အခန်း (၂၀) - ပြိုင်ပွဲနှင့် ဂေါ်ဗလင်တို့၏ ရင်ဆိုင်ပွဲ

တက္ကစီ၏ တောက်ပသော မီးရောင်ခြည်သည် မှောင်မိုက်နေသော ညအမှောင်ကို ခွဲခြမ်းကာ စွန့်ပစ်ထားသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို ထိုးလင်းနေသည်။ ထိုမြေကွက်လပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အမိုးခုံးပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အထီးကျန်နေသော မြေအောက်ရထားလမ်း အဝင်ဝတစ်ခုရှိသည်။ အက်ကွဲနေသော ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မြက်ပင်နှင့် ပေါင်းပင်များက နေရာအနှံ့ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိပြီး မေ့လျော့ခြင်းခံထားရသော ထိုနေရာကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ဘယ်ညာတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အဆောက်အအုံများ ရှိသော်လည်း တစ်ကီလိုမီတာခန့် ဝေးကွာလှပြီး ထိုအဆောက်အအုံများမှ ဖျော့တော့သော မီးရောင်လေးများမှာ ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ပန်ဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒီလောက် နောက်ကျနေတဲ့အချိန်မှာ ကလေးတစ်ယောက်တည်း ဒီကို လာတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူက မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဝမ်းဗိုက်ခပ်ရွှဲရွှဲနှင့် ထိုလူကြီးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားသော ဂေါ့ဖရေးကို လှည့်ကြည့်နေသည်။ ဂေါ့ဖရေးက ခဏမျှ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ခဏတာမျှ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်သွားပြီးမှ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်”

သူသည် မြေအောက်ရထားလမ်းထဲသို့ ဦးတည်နေသော ဖုန်ထူသည့် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေသံကြောင့် ကြွက်များမှာ ဆူညံစွာဖြင့် အက်ကြောင်းများနှင့် အပေါက်များထဲသို့ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားသွားကြသည်။ ဂေါ့ဖရေး၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးနေပြီး နဖူးပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ဟပ်လာကာ အတွေးများက လေးလံနေသည်။

‘ဒီ သားရဲတွင်းဂိတ်က ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီလား’

ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းကတော့ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ စွန့်ပစ်ခံထားရသည့်အတိုင်း မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေကာ ပင့်ကူအိမ်များသာ အဖော်အဖြစ် ရှိနေသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးလှေကားထစ်ကို နင်းမိလိုက်ချိန်တွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းက ဘူတာရုံ၏ အစွန်ဆုံးဘက်တွင် စုဝေးနေကြသော အုပ်စုတစ်စုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများက ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးသော သံချပ်ကာအင်္ကျီများ၊ လက်ကာ၊ ခြေကာနှင့် ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူသားသဏ္ဌာန် သတ္တဝါ တစ်ဆယ့်ငါးကောင်ခန့် ရှိနေသည်။ ထိုသံချပ်ကာများက ခန္ဓာကိုယ်၏ တချို့အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ထူးဆန်းသော သူတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များကို ထင်ရှားစေသည်။ သူတို့၏ နားရွက်များမှာ ဝံပုလွေနားရွက်ကဲ့သို့ ကားထွက်နေပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် အရုပ်ဆိုးသော အင်တင်နာများသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ အသားအရေမှာလည်း ရင့်မှည့်သော အနီရောင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် ဂေါ်ဗလင်များ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုဖြစ်သော ‘ဟော့ဂေါ်ဗလင်’ များပင် ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးငယ်မျှသာ ရှိတတ်သော သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့်မတူဘဲ ဤသတ္တဝါများမှာ လူကြီးတစ်ယောက်အရွယ်၊ ၁၈၃ စင်တီမီတာရှိသော ဂေါ့ဖရေးနှင့် အရပ်အမောင်းချင်း တူညီသည်။ သူတို့သည် တောက်လောင်နေသော မီးတုတ်များနှင့် သားရေအိတ်များကိုယ်စီ လွယ်ထားကြပြီး ရရှိလာသော တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

သို့သော် ဂေါ့ဖရေး၏ ဓာတ်မီးရောင်က သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆူညံသံများမှာ ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရသလို ရုတ်ခြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဂေါ့ဖရေး၏ အကြည့်က တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပုံရသော ဟော့ဂေါ်ဗလင် ခေါင်းဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းတွင် ရွှေရောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဆွဲကြိုးအဖြစ် ဆွဲထားသည်။ ထိုအရာက ဗီဒီယိုထဲမှ မိန်းကလေး ဆွဲထားသော အရာနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ ဂေါ့ဖရေး၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ဤနေရာကို ဗီဒီယိုရိုက်ရုံသာမကဘဲ အတွင်းထဲအထိ ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့... သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။

ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းကာ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နေသော ထိုခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ကျောဘက်သို့ ချထားရင်း ဂေါ့ဖရေးကို ဆာလောင်မွတ်သိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ပါးစပ်ကို ရိုးရိုးစိန်းစိန်း တွန့်ကွေးပြုံးလိုက်ရင်း ဓားကို ရှေ့သို့ ညွှန်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဝူးးးးဝါးးး"

ဂေါ့ဖရေးသည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဗီဇအရ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ‘အဲ့ဒီအသားတုံးကို ဖမ်းလိုက်စမ်း!’

ဟော့ဂေါ်ဗလင် တစ်ဆယ့်ငါးကောင်မှာ ဒိုင်းလွှားများနှင့် ဓားမြှောင်များကို ကိုင်စွဲကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ ခြေသံများက ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဒုန်းဒုန်းနှင့် မြည်ဟည်းနေသည်။ ဂေါ့ဖရေးက သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏လက်တွင် လက်အိတ်စွပ် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးတန်းများက ထိုစတီးလက်အိတ်ပေါ်တွင် ကခုန်နေကြသည်။ သူသည် ဆင့်ခေါ်သူအဖြစ် နိုးထခြင်းမပြုမီ အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသော လက်ဝှေ့ပညာရပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ယခုတွင်မူ ဗီဇကသာ သူ့ကို လမ်းပြပေးနေတော့သည်။

ပထမဆုံး ဟော့ဂေါ်ဗလင်က ဓားဖြင့် စောင်းလျက် ခုတ်ချလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ဝီခနဲ မြည်သွားသည်။ ဂေါ့ဖရေးက ကိုယ်ကို ငုံ့ကာ ညာဘက်သို့ ရှောင်လိုက်သည်။ ဓားမြှောင်က သူ့နားမှ ကပ်လွဲသွားသည်။ သူက ညာလက်ကို ရှေ့သို့ ထိုးတင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်လျှပ်စီးများ လွှမ်းနေသော လက်သီးက ဟော့ဂေါ်ဗလင်၏ ပါးပြင်ကို ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ထိမှန်သွားသည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ အောက်မေးရိုးမှာ ကျိုးပျက်သွားပြီး သွားများ လွင့်စင်ထွက်ကုန်သည်။

ဂေါ့ဖရေးက ကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် သူ၏ ဘယ်လက်သီးဖြင့် ဒုတိယမြောက် ဟော့ဂေါ်ဗလင်၏ ဒိုင်းလွှားကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်လျှပ်စီးများက သစ်သားဒိုင်းလွှားကို စက္ကူကဲ့သို့ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ရင်ဘတ်အကာမှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး နံရိုးများ ကျိုးကြေသွားကာ ဟော့ဂေါ်ဗလင်မှာ သွေးများ အန်ရင်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ကောင်က ထပ်မံ တိုးဝင်လာသည်။ ဂေါ့ဖရေးက လက်ဖျံကို မြှောက်လိုက်ရာ လျှပ်စစ်ပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားချက်နှစ်ခုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများက မှောင်မိုက်သွားပြီး ဟော့ဂေါ်ဗလင် ခေါင်းဆောင်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူရမ်းကားကြီးကမူ သူ၏စစ်သည်များက ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ရင်း ဓားကို မောက်မာစွာ စစ်ဆေးကာ လှောင်ရယ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ဂေါ့ဖရေးက နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တိကျပြတ်သားလွန်းလှပြီး လူသားတစ်ယောက်၏ အစွမ်းထက် ကျော်လွန်သော တိကျမှုဖြင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ကွင်းနေသည်။ ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဘူတာရုံအတွင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ရားးးဂါးးးးးဂါး!”

စစ်သည်များက သူ့ကို ဝိုင်းအုံမတိုက်ခိုက်နိုင်မီမှာပင် ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရွှေရောင် ‘ဆင့်ခေါ်ခြင်းဆိုင်ရာ အစီရင်ခံပုံရိပ်’ တစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းထဲမှ ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော ‘မောင်တိန်း’ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟော့ဂေါ်ဗလင် ခေါင်းဆောင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်လိုက်သော လက်ဝါးချက်ကြောင့် သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ပခုံးပေါ်မှ ပြတ်ထွက်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ဦးခေါင်းမှာ ဘူတာရုံနံရံကို တဒုန်းဒုန်းနှင့် သွားရောက် ထိမှန်ကာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားတော့သည်။

‘လျှပ်စီးဓာတ်သွင်းခြင်း’ စွမ်းအားဖြင့် မောင်တိန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏ သံလျက်ရှည်ကြီးမှ ရွှေရောင်လျှပ်စီးတန်းများ တောက်လောင်နေသည်။ သူက ဓားကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ဟော့ဂေါ်ဗလင် သုံးကောင် ပြတ်ထွက်သွားသည်။ နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ယောက်က ပြေးဝင်လာရာ ဂေါ့ဖရေးက ကိုယ်ကို လှည့်ကာ နံရံထဲသို့ ရောက်သွားအောင် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ မျက်ဖြူလန်ကာ သတိလစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လျောကျသွားသည်။

နောက်တစ်ကောင်က နောက်ဘက်မှ ခုန်တက်ကာ ဂေါ့ဖရေး၏ ကျောပြင်ကို ခုတ်ရန် ပြင်သော်လည်း ဂေါ့ဖရေးက ကိုယ်ကို အသာအယာ ရွှေ့လိုက်ရာ မောင်တိန်း၏ သံချပ်ကာက သူ့ကို အလုံးစုံ ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ဓားချက်မှာ သံချပ်ကာ ပခုံးအကာပေါ်သို့ အလဟဿ ကျရောက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်သူမှာ သံချပ်ကာမှ ထွက်နေသော ချွန်ထက်သည့် ဆူးချွန်နှင့် ငြိကာ သေဆုံးသွားသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် သွေးများ စီးကျလာပြီး အလောင်းမှာ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်။

ဂေါ့ဖရေးသည် လှုပ်ရှားနေရင်းမှာပင် သူ၏ သံလျက်ရှည်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ခုကို တားဆီးလိုက်သည်။ စတီးချင်း ထိခတ်သံနှင့်အတူ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် သူ၏ဓားက ဟော့ဂေါ်ဗလင်၏ ဓားကို ပိုင်းဖြတ်ကာ လည်ပင်းထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် နစ်ဝင်သွားသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ အော်ဟစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဟော့ဂေါ်ဗလင်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး သူတို့၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် အစိမ်းရောင် သွေးများမှာ အက်ကွဲနေသော ကွန်ကရစ်များထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည်။ ထိုအရာအားလုံး၏ အလယ်တွင် ရွှေရောင်သံချပ်ကာများ တောက်ပနေသော မောင်တိန်းက မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်။

ဂေါ့ဖရေးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“မင်းသိလား... ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငါခံစားရတာကတော့... နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်တာက ရှေ့ဆက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲလို့ပဲ”

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှေကားထစ်များဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုလှေကားမှာ ကွန်ကရစ်မဟုတ်တော့ဘဲ ကျောက်သားများကို မညီမညာ ထွင်းထုထားသည့် ခရုပတ်လှေကားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လာခဲ့ပြီး မောင်တိန်းကလည်း လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နောက်က လိုက်လာသည်။

အပေါ်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ထူးဆန်းသော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ ခရမ်းရောင် လမင်းကြီးက အထက်တွင် တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော ကြယ်များက ပျံ့နှံ့နေသည်။ သူတို့ ရောက်နေသည်မှာ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုထဲတွင် ဖြစ်သည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ချွန်ထက်သော ကျောက်နံရံများ ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခြောက်သွေ့ကာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ ဂေါ့ဖရေး၏ သံချပ်ကာခြေသံများက ကျောက်လမ်းပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မောင်တိန်း၏ လေးလံသော ခြေလှမ်းများမှာ ပေပေါ်တွင် တူနှင့် ထုရိုက်သကဲ့သို့ မြည်ဟည်းနေသည်။ သံချပ်ကာကိုယ်စီနှင့် အရွယ်အစားမတူသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

“တကယ် ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးပဲနော် မဟုတ်ဘူးလား မောင်တိန်း”

ဂေါ့ဖရေးက သူ၏ဓားကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း အဆုံးမဲ့နေသော ခရမ်းရောင် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မောင်တိန်းက ဘာမျှမပြောဘဲ မဟားတရား အသံတစ်ချက်သာ ပြုလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ဦးခေါင်းက အထက်ရှိ ကမ်းပါးယံများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂေါ့ဖရေးလည်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကမ်းပါး၏ အစွန်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် အနီရောင်အသားအရေနှင့် သတ္တဝါများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟော့ဂေါ်ဗလင် အကောင်ပေါင်းများစွာမှာ လက်နက်ကိုယ်စီနှင့် စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့သည် စစ်စခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ မသိမသာ ခြေချမိသွားခြင်းပင်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကျောက်ခဲများ အရှိန်အဟုန်နှင့် ကျဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် လှံများ၊ ထို့နောက် လေထုကို ခွဲကာ လာနေသော မြားများ...။ မောင်တိန်းက သူ၏ဒိုင်းလွှားကို မြှောက်ကာ ဂေါ့ဖရေးကို ကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျောက်ခဲများမှာ ဒိုင်းလွှားနှင့် ထိမှန်ကာ ကွဲအက်သွားပြီး လှံများနှင့် မြားများမှာလည်း သံမဏိဒိုင်းလွှားပေါ်တွင် ထိမှန်ကာ ဘေးသို့ လွင့်စင်ကုန်သည်။

“ရားးးးးဂါးးးးးဂါးးးးး!!”

ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အရပ် ၇ ပေခန့်ရှိသော၊ အသားအရေ ပြာနှမ်းနေသည့် အော်ခ် တစ်ကောင်ထံမှ ဖြစ်သည်။ ဆင်စွယ်ဓားကဲ့သို့ ကွေးညွတ်နေသော အစွယ်များက အောက်သို့ ငေါထွက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မျိုးနွယ်စု အမှတ်အသားများမှာ ကြယ်ရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်နေပြီး နီမှောင်သော ဆံပင်များမှာ ဖွာလန်ကြဲနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်စီတွင် တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်း သုံးချောင်းစီနှင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်စီတွင် ဧရာမ ခြေချောင်း နှစ်ချောင်းစီသာ ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ‘သားရဲတွင်းအမြုတေ’ တစ်ခုကို ကွင်းဆက်နှင့် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထိုအော်ခ်ကြီးမှာ သူ၏စစ်သည်များ လဲကျကုန်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လျက် ထိတ်လန့်နေသည်။ အချို့စစ်သည်များမှာ ကောင်းကင်မှ မမြင်ရသော ကျောက်ခဲများဖြင့် အထုခံရသလို ရင်ဘတ်များ ချိုင့်ဝင်ကာ လဲကျကုန်ကြသည်။ အချို့မှာမူ မမြင်ရသော လှံများ၊ မြားများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပေါက်ကြီးများ ဖြစ်ကာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းတွင် အရိုးများနှင့် ဦးခေါင်းခွံများ ကျိုးကြေသွားသည့် စက်ဆုပ်ဖွယ် အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အပြာရောင်အသားအရေနှင့် ဂေါ်ဗလင် စစ်သူကြီးသည် ဧရာမ အရိုးတုတ်ကြီးကို ကောက်ကိုင်ကာ ချောက်ကမ်းပါးအထက်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူသည် မောင်တိန်း၏ ဒိုင်းလွှားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ‘စစ်သေနာပတိ’ ဖြစ်သော မောင်တိန်းမှာ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မြေပြင်မှာလည်း ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် ချိုင့်ဝင်သွားသည်။

“ဂူးးးး ဂါးးးးးး ရားးးး!”

ဂေါ်ဗလင် စစ်သူကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏တုတ်ကို မောင်တိန်းဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ခု ကွဲထွက်သွားပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ကွဲထွက်သွားပြန်သည်။ ယခုအခါတွင် ‘အဆင့်မြင့်’ အဆင့်ရှိသော ဂေါ်ဗလင် စစ်သူကြီး လေးကောင်က ဂေါ့ဖရေးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ လေးကောင်စလုံး၏ ပါးစပ်မှ လှောင်ပြောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မောင်တိန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီး တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ သံချပ်ကာမှာ သွေးရောင် လွှမ်းသွားပြီး လျှပ်စီးအမည်းတန်းများက တဖျပ်ဖျပ် ထွက်ပေါ်နေကာ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာလည်း ညအမှောင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားသည်။ ဂေါ့ဖရေးက သူ၏လက်ဖဝါးကို မျက်နှာပေါ် တင်လိုက်ပြီး အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

‘ငါ တကယ်ပဲ သေပြီလို့ ထင်ထားတာ... ဒီ စွမ်းရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’

သူ၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများက ခရမ်းရောင် လမင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ထင်ဟပ်ကာ တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားတော့သည်။