ဆောင်အခန်းလေး တစ်ခန်းတောင် မပေးဘဲ ရှောင်ဝူနဲ့ ထန်ဆန်းကို အဆောင်ခုနစ်မှာပဲ အတူတူ နေခိုင်းထားတယ်။]

[ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းတာက အဆောင်က ယောကျ်ားလေး မိန်းကလေး ရောနေတာပဲ။ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ။]

[ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ ရှောင်ဝူက ငါနဲ့ တစ်ဆောင်တည်း အတူတူ နေခွင့်ရသွားတာလေ၊ ဟီးဟီး။]

စူးမင် ဒိုင်ယာရီထဲတွင် ရေးသားထားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူက အလွန် သဘာဝကျလှသည်ဟု ခံစားမိသည်။ နော့တန်ကျောင်းတော်က သူတို့၏ ပါရမီကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူးလား။ အနည်းဆုံးတော့ အဆောင်လောက်လေး ပြောင်းပေးသင့်တာပေါ့။

ဘီဘီတုန်းကလည်း စူးမင် ရေးသားထားသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသော ပါရမီရှင်များ ရှိနေမည်ဆိုပါက သူတို့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ပျိုးထောင်ပေးမည် ဖြစ်လေသည်။

ဟူလီနာ၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်လျှင် အဆင့်ကိုးသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

အဆောင်ခုနစ်မှ အခြားသူများမှာမူ ညစာစားချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ စူးမင်နှင့် ရှောင်ဝူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းရန် အစီအစဉ် မရှိကြတော့ပေ။ သူတို့ အပြင်မှာ တစ်ခုခု စားခဲ့လိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ ဝမ်ရှန်းက ထန်ဆန်းနှင့် ကျန်သူများကို ခေါ်ဆောင်၍ စားသောက်ဆောင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

စားသောက်ဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ရှန်းက ထန်ဆန်းနှင့် ကျန်သူများကို ပထမထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ညစာစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် ထန်ဆန်းက ဒုတိယထပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ငါတို့ ဘာလို့ ဒုတိယထပ်ကို မသွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှန်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒီက အစားအစာတွေက ငါတို့ ပညာသင်ဆုကျောင်းသားတွေ တတ်နိုင်တဲ့အရာတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။ အရမ်း ဈေးကြီးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လှောင်ပြောင်သံတစ်ခုက ဒုတိယထပ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟေ့ ဝက်ခေါင်းလို ဖူးယောင်နေတဲ့ ကောင်လေး... ဝမ်ရှန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒုတိယထပ်က မင်းတို့လို သာမန်လူတွေ စားနိုင်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးကွ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဆန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဝမ်ရှန်း... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် "သူ့နာမည်က ရှောင်ချန်ယွီတဲ့။ သူက ဒီကျောင်းက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အဆင့်ဆယ့်တစ် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ သူ့အဖေက နော့တန်မြို့စားလေ၊ တကယ့် မျိုးနွယ်မြင့်ကလာတာပေါ့။ ငါတို့က သူ့ကို ရန်စလို့ မရဘူး" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ရှောင်ချန်ယွီက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ခေါ်လာပြီး ငါတို့ ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားတွေကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်တတ်တယ်။ ငါ့ကိုယ်ပေါ်က တချို့ဒဏ်ရာတွေဆိုရင် သူတို့ ရိုက်နှက်ထားလို့ ဖြစ်လာတာတွေပဲ"

စကားပြောနေစဉ် ဝမ်ရှန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ အောက်တွင်ရှိသော ဒဏ်ရာများနှင့် အမာရွတ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ရှန်းထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချန်ယွီက ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

မထွက်သွားမီ သူက "ဝမ်ရှန်း... မင်းတို့ အဆောင်ခုနစ်က လူတွေကို သေချာ ရေမိုးချိုးပြီး အသင့်ပြင်ထားလို့ ပြောလိုက်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါတို့ နောက်ထပ် ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ လုပ်ကြမယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူက ပညာသင်ဆုကျောင်းသားများကို အမြင်မကြည်သဖြင့် ရိုက်နှက်ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ရှန်းက မကြောက်တော့ပေ။ သူတို့ အဆောင်သို့ ယနေ့ ပါရမီရှင် သုံးယောက် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ချန်ယွီနှင့် မယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထန်ဆန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် "ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကျောင်းတော်က ဝင်မပါဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းက "ကျောင်းတော်က ဝင်ပါဖို့ ခက်တယ်လေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်ချန်ယွီက နော့တန်မြို့စားရဲ့ သားဖြစ်နေတာကိုး။ လူသေဆုံးတာမျိုး မရှိသရွေ့နဲ့ အကျိုးဆက် အရမ်း မဆိုးရွားသရွေ့ ကျောင်းတော်က ယေဘုယျအားဖြင့် ဝင်မပါတတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ကြားက ယှဉ်ပြိုင်ပွဲတွေက တကယ်တော့ တရားမျှတပါတယ်။ ကိုယ်စွမ်းရည် မမီတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ ကွာခြားသွားမှာပါ။ မင်းရယ်၊ စူးမင်ရယ်၊ မမရှောင်ဝူရယ် ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားတွေ သေချာပေါက် ခေါင်းမော့နိုင်တော့မှာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်လေသည်။