အခန်း (၂) - ဆင့်ခေါ်သူ နိုးထခြင်း အခမ်းအနား
“နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”
အိုင်ဆိုဒ်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။ သူမ၏ လေသံမှာ မျက်နှာထက် ပိုမိုလေးနက်မှု ရှိနေသည်။
“ဟက်... သူ ဒီအတိုင်း ရုန်းထွက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ၊ တကယ်ဆို သူ ပြုတ်ကျသွားရမှာ။ တောက်! အသုံးမကျလိုက်တာ” ဆီးဂ်ဖရိဒ်က ဂေါ့ဖရေးကို လှောင်ပြောင်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြနေစဉ် စနိုးကမူ လူတစ်ယောက်ကို တတိယထပ်မှ တွန်းချလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ အေးအေးလူလူပင် သူ၏ ထမင်းစားလင်ဗန်းကို ကိုင်ကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
“မင်း ရယ်နိုင်သေးတယ်ပေါ့? ငါ့ကို သတ်မလို့ လုပ်ခဲ့ပြီးတော့ကို?”
ဂေါ့ဖရေးသည် မေးကြောများ တင်းလာပြီး သူ၏ သမုဒ္ဒရာပြာရောင် မျက်ဝန်းများကို မှေးစင်းကာ စနိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိန်းချုပ်ထားရသော ဒေါသများကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး လူအုပ်ကြားကို တိုးဝှေ့ကာ စားသောက်ဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် အိုင်ဆိုဒ်ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း ကျော့ရှင်းစွာ လိုက်ပါလာသည်။ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ဂေါ့ဖရေးနှင့် ရွယ်တူဖြစ်သော သူမ၏ ရွှေဖြူရောင်ဆံနွယ်များနှင့် ရွှေဝါရောင်မျက်ဝန်းများမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခမ်းနားလှပနေပြီး စားသောက်ဆောင်အတွင်းရှိ တင်းမာမှုများမှာ သူမ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် လွင့်စင်သွားသယောင် ရှိသည်။
“မင်းက အခုထိ ပါးစပ်ကောင်းနေတုန်းပဲလား!”
ဆီးဂ်ဖရိဒ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိုးလိုက်သည်။ ထိုထိုးချက်မှာ အားပါသော်လည်း စနစ်မကျဘဲ ဟာကွက်များစွာ ရှိနေသည်။ ဂေါ့ဖရေး၏ ဗီဇစိတ်များ နိုးကြားလာသည်။ သူသည် ဆီးဂ်ဖရိဒ်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲ၊ တံတောင်ကို လိမ်ချိုးကာ တစ်ပတ်လှည့်ပြီး ကျောပေါ်မှ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုဒုတိယနှစ်ကျောင်းသားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့သည်။
“ငါ မင်းကို သတ်မယ်!”
ဆီးဂ်ဖရိဒ်က ဟိန်းဟောက်ရင်း အတင်းရုန်းထပြီး ပြန်ထလာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ကွန်ကရစ်နံရံကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်သည့် စစ်မှန်သော အားအင်များ ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ဂေါ့ဖရေးက လက်ဖျံဖြင့်သာ ခုခံတားဆီးလိုက်နိုင်ခြင်းပင်။ အရိုးကိုပင် ကျိုးကြေစေနိုင်သော ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ဂေါ့ဖရေးကို အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဆီးဂ်ဖရိဒ်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ သူ၏ ဆင့်ခေါ်သားရဲနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီး အင်အားများလည်း ဆုံးရှုံးသွားရသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် စွမ်းအားမဲ့သော သာမန်လူသားတစ်ယောက်နှင့် မခြားတော့ပေ။
ဂေါ့ဖရေး၏ လက်သီးက သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဒုတိယမြောက် ပင့်လက်သီးချက်ကြောင့် ဆီးဂ်ဖရိဒ်မှာ မြေပြင်မှ လွင့်ထွက်သွားပြီး စားသောက်ဆောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားတော့သည်။
“မင်း မြင်လိုက်လား?” ကျောင်းသားတစ်ဦးက သူ၏ ထမင်းလင်ဗန်းကိုပင် ပစ်ထားခဲ့ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ယောက်မှာလည်း ပါးစပ်ထဲသို့ အစားအစာများ ထည့်နေရင်းပင် မှင်တက်ကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
“သူက ဆီးဂ်ဖရိဒ်ကို နိုင်သွားတာလား။ ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ!”
ဒေးလ်၏ စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ဆံပင်ကုတ်ကုတ်နှင့် မိန်းကလေး ဆီးဆေးလ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒေးလ်ကမူ လက်ပိုက်ထားရင်း တဟားဟား ရယ်မောနေပြီး အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သည့် စနိုး တစ်ယောက်တည်းသာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထိုစဉ် အခြားအစေအပါးတစ်ဦးက ဂေါ့ဖရေး မရိပ်မိနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဂေါ့ဖရေးက အသင့်ပြင်ထားသော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ လက်သီးချက်များက သူ့ကို တရစပ် ထိမှန်သွားသည်။ နောက်ဆုံး ပင့်လက်သီးချက်မှာ လက်စားချေသည့်အလား ဂေါ့ဖရေးကို လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားစေပြီး နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်မိသွားစေသည်။ သူသည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။
စားသောက်ဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စနိုးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျောင်းသားများလည်း ထိတ်လန့်သွားသော ငှက်အုပ်များကဲ့သို့ လူစုခွဲကာ အမြန်ထွက်သွားကြသည်။ စနိုးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက် စိတ်အခြေအနေ ပျက်ပြားသွားခြင်းမှာ အတော်လေး စိုးရိမ်စရာပင်။ ဒေးလ်သာဆိုလျှင် သူတို့ လက်ခံနိုင်သော်လည်း စနိုးမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
ခန်းမထဲတွင် လူသူကင်းမဲ့သွားသောအခါ အိုင်ဆိုဒ်တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် လဲကျနေသော ဂေါ့ဖရေး၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။
“မင်းကို မျှမျှတတ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးခဲ့တာက တော်တော်မိုက်မဲတာပဲ” ဟု သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အစကတည်းက ရှုံးဖို့ ကံပါပြီးသားပဲ”
“ဒါတောင်မှ...” ဂေါ့ဖရေး၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက အားတင်းကာ ထထိုင်လိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ ရသင့်တာကို ငါ ပေးခဲ့ပြီးပြီ”
အိုင်ဆိုဒ်၏ ရွှေဝါရောင်မျက်ဝန်းများ မှေးစင်းသွားသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောပေ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဂေါ့ဖရေးက အသက်ရှူမမှန်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သူ မြည်းစမ်းခွင့် ရသွားတာပေါ့။ ငါ ၁၆ နှစ်လုံးလုံး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝမျိုးကို သူ တစ်မိနစ်လောက်တော့ ခံစားသွားရတာပဲ”
သူက သူ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “တစ်နေရာရာတော့ ကျိုးသွားပြီထင်တယ်” ဟု ရေရွတ်ရင်း အပေါက်ဝဆီသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်သွားတော့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဂေါ့ဖရေးသည် အကယ်ဒမီ၏ ဆေးပေးခန်းရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည်။ ‘မန်ဟက်တန် အထက်တန်းကျောင်း’ ၏ ဆေးပေးခန်းမှာ သာမန်ဖျားနာမှုများအတွက် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရလာသူများ၊ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများကြားမှသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ စာအုပ်ကြီးထဲတွင်မူ လူသတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ပျက်စီးအောင်လုပ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ သို့သော် ထိုစည်းကမ်းများက တကယ်တမ်း အရေးပါရဲ့လားဟု ဂေါ့ဖရေး တွေးနေမိသည်။ စနိုးက သူ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
အပြာနုရောင် ဝတ်စုံပေါ်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ထပ်ဝတ်ထားသော သူနာပြုဆရာမက သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနောက်တွင် တောက်ပသော မှော်အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုအထဲမှ တောက်ပသော ချိုးငှက်တစ်ကောင် ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုငှက်၏ နှုတ်သီးနှင့် ခြေသည်းများမှာ ရွှေရောင်တောက်နေပြီး အတောင်ပံများမှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်က ကပ်ဘေးမတိုင်မီ မှတ်တမ်းတင်ထားသမျှတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော စတဲလားပင်လယ်လင်းယုန် ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးမားသည်။
၎င်း၏ အတောင်ပံတစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဂေါ့ဖရေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ နွေးထွေးမှုများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ၏ ကျိုးသွားသော နံရိုးများ ပြန်လည်စေ့သွားပြီး ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အိပ်ငိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်လေး ပြင်းထန်သားပဲ” ဟု သူနာပြုဆရာမက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ ကျောင်းပြောင်းလာသည်မှာ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ရပြီ။ ဤနေရာသည် သာမန်လူများအတွက် မဟုတ်ပေ။ မန်ဟက်တန် အထက်တန်းကျောင်းသည်
‘မေကာင်းဆိုး၀ါး’ များနှင့် သူတို့၏ အစေခံများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သင်သည် အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် အစေခံဖြစ်ရမည်။ ဂေါ့ဖရေးမှာမူ အစေခံလုပ်ရန် အလွန်ခေါင်းမာပုံရသလို၊ အုပ်ချုပ်သူလုပ်ရန်လည်း အလွန်အားနည်းလွန်းနေသည်။
ဂေါ့ဖရေး ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် အိုင်ဆိုဒ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမက တံခါးလာဖွင့်ပေးသော သူနာပြုကို စကားပြောနေသည်။
“သူ နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူး။ ဒါလေးတွေ ယူလာပေးတာ၊ သူ့ကို သေချာကျွေးလိုက်ပါဦး”
ဂေါ့ဖရေး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်လို့... ဘာဖြစ်လို့ သူမက သူ့အပေါ် စိတ်ကောင်းရှိနေရတာလဲ? သူနာပြုဆရာမက စားသောက်ဖွယ်ရာများ ပါသော လင်ဗန်းကို ယူလာသောအခါတွင်မှ သူ၏ မေးခွန်းမှာ အဖြေထွက်သွားသည်။ ပန်းကန်အောက်တွင် အဖြူရောင် စာရွက်ခေါက်လေးတစ်ခု ညှပ်ပါလာသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် လှပသော လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်မှာ-
‘ငါ နင့်ရုပ်ကို သဘောကျလို့ပဲ။ အများကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့။’
ဂေါ့ဖရေး ငေးကြည့်နေမိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်။ ‘လူတစ်ယောက်ကို သူ့ရုပ်ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောပြီး ဘာမှလျှောက်မတွေးနဲ့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?’ ဟု သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိသည်။
သူနာပြုဆရာမက ဖိုင်တစ်ခုကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ “နားနားနေနေ နေဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်။ မင်းက ဂေါ့ဖရေး ဒန်နီယယ် မဟုတ်လား?”
သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းရဲ့ နိုးထခြင်း အခမ်းအနား ရှိတယ်။ နားနားနေနေ မနေဘူးဆိုရင် အဲဒီအတွက် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မှတ်ထားပါ၊ ဒီအခွင့်အရေးကိုသာ လက်လွတ်လိုက်ရရင် မင်းဘယ်တော့မှ အနိမ့်စားအဆင့် ထက် ပိုတဲ့အရာကို နိုးထနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် နားနားနေနေ နေပါလို့ ပြောတာ”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အကယ်ဒမီ၏ မြေပြင်မှာ ထွက်ပေါ်လာသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဝင်းလက်နေသည်။ ပထမနှစ်ကျောင်းသားများအပြင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆင့်မြင့်နိုးထခြင်းများကို အများဆုံး ဖန်တီးပေးနိုင်သည်ဟု ကျော်ကြားသော ‘မန်ဟက်တန် နိုးထခြင်းစင်မြင့်’ ကို အသုံးပြုခွင့်ရရန် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပေးထားရသော ပြင်ပလူများစွာလည်း စုဝေးနေကြသည်။
ဂေါ့ဖရေးသည် လက်များကို အိတ်ထဲထည့်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း သူတို့ကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ သူသည် သဘာဝအတိုင်း နိုးထနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်ပါ ကျရှုံးခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် မည်သည့်ဆင့်ခေါ်သားရဲမှ မရှိကြောင်းမှာ ငြင်းမရသော အမှန်တရား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဆင့်ခေါ်သားရဲ မရှိခြင်းမှာ အနာဂတ်မရှိခြင်းပင်။
ဤကမ္ဘာတွင် ဆင့်ခေါ်သားရဲတစ်ကောင်သည် လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို ဆုံးဖြတ်သည်။ ဘာမှမရှိခြင်းမှာ မည်သည့်တန်ဖိုးမှ မရှိသော လူဖျင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခြင်းပင်။ ပိုဆိုးသည်မှာ မန်ဟက်တန် အထက်တန်းကျောင်း၏ လက်ခံမှုမှာ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောင်းတွင် ဆက်နေနိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး ‘အထူးစားအဆင့်’ သားရဲတစ်ကောင်ကို ရရှိရန် လိုအပ်သည်။ အဆင့် (၅) ဆင့်ရှိရာ - အနိမ့်စားအဆင့် ၊ အထူးစားအဆင့် ၊ အဆင့်မြင့် ၊ အရှင်သခင်အဆင့် နှင့် ဂန္ထဝင်ဖြစ်သော ဘုရင်/ဘုရင်မအဆင့် တို့ ဖြစ်ကြသည်။ နဂါးများပင်လျှင် သူတို့၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုရှိသော်လည်း ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှသည်။
အပေါ်ထပ် စာသင်ခန်းများမှ ကျောင်းသားများကလည်း ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်ကြည့်နေကြသည်။ အလယ်ဗဟိုရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် သားရဲတွင်းဂိတ် မှအမြုတေ မှော်ကျောက်တုံးခြောက်ခုဖြင့် စွမ်းအင်ပေးထားသော တောက်ပနေသည့် မှော်သင်္ကေတများရှိသော စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အစင်းကြောင်းပါသော ဝတ်စုံဖြင့် သပ်ရပ်တည်ကြည်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ စည်းကမ်းကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ” ဟု သူက အသံကို ထိန်းညှိကာ စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ဟာ မင်းတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့်နေ့ပဲ။ မလိုအပ်တဲ့ စကားတွေကိုတော့ ငါပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အခုပဲ စတင်ကြမယ်”
သူက လက်ထဲမှ စာရွက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ပထမဆုံး နာမည်ကတော့...”
သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ကာ လူအုပ်ထဲမှ မန်ဟက်တန် အထက်တန်းကျောင်း၏ ဂျာကင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော တစ်ဦးတည်းသော လူငယ်လေးဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
“... ဂေါ့ဖရေး ဒန်နီယယ် ပါ”