အခန်း (၂၆) - မန်ဟက်တန်မှ ထွက်ခွာခြင်း

"ဒါ... ဒါကြီးက ဘာလဲဟင်၊ ကြည့်ရတာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်"

ပိုးအိမ်လို ထူထဲလှတဲ့ အမျှင်တွေကြားမှာ ရစ်ပတ်ခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဆိဂ်ဖရိဒ်က တရွတ်တိုက်ဆွဲလာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ပထမနှစ် ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အဖြူရောင်ပိတ်စတွေ မဟုတ်ဘဲ စေးကပ်လှတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေနဲ့ ထုပ်ပိုးခံထားရတဲ့ ထိုလူကိုကြည့်ပြီး သူမမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားမိသည်။ ဆိဂ်ဖရိဒ်ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာတော့ အော်ဝင်နဲ့ မာလ်ဒရက်တို့က ခပ်တည်တည် လျှောက်လာကြပြီး မှေးမှိန်နေတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေက ရှည်လျားစွာ ကျနေလေသည်။

ယခုအချိန်က ည ၇ နာရီကျော်ပြီဖြစ်၍ နေဝင်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းဘေးမီးတိုင်များမှ လိမ္မော်ရောင်အလင်းတန်းများက လမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်တွင် သာယာစွာ လင်းလက်နေဆဲပင်။ သို့သော်လည်း သူမရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ကျောင်းသားတစ်ယောက် ပြန်ပေးဆွဲခံနေရသည့် မြင်ကွင်းက သူမကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ သူမကိုယ်သူမလည်း ထိုသို့ ခံရနိုင်သည်ဟု တွေးမိကာ ကြောက်ရွံ့နေမိစဉ်—

"သွားကြစို့၊ သူတို့ဘာလုပ်လုပ် ငါတို့နဲ့မဆိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီ ပင့်ကူအိတ်ထဲ ရောက်နေတဲ့လူက ဒီလိုလူတွေကို သွားစိန်ခေါ်မိလို့ ခံရတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက လက်မောင်းကို အတင်းဆွဲကာ ဆိဂ်ဖရိဒ်တို့ မတွေ့ခင် အမျိုးသမီးအဆောင်ဘက်သို့ အမြန်ခေါ်သွားလေသည်။

"သူ့ကို အရင်နေရာကိုပဲ ခေါ်သွားမှာလား"

မာလ်ဒရက်က ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျောင်းဝန်းရဲ့ အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ဆောက်လက်စဖြစ်တဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခုကို မြင်ယောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့" ဆိဂ်ဖရိဒ်က ပါးစပ်ဖြဲကာ ပြုံးပြီး ဖြေလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြရအောင်" အော်ဝင်က သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

လမ်းလျှောက်လမ်းရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ အဖြူရောင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လိမ္မော်ရောင် မီးရောင်အောက်မှာ ထိုသူရဲ့ ရုပ်သွင်က ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်— သူကတော့ နံပါတ် (၃) ပါစီဗယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခြေလှမ်းများ တန့်သွားကြပြီး ပါစီဗယ် အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာကာ အကွာအဝေးတစ်ခုအရောက်တွင် ညာဘက်သို့ ကွေ့သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိကြသည်။ လမ်းဘေးတွင် စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးထားသော ခါးလောက်မြင့်သည့် ပန်းပင်များကြောင့် ပင့်ကူအိတ်ထဲတွင် အထုပ်ခံထားရသည့် ဂေါ့ဖရေးကို ပါစီဗယ် မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"လွှတ်လိုက်စမ်း"

ပါစီဗယ်ရဲ့ အေးစက်စက် လေသံက ဓားတစ်လက်လိုပင် လေထုကို ခွဲထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားသည်။ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက သူတို့အပေါ် ဖိအားပေးလာသလို သူ၏ မာန်စွမ်းအင်များကလည်း လမ်းမထက်တွင် အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခြေတစ်လှမ်းပင် မရွေ့နိုင်တော့ချေ။

" ဒေးလ် ခိုင်းလိုက်တာကွ!"

ဆိဂ်ဖရိဒ်က လည်ပင်းကြောများ ထောင်တက်လာသည်အထိ အော်ပြောလိုက်ပြီး ထိုကြီးမားလှသော ဖိအားကို အားတင်းကာ ခုခံနေရသည်။ ပါစီဗယ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ကာ—

"ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ငါက ကြောက်ရမှာလား? မင်းတို့လုပ်ရပ်တွေက ကျောင်းထုတ်ခံရနိုင်တဲ့အထိ ပြစ်မှုမြောက်တယ်နော်" သူ၏ မျက်လုံးများက စူးရှစွာ တောက်ပနေသည်။ "ထွက်သွားကြစမ်း!"

ဆိဂ်ဖရိဒ်က မာလ်ဒရက်နှင့် အော်ဝင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဆက်နေရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် အံကိုကြိတ်၊ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ညထဲသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ပါစီဗယ်က ထိုအိတ်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေမိသည်။

'ဘုရင်အဆင့် တဲ့လား... ရယ်စရာပဲ။ စီစီလ်ရဲ့ အစီအစဉ်က မင်းရဲ့ဘဝကို ဒုက္ခရောက်အောင်ပဲ လုပ်မှာ။ မင်းက ဘုရင်အဆင့် မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် ဘုရင်အဆင့်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး...'

သူက ပင့်ကူအမျှင်တွေကို ဆွဲဖြဲလိုက်စဉ်မှာပင် သူပြောလက်စ စကားလုံးများက လည်ချောင်းထဲမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။ စိန်ကင်းမြီးကောက် ရဲ့ အဆိပ်ဆူးကြောင့် ဂေါ့ဖရေးရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ပါစီဗယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

"...ဒါ... ဒါက!"

ဆေးပေးခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အိုက်ဆိုလ်ဒ်က ဒေါသတကြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမရဲ့ ရုတ်တရက် ရောက်လာမှုကြောင့် ဆရာအက်ဒ်ဝင်၊ ကျောင်းသူနာပြု ဂျူလီယာနှင့် ပါစီဗယ်တို့ပါ လန့်သွားကြရသည်။

"အိုက်ဆိုလ်ဒ်၊ မင်း ဒီအချိန်မှာ ဒီကို မလာသင့်ဘူး။ မိုးလည်း ချုပ်နေပြီ၊ မနက်မှ ပြန်လာခဲ့!"

အက်ဒ်ဝင်က ဟန့်တားသော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂေါ့ဖရီ လဲလျောင်းနေသည့် ကုတင်ဆီသို့ အတင်းတိုးဝင်သွားသည်။ လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ ရင်ဘတ်တွင် ပတ်တီးများ စည်းထားရသည့် ဂေါ့ဖရီကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျောင်းသူနာပြုတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သည့်ဒဏ်ရာကိုမဆို မိနစ်ပိုင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်နာရီအတွင်း ကုသပေးနိုင်သည်။ ကျိုးနေသော အရိုးများကိုပင် စံချိန်တင် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်ဆက်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုမှာမူ ဂေါ့ဖရီ၏ ရင်ဘတ်တွင် မာန်စွမ်းအင်များ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ခံစားနေရဆဲပင်။ ဒဏ်ရာက ပျောက်ကင်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

"သူ ဘာလို့ မသက်သာသေးတာလဲ" ဂျူလီယာကို လှည့်ပြီး သူမက စူးစူးဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။

သူနာပြုက သူမ၏ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ ဖြေကြားခဲ့သည်။

"သူက အမြင့်ဆုံး ပါရမီရှင်အဆင့် ရှိတဲ့ မှော်သားရဲရဲ့ အဆိပ်မိထားတာ။ ဒီအဆိပ်က အဆင့် ၆.၀ ကနေ ၆.၅ ကြားမှာရှိတဲ့ စွမ်းအင်ရှင်တွေကိုတောင် သတိမေ့သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ အဆိပ်ကို ဖြေဖျောက်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ စွမ်းအားနဲ့တောင် အချိန်ယူရဦးမယ်"

အိုက်ဆိုလ်ဒ်က မကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် တင်းမာနေဆဲဖြစ်ရာ အက်ဒ်ဝင်က ကြားဖြတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဆိပ်က အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ အာရုံခံစားမှုတွေကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းသွားအောင်ပဲ လုပ်တာ။ အချိန်တစ်ခုပေးလိုက်ရင် သူပြန်ကောင်းလာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့..." သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး—

"...မနက်ဖြန် ဒေးလ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့် ဆီမီးဖိုင်နယ် ပွဲစဉ်ကိုတော့ သူ ဝင်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အိုက်ဆိုလ်ဒ်၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မာန်စွမ်းအင်များ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ်ရှိပြီး အဆင့် ၅.၀ သားရဲပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ဂျူလီယာပင် မမြင်ဖူးသည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်နေသည်။ လေထုပင် တုန်ခါသွားရသည်။

"ဒါ... ဒေးလ်ရဲ့ လက်ချက်ပေါ့လေ?!" သူမက တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အိုက်ဆိုလ်ဒ်၊ တော်တော့—"

အက်ဒ်ဝင်က တားမြစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါစီဗယ်က နားထင်ကို နှိပ်နယ်ရင်း မောဟိုက်စွာဖြင့် ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဆိဂ်ဖရိဒ်၊ အော်ဝင်နဲ့ မာလ်ဒရက်တို့ လက်ချက်ပဲ။ ဂေါ့ဖရီ ပြိုင်ပွဲမဝင်နိုင်အောင် သူတို့ ကြံစည်ခဲ့ကြတာ။ ဆိဂ်ဖရိဒ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံခဲ့တယ်၊ သူ့ကို ဒေးလ် ခိုင်းတာလို့ ပြောသွားတယ်"

အိုက်ဆိုလ်ဒ်က တံခါးဆီသို့ ဒေါသတကြီး ဦးတည်သွားစဉ် အက်ဒ်ဝင်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"မင်းအမေက ဒီလိုကိစ္စတွေကို ကျောင်းရဲ့ အာဏာပိုင်တွေပဲ ကိုင်တွယ်ဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာထားတယ်။ အဲ့ဒီအမိန့်ကို မင်း လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူး"

သူမ၏ မျက်လုံးများက အာခံလိုစိတ်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ အက်ဒ်ဝင်အနေဖြင့် သူမကို တစ်ခုခု အဆင်ခြင်မဲ့စွာ မလုပ်မိဖို့သာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။ သူမသည် စတုတ္ထနှစ် ကျောင်းသားများနီးပါး စွမ်းအားကြီးနေသူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခု လုပ်မိပါက အခြေအနေများမှာ ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

ဂေါ့ဖရီ၏ သမုဒ္ဒရာပြာရောင် မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များက ကုတင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ သူ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ဒဏ်ရာက ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာဟောင်း၊ အဆိပ်နှင့် နာကျင်မှုတွေက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။ သို့သော်လည်း ထိုခံစားချက်က အိပ်မက်ဟု ဆိုရအောင် အလွန်တရာ ထင်ရှားလွန်းနေခဲ့သည်။

"နိုးပြီလား"

သူနာပြုဆရာမက လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ပြိုင်ပွဲ စပြီလား" ဂေါ့ဖရေးက အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်။

သူနာပြု၏ မျက်လုံးများက ခဏတာ ဝေဝါးသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"မင်း သတိမေ့နေတာ ၄၈ နာရီ ရှိသွားပြီ။ မင်း မပြိုင်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို တတိယဆု ပေးအပ်လိုက်တယ်"

ဂေါ့ဖရေး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

"ဒါဟာ ငါ့အတန်းဖော်တွေ လုပ်တာဆိုတာ ကျောင်းက သိလား? ဒေးလ် ခိုင်းတာဆိုတာရော?"

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး— "သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးထားပြီးပြီ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်ဖို့လည်း တားမြစ်ထားတယ်"

"ဒါပဲလား?!" သူ၏ အသံက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ "နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်ဖို့? ငါ ဒီလောက် ခံစားခဲ့ရတာကို ကျောင်းက ဒီလိုပဲ ပြီးစလွယ် လုပ်မှာလား?!" သူ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ "သူတို့ကို သွားပြောလိုက်... ငါ 'မန်ဟက်တန်' ကနေ ထွက်တော့မယ်လို့"

သူနာပြုက မျက်လွှာချလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ 'ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆရာအက်ဒ်ဝင်ထံ ဖုန်းဆက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"နားလည်ပြီ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တင်ပြလိုက်မယ်" အက်ဒ်ဝင်က ဖုန်းချလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းပြက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ပိုက်ရင်း— "မင်း ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ? အဲ့ဒီကလေးက ခေါင်းငုံ့ခံမယ့် အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မဟုတ်ခဲ့သလို နောက်လည်း ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့အနေနဲ့ ဆိဂ်ဖရိဒ်၊ မာလ်ဒရက်၊ အော်ဝင်နဲ့ ဒေးလ်တို့ကို ကျောင်းထုတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး" အက်ဒ်ဝင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ဒုတိယနှစ်ရဲ့ အလားအလာအရှိဆုံး ပါရမီရှင်တွေလေ။ ကျောင်းက သူတို့ကို ဆုံးရှုံးခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဂေါ့ဖရေးအတွက် ကံဆိုးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်တွေ့ပဲလေ"

အက်ဒ်ဝင် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်စဉ် နည်းပြကလည်း လိုက်ပါလာပြီး— "ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ ဂေါ့ဖရေးကလည်း အလားအလာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒေးလ်က ကျောင်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာပဲ။ ကျောင်းက သူ့ကို ဆုံးရှုံးမှာ ကြောက်လို့ပဲ ဒီလို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တာ"

"နောက် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကွင်းဆင်းလေ့လာရေး ခရီးစဉ် ရှိတယ်" အက်ဒ်ဝင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့အတူ ပိုမိုအားကောင်းလာဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ အခုချိန်မှာ သူတို့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်ရင် သူတို့အတွက် တိုးတက်ဖို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဂေါ့ဖရေးရဲ့ ကျောင်းထွက်မယ်ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဂေါ့ဖရေးက ဘာပြောတယ်?!"

အီဗန်ဂျလင်းက အက်ဒ်ဝင်ဆီမှ သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ အက်ဒ်ဝင်နှင့် နည်းပြတို့ပင် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကြောင်သွားကြသည်။ သူမက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ တုန်လှုပ်သွားရတာလဲ?

သူမသည် တွေဝေမနေဘဲ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းဆီသို့ အပြေးသွားကာ တံခါးကိုပင် မခေါက်ဘဲ ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"ဂေါ့ဖရေး ကျောင်းပြောင်းတော့မယ်တဲ့!" သူမ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ?!" စီဘက်ရှန်း၏ အကြည့်များက ဒေါသကြောင့် ခက်ထန်သွားပြီး အက်ဒ်ဝင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပြဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ— "သူ အခု ဘယ်မှာလဲ?"