အခန်း (၁၂) - မောင်တိန်း၏ သောင်းကျန်းမှု

ဂေါ့ဖရေးသည် 'ပဲ့တင်သံ' စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မောင်တိန်း၏ လက်သုံးဓားရှည်ကြီးမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူသည် 'လဲလှယ်ခြင်း' စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်၏။ မောင်တိန်းသည် သူရပ်နေသောနေရာတွင် ရုတ်ချည်းပေါ်လာပြီး ဧရာမခွေးကြီးနှင့် တောဝံပုလွေနက်တို့ဆီသို့ တင့်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ 'ပေါ့ပါးခြင်း' အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် မောင်တိန်းသည် သံချပ်ကာဝတ်မထားသကဲ့သို့ လျင်မြန်နေသော်လည်း အခြားသူများအတွက်မူ သူ၏ အရှိန်နှင့် အလေးချိန်ဒဏ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ထိုခွေးမျိုးနွယ်ဝင် သားရဲများသည် သူ့ကို အရှိန်တန့်အောင်ပင် မလုပ်နိုင်ကြပေ။

နာတာရှာနှင့် သူမ၏လူများ တံခါးကို ပိတ်လုနီးနီးအချိန်တွင် မောင်တိန်းသည် အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် ဒိုင်းလွှားကြီးကို အရှေ့မှာ ကာလျက် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာသော ရထားတစ်စင်း နံရံကို တိုက်မိသည့်အလား တံခါးကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ တံခါးချပ်ကြီးနှစ်ခုမှာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ အတွင်းဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွား၏။ နာတာရှာ၏ လူနှစ်ဦးမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး တံခါးကို မထိရသေးသော နာတာရှာမှာမူ နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားသည်။ မောင်တိန်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ်ရပ်နေ၏။ သူ၏ ရွှေရောင်သံချပ်ကာမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လာရာ သံချပ်ကာချင်း ထိခတ်သံမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းနေသည်။ နာတာရှာသည် အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ဆုတ်ကာ အန္တရာယ်ကင်းသော အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ခွာလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဂေါ့ဖရေး၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေသည်။ သူ တံခါးဆီသို့ အပြေးသွားနေစဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝံပုလွေလူသား (၅၀) နီးပါးက လိုက်ပါလာကြသည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်က အထက်မှ ခုန်အုပ်လာရာ သူက ဝေ့ဝိုက်လှည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများ သူ၏ ကျောပြင်ကို မခြစ်မိခင်မှာပင် ထိုသားရဲ၏ လက်မောင်းကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုအမူက သူ့ကို ဟာကွက်ဖြစ်သွားစေသည်။ အခြားဝံပုလွေနှစ်ကောင်က ပထမတစ်ကောင်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။ ဂေါ့ဖရေးသည် ဓားရှည်ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ အားကုန်လွှဲလိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်များကို ပွင့်ထွက်သွားစေပြီး ထိုဓား၏ အရှိန်ကို အသုံးချကာ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကောင်းကောင်းမနင်းမိခင်မှာပင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူ့အပေါ်သို့ ခုန်တက်လာပြီး သွားများဖြင့် ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွား၏။ ဝံပုလွေအုပ်ကြီး နီးကပ်လာသံကို သူ ကြားနေရသည်။ သူ သေတော့မည်လား?! မဟုတ်ဘူး! ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ဓားရှည်မှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်ဖျံကိုလည်း ဝံပုလွေက စတင်ကိုက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် 'ပဲ့တင်သံ' စွမ်းရည်ဖြင့် လက်အိတ်နှင့် လက်ကာများကို ချက်ချင်းဖန်တီးကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း!"

ဂေါ့ဖရေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့် ဝံပုလွေ၏ နှာခေါင်းကို အားကုန်ထိုးလိုက်ရာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ဘေးသို့ လည်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ထိုသားရဲမှာ မူးဝေသွားသော်လည်း သူ့ကို လွှတ်မပေးပေ။ ဂေါ့ဖရေးသည်လည်း တုံ့ပြန်ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝံပုလွေလက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ နောက်ထပ် ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း အပြေးတက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင်ရှိသော အရိုးစုတစ်ခုဆီမှ လှံတစ်စင်းကို ဆွဲယူကာ အထဲသို့ အပြေးဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် မောင်တိန်းက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုလှံဖြင့် တံခါးကို ကန့်လန့်ဖြတ်၍ မင်းတုတ်သဖွယ် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် မကြာလိုက်၊ ဝံပုလွေ အုပ်ကြီးမှာ တံခါးကို အားကုန်ဝင်တိုက်ကြသဖြင့် တံခါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်းတို့၏ အူသံများမှာ နားထဲတွင် စူးရှနေ၏။ အကယ်၍ သူသာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ နောက်ကျခဲ့ပါက အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် အကိုက်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။ တွင်းဂိတ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရခြင်း၏ အန္တရာယ်မှာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အမှားတစ်ခုသည် အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။

"ဝိုး... လူသားပုံစံ ဆင့်ခေါ်သတ္တဝါ တစ်ကောင်က ဒီလောက်အထိ တော်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

နာတာရှာက သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဂေါ့ဖရေးကို သေတွင်းထဲ ပို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဆင့်ခေါ်သူကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လို့ရတာပေါ့။"

သူမ၏ ယုတ်မာမှုအပေါ် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ ပြောဆိုနေမှုက ဂေါ့ဖရေးကို ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်စေသည်။ သူ၏ မေးရိုးများမှာ တင်းမာနေ၏။

"ကလေးလေး... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့—!"

ဗလတောင့်တောင့် လူကြီး စကားမဆုံးလိုက်ပေ။ ဂေါ့ဖရေးပင် မမျှော်လင့်ထားခင်မှာ မောင်တိန်းက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ဧရာမ ခွေးကြီး၏ ခေါင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ထွက်သွားပြီး ကိုယ်လုံးကြီးမှ သွေးများ ပန်းထွက်ကာ လဲကျသွားသည်။ လူကြီး၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာပြီး မျက်ဖြူလန်ကာ ဖုန်တောထဲသို့ မှောက်လျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။ ဆင့်ခေါ်သူနှင့် သားရဲ နှစ်ဦးစလုံး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ယောက်က သေဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမိန့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းသားဂေါ့ဖရေး"

မောင်တိန်း၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အက်ရှရှနှင့် လေးလံလှသည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော ဒေါသများအရ သူသည် အားယူ၍ စကားပြောနေရကြောင်း အားလုံး သိနိုင်ပါသည်။ ထိုအသံကြောင့် ဂေါ့ဖရေးအပါအဝင် အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ တောဝံပုလွေနက်က သူ့ကို ခုန်အုပ်လာသော်လည်း မောင်တိန်းက သူ၏ ဒိုင်းလွှားဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုသားရဲမှာ တံခါးဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ထိုသားရဲဆီသို့ အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ထူထဲသော သစ်သားတံခါးကိုပင် ဖောက်ထွက်ကာ တစ်ဖက်သို့ ကျွံထွက်သွားသည်။

သိုးမွှေးဦးထုပ်နှင့် လူသည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူ၏ သားရဲနှင့် နေရာချင်းလဲလိုက်သဖြင့် သေတွင်းမှ သီသီလေး လွတ်သွားသည်။ ဝံပုလွေမှာ မောင်တိန်း၏ ညာဘက်လက်ကာကို ခုန်ကိုက်သော်လည်း မောင်တိန်းက ထိုသားရဲကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်ကာ ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ဂူကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ဝံပုလွေမှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်ကာ မောင်တိန်း၏ လည်ပင်းချိုးသတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သိုးမွှေးဦးထုပ်နှင့် လူသည် ဓားမြှောင်နှစ်စင်းကို ကိုင်ကာ ဂေါ့ဖရေးဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို သိမြင်သွားပြီ ဖြစ်သည် — ဂေါ့ဖရေးမှာ အားနည်းချက်ပင်။ အကယ်၍ သူသာ ကျဆုံးသွားပါက ၎င်းတို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော်လည်း ရုတ်တရက် တန့်သွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် ဂေါ့ဖရေး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် လဲကျသေဆုံးသွားတော့သည်။

ဂေါ့ဖရေး အသက်ပင် ဝဝမရှူရသေးခင်မှာပင် စိတ်အာရုံက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ ဘေးမှ ဧရာမ လျှာကြီးတစ်ချက်က ကြိမ်လုံးကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းသွားသဖြင့် သူ ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမြင့် ၄ ပေခန့်ရှိပြီး ဗိုက်သားမှာ ဖြူဖျော့နေသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဖားကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ လျှာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာဖြင့် တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဂေါ့ဖရေး ဤတစ်ခါ မရှောင်နိုင်တော့သော်လည်း မောင်တိန်းက ရှေ့က ကာပေးလိုက်သည်။ ထိုလျှာမှာ မောင်တိန်း၏ သံချပ်ကာကို ထိမှန်သွားပြီး တံတွေးများ စင်ထွက်သွားသည်။

နာတာရှာ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "ဒီကလေးကတော့!"

မောင်တိန်းသည် ထိုလျှာကို သူ၏ လက်အိတ်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ဖားကြီးကို မြေပြင်မှ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ လေပေါ်တွင် ထိုဖားကြီးမှာ ၈ ပေခန့်ရှိသော လုံးဝိုင်းသည့် အရာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖောင်းကားလာပြီး မောင်တိန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ တစ်ဂူလုံး တုန်ခါသွားသည်။ အထက်မှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စိုင်များ ပြိုကျလာသည်။ ဖောင်းကားနေသော ထိုသားရဲမှာ ခုန်ပေါက်ရင်း မောင်တိန်းကို ၎င်း၏ လျှာဖြင့် နံရံဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအရာအားလုံးမှာ ဂေါ့ဖရေး တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၄.၅ ရှိသော 'အဆိပ်ပြင်းဖားပြုတ်' ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဆင့် ၅.၀ အထိ တိုးတက်နိုင်စွမ်းရှိသော ၃.၅ အဆင့်ရှိ 'အဆင့်မြင့်' သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

"မင်းမှာ နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေသေးမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး"

နာတာရှာ၏ ကြိမ်လုံးမှာ ဖျန့်ထွက်လာပြီး သူမသားရဲ၏ အဆိပ်များဖြင့် စိုစွတ်ကာ မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေသည်။ သူမက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "မင်း ဘောလုံးတစ်လုံးလို ဖြစ်သွားတာကို ကြည့်ရတာ ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂေါ့ဖရေးသည် ဓားရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး 'ပဲ့တင်သံ' ဖြင့် ဖန်တီးထားသော သံချပ်ကာများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သံခမောက်၏ အက်ကြောင်းလေးကြားမှ သူ၏ အကြည့်များမှာ ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေ၏။

"ငါ့မှာ လှည့်ကွက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ?"

မောင်တိန်း၏ သံချပ်ကာမှာ 'အမှောင်လွှမ်းမိုးခြင်း အခြေအနေ' သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အနီရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဂေါ့ဖရေး၏ သံချပ်ကာမှာလည်း အနီရောင်အဖြစ် တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ မျက်ဖြူသားများမှာ အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းကာ သူငယ်အိမ်များမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်အဖြစ် လင်းလက်လာသည်။ သားရဲတို့၏ သွေးများကဲ့သို့ ခွန်အားများမှာ သူ၏ သွေးကြောထဲတွင် စီးဆင်းလာသည်။ သူ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ကျောက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ နာတာရှာသည် သူမ၏ ကြိမ်လုံးကို လေထုထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားအောင် အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။