အခန်း (၂၇) - အက်ဒ်ဝင်၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှု
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော အကယ်ဒမီအုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ဂျူလီယာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားတော့သည်။ သူမ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ဖုန်းဖြေလိုက်စဉ် နားထဲသို့ မမျှော်လင့်ထားသော စကားတစ်ခွန်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဖုန်းကို ဂေါ့ဖရေးဆီ ပေးလိုက်စမ်း”
“ဟု... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး”
သူမသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသည့် ကောင်လေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖုန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဂေါ့ဖရေးက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ သမုဒ္ဒရာပြာရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “ဘာလဲ...”
“အကယ်ဒမီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နင့်ကို စကားပြောချင်လို့တဲ့”
ဂေါ့ဖရေးသည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ငါ စကားပြောနေတာ ဂေါ့ဖရေး ဒန်နီရယ်လ် ဟုတ်တယ်မလား” ဆီဘက်စတီယန်၏ တည်ငြိမ်ပြီး သြဇာညောင်းသော အသံသည် စပီကာမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဂေါ့ဖရေးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်ထူးလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ကိစ္စက ငါ့ဆီကို အခုတင် ရောက်လာတယ်” ဆီဘက်စတီယန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း အရှိန်အဝါပါသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ဒေးလ်နဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေကို ကျောင်းကနေ နှစ်ပတ်ကြာ ထုတ်ပယ်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့ ရှေ့လာမယ့် ကွင်းဆင်းလေ့လာရေးခရီးကို သွားခွင့်ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီရလဒ်ကို မင်း ကျေနပ်ရဲ့လား”
“သုံးပတ် လုပ်ပေးပါ”
ထိုတောင်းဆိုမှုကြောင့် ဂျူလီယာမှာ မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားရသလို၊ အက်ဒ်ဝင်မှာလည်း ဟားတိုက်ရယ်မောမိတော့သည်။ သူ့အမြင်တွင်မူ ဤကလေးသည် အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်ဆောင်ရသလို ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ရမည့်အစား မည်သို့ပင် ရဲတင်းစွာ တောင်းဆိုရဲသနည်း။ ဤကလေးသည် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတော့မည်ဟု သူ ထင်လိုက်မိသည်။
“ရတာပေါ့” ဆီဘက်စတီယန်၏ တည်ငြိမ်လှသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရယ်သံများ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ “တချို့ကျောင်းသားတွေဆို သူတို့ကို လနဲ့ချီပြီး ထုတ်ပယ်စေချင်ကြမှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက တစ်ပတ်ပဲ တိုးခိုင်းတာဆိုတော့ မင်းက ကလေးကောင်းလေးတစ်ယောက်ပဲ”
အက်ဒ်ဝင်၏ ဦးနှောက်မှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး အတွေးများ ရှုပ်ထွေးကုန်သည်။ ဘာလဲ... မန်ဟက်တန်ကျောင်းသား အများစုသည် သြဇာကြီးမားသော မိသားစုများမှ လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်ဒမီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အလားအလာ အနည်းငယ်မျှသာရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက်နှင့် ထိုမိသားစုများကို ရန်စပြီး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ စွန့်စားနေရသနည်း။
ဂေါ့ဖရေးဘက်မှ ပါဝင်ကူညီပေးခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပြမှာမူ ရယ်ရအခက် ငိုရအခက် ဖြစ်နေတော့သည်။ သုံးပတ်ကြာ ကျောင်းထုတ်ခံရခြင်းဆိုသည်မှာ ဒေးလ်၊ ဆီးဖရိ၊ အော်ဝင်နှင့် မဲလ်ဒရက်တို့သည် ကွင်းဆင်းခရီးကို လွဲချော်ရုံတင်မကဘဲ ကျောင်းပြန်တက်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုအမည်းစက်က ဆက်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယာသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် ဂေါ့ဖရေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေး၏ မျက်နှာသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝင်းလက်တောက်ပသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးခန်းအတွင်း၌ အက်ဒ်ဝင်က လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး - “ဆရာကြီး... ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ အဲဒီကျောင်းသားတွေ ကွင်းဆင်းခရီး မသွားရဘူးဆိုရင် ဒုတိယနှစ်ရဲ့ ပျမ်းမျှစွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ ကျန်ခဲ့မှာက အိုင်ဆိုဒ်၊ စနိုးနဲ့ စီစီလ်တို့ပဲ ရှိတော့မှာ”
“ဂေါ့ဖရေးရဲ့ ဆင့်ခေါ်သားရဲအသစ်ကို မင်းမမြင်ဖူးသေးလို့လား။ အဲဒါက အဆင့်မြင့် အလားအလာ ရှိတာလေ” အီဗန်ဂျလင်းက ဆီဘက်စတီယန် စကားမပြောမီ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏အသံမှာ တိုးသော်လည်း ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။
အက်ဒ်ဝင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး - “ဂိုလမ်တွေမှာ အနာဂတ်မရှိပါဘူး။ တခြားဆင့်ခေါ်သားရဲတွေက အတွေ့အကြုံတိုင်းကနေ သင်ယူပြီး လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်ကြတယ်။ ဂိုလမ်တွေမှာ အသိဉာဏ်မရှိဘူး။ သူတို့က တိုက်ပွဲတွေဆီကနေ သင်ယူတာမျိုး မရှိဘဲ တစ်သမတ်တည်း လုပ်ဆောင်ချက်တွေကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်နေကြတာ။ သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းကလည်း အလွန်နှေးကွေးတယ်။ ဒီကွင်းဆင်းခရီးပြီးရင် စီစီလ်က သားရဲတွင်း အတွေ့အကြုံတွေ ရလာမှာဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဆင့်ခေါ်သားရဲက ဂေါ့ဖရေးရဲ့သားရဲထက် သာလွန်သွားမှာ သေချာတယ်”
တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပြသည် အက်ဒ်ဝင်ဘက်သို့ အကြည့်စူးစူးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောမီ ဆီဘက်စတီယန်၏ ချောင်းဟန့်သံကြောင့် လူတိုင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
“အက်ဒ်ဝင်...” ဆီဘက်စတီယန်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဂေါ့ဖရေးရဲ့ ဆင့်ခေါ်သားရဲက ဂိုလမ် မဟုတ်ဘူး။ တချို့သားရဲတွေက လူသားအသွင် သဏ္ဌာန် ဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား” သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားပြီး - “ကမ္ဘာပေါ်မှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဆင့်ခေါ်သားရဲတွေဆိုတာ သားရဲတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့လို လူသားပုံစံရှိတဲ့ အရာတွေပဲ”
အခန်းထဲတွင် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဆီဘက်စတီယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ - “ငါ ဒီအကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြံရွယ်ထားပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီကိစ္စမှာ ငါ့ရဲ့ လက်ရုံးတွေအဖြစ် ရှိနေပေးစေချင်တယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ခါပဲ ပြောမယ်၊ သေချာနားထောင်။ အိုင်ဆိုဒ်ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ပထမဆုံး ‘ဘုရင်မအဆင့်’ အလားအလာရှိတဲ့ ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ဆင့်ခေါ်သားရဲ နှစ်ကောင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ကျောင်းသူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂေါ့ဖရေး ဝိညာဉ်နိုးထတဲ့နေ့က သူ့ရဲ့သားရဲကို ငါတို့ တိုင်းတာကြည့်တဲ့အခါ စွမ်းအားအဆင့်က ၁၂.၁ ရှိနေပြီး အလားအလာက ငါတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆင့်အတန်းတွေထက် ကျော်လွန်နေတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ကို ပြောပြရင်ကော...”
သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုတိုးညှင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ပြင်းပြသော အရှိန်အဝါတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ “သူဟာ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်လို့မရတဲ့ ဆင့်ခေါ်သူပဲ”
အက်ဒ်ဝင်မှာ ရပ်နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေတော့သည်။ ဘေးမှ နည်းပြမှာလည်း ထပ်တူပင် တုန်လှုပ်နေ၏။
“ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး” အက်ဒ်ဝင်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောသည်။ “သူက စကတည်းက ‘ဘုရင်အဆင့်’ ဆင့်ခေါ်သူဆိုရင် တစ်ကမ္ဘာလုံး သိနေမှာပေါ့။ ဘုရင်အဆင့်တစ်ယောက် မွေးဖွားလာတာကို ဘယ်သူမှ မသိဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူက ‘အနိမ့်စားအဆင့်’ ကနေ စတင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ဆီဘက်စတီယန်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါကပဲ ငါ့ကို အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်စေတာပေါ့။ ငါတို့ဟာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ။ ဒါကြောင့် ဂေါ့ဖရေး ဒန်နီရယ်လ် ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ အပြည့်အဝ နားမလည်မချင်း သူ့ကို ငါတို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ထားရှိဖို့ မင်းတို့ သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်”
“သူကိုယ်တိုင်ရော ဒါကို မသိဘူးမလား” တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပြက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
အီဗန်ဂျလင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - “မသိပါဘူး။ ငါတို့လည်း သူ့ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်”
ဂေါ့ဖရေးသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး တံခါးပိတ်လိုက်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ကျယ်ဝန်းသော အခန်း၊ အလယ်တွင် ကုတင်နှင့် နံရံဘက်တွင် စားပွဲတစ်လုံး။ သူ၏ အတွေးများမှာ ကျောပိုးအိတ်ထဲရှိ တောက်ပနေသော အမြုတေဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအမြုတေမှာ တတိယဆုအတွက် သူရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ဖုန်းမှ မက်ဆေ့ခ်ျသံကြောင့် သူ သတိဝင်လာသည်။ “နင် ဆေးရုံက ဆင်းပြီဆိုတာ ငါကြားတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနော်။ မနက်ဖြန် ငါ ကျောင်းက အားကစားရုံ သွားမလို့။ နင် လိုက်ခဲ့မလား... လိုက်ခဲ့ပါနော်~”
အိုင်ဆိုဒ်၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီး ဂေါ့ဖရေး တစ်ချက် ရယ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် “သွားမှာပေါ့” ဟု စာတို ပြန်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ။ မနက်ဖြန်မနက် ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက်မှာ ဆုံမယ်နော်”
ဂေါ့ဖရေး မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ ‘သူမက ကျောင်းအားကစားရုံလို့ ပြောပြီး အပြင်ထွက်မယ်လို့ မပြောထားပါဘူး... ငါကလည်း သဘောတူမိသွားပြီ’
အချို့အတွက်မူ မှောက်သွားသော နို့ရည်ကို ကြည့်ပြီး နောင်တရနေခြင်းက အပိုအလုပ် ဖြစ်သော်လည်း ဂေါ့ဖရေးအတွက်မူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် စာများ အဆက်မပြတ်ပို့ကာ ပြန်လည် ငြင်းခုံနေသော်လည်း အိုင်ဆိုဒ်ကမူ ငိုနေသော ရုပ်ပြောင်လေးများနှင့် အသည်းပုံလေးများဖြင့်သာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး ဖုန်းကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ‘မောင်တိန်း’ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လေးလံသော စစ်ဖိနပ်သံများက အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်က ဂေါ့ဖရေးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။
“မင်းက ၄.၁ ရှိတဲ့ အထူးအဆင့် ဆိုပေမဲ့ အဆင့်နိမ့်ပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်” ဂေါ့ဖရေးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ဒါကို ယူလိုက်”
သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ တောက်ပနေသော သားရဲတွင်းအမြုတေကို ထုတ်လိုက်သည်။ အမြုတေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်များက ဂေါ့ဖရေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ မောင်တိန်းက ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒိုင်းလွှားနှင့် ဓားရှည်ကြီးကို ကျောဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် ရိုသေစွာဖြင့် ထိုအမြုတေကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခံယူလိုက်သည်။
အမြုတေသည် မောင်တိန်း၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလင်းရောင်များ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး နီရဲသော စွမ်းအင်တန်းများက သူ၏ သံချပ်ကာ လက်မောင်းများထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုစွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသော ဂေါ့ဖရေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ မောင်တိန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ခန့်ညားထည်ဝါမှုက တိုးပွားလာသည်။ ထိုစစ်သူရဲ၏ ကိုယ်ထည်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အတွင်းရှိ မာနာစွမ်းအင်များမှာလည်း မြင့်တက်လာသည်။
အမြုတေ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မောင်တိန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်မှာ ၇.၇ ပေအထိ မြင့်မားသွားတော့သည်။ သူ၏ သံချပ်ကာမှာလည်း ရွှေရောင်အဆင်းဖြင့် ပိုမိုတောက်ပနေပြီး ပုခုံးသားများမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေသည်။ သူ၏ စွမ်းအားအဆင့်မှာ ၄.၆ သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဓားရှည်နှင့် ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သူရဲ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အခန်းထဲတွင် ကျဉ်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မောင်တိန်းက သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်စဉ် ဖြူဖွေးသော စွမ်းအင်လှိုင်းများက ဓားသွားကို ဝန်းရံသွားပြီး ထိုဓား၏ ထက်မြက်မှုက ဂေါ့ဖရေး၏ အရေပြားကိုပင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်စေသည်။
ဂေါ့ဖရေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ‘နောက်ထပ် လိုက်လျောညီထွေ စွမ်းအင် တစ်ခုပေါ့’ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ မအံ့သြတော့ပေ။ တခြားဆင့်ခေါ်သားရဲများမှာ ထိုစွမ်းအင်များ ရရှိရန် တိုက်ပွဲဝင်ရသော်လည်း မောင်တိန်းမှာမူ... ပြန်လည် မှတ်မိလာခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ မောင်တိန်းသည် သူ၏ ပလ္လင်ဘေးတွင် ထွင်းထုထားသော ရှေးဟောင်းစာသားများကို ဖတ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက ဂေါ့ဖရေး အမှန်တရားကို သိခဲ့ရသည်။ သူ၏ ဆင့်ခေါ်သားရဲသည် ရာစုနှစ်တစ်ခုစာ ရှင်သန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မောင်တိန်း ပြသခဲ့သော စွမ်းအင်တိုင်းသည် သူ မေ့လျော့နေခဲ့သော ဘဝဟောင်းတွင် သင်ယူခဲ့ပြီးသား အရာများသာ ဖြစ်သည်။
မိမိ၏ မာနာစွမ်းအင်များ လျော့နည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဂေါ့ဖရေးသည် မောင်တိန်းကို ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ပြန်ထိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ‘ဆင့်ခေါ်သူတွေက တရားထိုင်တဲ့ ပညာကို ကျွမ်းကျင်ရမယ်’ ဟု သူ မိမိကိုယ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ ‘ဒါမှလည်း မာနာတွေကို စုဆောင်းထားနိုင်မှာ’
ဆင့်ခေါ်သူများသည် သူတို့၏ ဆင့်ခေါ်သားရဲများအတွက် ဘက်ထရီများကဲ့သို့ပင်။ မာနာကုန်ခမ်းသွားပါက သူတို့၏ အဖော်သားရဲများသည် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်ဝင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ အိုင်ဆိုဒ်၊ စနိုးနှင့် ဒေးလ်တို့ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်နိုးထခဲ့သူများ ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ရှည်လများ တရားထိုင်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရရှိထားသော မာနာအင်အားမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသည်။ သူတို့သည် မာနာကုန်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်ဘဲ စွမ်းအင်များကို စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်သည်။
သို့သော် ဂေါ့ဖရေးမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်။ ဗယ်လစ္စတာ၏ ‘အမှောင်လွှမ်းမိုးခြင်း အခြေအနေ’ ကို သုံးပြီးနောက် သူ မနည်း ကြိုးစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ မောင်တိန်းနှင့် ဗယ်လစ္စတာ နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ထောက်ပံ့ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
“အမေ လုပ်တာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ တော်တော်လေးကို သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှဘူးပဲ” ဂေါ့ဖရေးက ညည်းညည်းညူညူနှင့် သူ၏ ဒူးများကို နှိပ်ရင်း အသက်ရှူခြင်းကို အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော် သူ ဇွဲမလျှော့ပေ။ ‘တရားထိုင်ခြင်းက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ပိုပြီး ကြွယ်ဝစေနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ဆင့်ခေါ်သားရဲတွေကိုလည်း အလိုအလျောက် ပိုသန်မာလာစေနိုင်တယ်။ ငါ အလေးအနက် ကြိုးစားမှ ဖြစ်မယ်’