အခန်း ၃၂ - ကံကြွေးဝဋ်ကြွေးတွေ ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ (အပိုင်း ၂)
"ဟေး... မင်း အပူလျှပ်သွားတာလား?"
ဂိမ်းဆိုင်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ဝမ်ဖုန်းဟာ သူ့နောက်ဘက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် လဲကျသွားတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ သူက ဝေခွဲမရဖြစ်စွာနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မှောက်ရက်လဲနေတဲ့ ပင်ဂွင်းဝတ်စုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ခုနက ပင်ဂွင်းရုပ်လေး စကားပြောတုန်းက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေတာကို သူ ပြန်သတိရသွားပါတယ်။ အစကတော့ စကားထစ်တာလို့ပဲ သူ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ အဲဒီလို ထစ်နေတာဟာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခု ပုံမှန်မဟုတ်လို့ ဖြစ်ရမယ်။ အင်း... အပူလျှပ်တာ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုက ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီဖြစ်သလို သူကလည်း ထူထဲတဲ့ ပင်ဂွင်းဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ထားတာဆိုတော့ အထဲမှာ အရမ်းအိုက်နေမှာပဲ၊ အပူလျှပ်တာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်။
"သူ့ကို အေးမြတဲ့နေရာကို အမြန်ပို့ပြီး အနားယူခိုင်းမှ ဖြစ်မယ်။"
သူက ပင်ဂွင်းရုပ်လေးကို ထူပေးဖို့ ရှေ့တိုးလိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်တည်းမှာပဲ ယုန်ရုပ်လေးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒီနှစ်ယောက်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်လား? ပင်ဂွင်းရုပ်လေး လဲကျသွားတာကို ယုန်ရုပ်လေးက ဘာလို့ လျစ်လျူရှုထားတာလဲ? သူ့သူငယ်ချင်း သတိလစ်သွားတာကို မြင်ရဲ့သားနဲ့ လာတောင် မကူညီဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ပြဿနာတက်မှာ ကြောက်လို့လားမသိ၊ အဝေးကိုတောင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားလိုက်သေးတယ်။ ဟူး... လောကကြီးကတော့ ပျက်စီးနေပြီပဲ၊ အခုခေတ် လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေကြတာလဲ?
သူက မကျေမနပ်နဲ့ ယုန်ရုပ်လေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ် - "ဟေး... မင်း၊ ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ဒီကို အမြန်လာခဲ့စမ်း။"
ယုန်ရုပ်လေး တောင့်ခဲသွားပါတယ်။ ဝတ်စုံထဲမှာတော့ ဘလတ်ဒ် သောန်ရဲ့ မျက်နှာက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ သူက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲကို အမြန်ပြောလိုက်ပါတယ် - "ငါ့အထောက်အထား ပေါ်သွားပြီ၊ ဆုတ်ခွာဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ငါ ‘King’ ကို တားထားလိုက်မယ်၊ မင်းတို့ အမြန်ပြေးကြတော့။"
လုပ်ကြံရေး ခေါင်းဆောင်က ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသံဩဩနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - "ဂရုစိုက်ပါ!" အဲဒီနောက် ခိုးလ်ဒ် ဖရန့်တ် တို့ကို ဆက်ပြီး ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟက်... ငါ လုပ်ကြံရေးသမား ဖြစ်လာကတည်းက သေဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။"
ယုန်ဝတ်စုံထဲကနေ ဘလတ်ဒ် သောန်က ကြေကွဲစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကနေ စစ်သုံးဓားတစ်မြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်ဖုန်းဆီကို ချက်ချင်း လှည့်ဝင်ပြီး သွားတကျိတ်ကျိတ်နဲ့ ခုန်အုပ်လိုက်ပါတယ်။
"‘King’... ငါ သေရင်တောင် မင်းရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်လောက်တော့ ပါအောင် ဆွဲသွားမယ်!"
ဗုန်း!
စူးရှတဲ့ အသံတစ်ချက်နဲ့အတူ ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု အသားထဲ စိုက်ဝင်သွားတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ ဘလတ်ဒ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်ခဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက ေဗြာင်းဆန်ေအာင် မွှေနှောက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ သက်စောင့်အားတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ယိုစီးထွက်သွားပါပြီ။ သူက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ် - "‘King’ က... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."
ဘုန်း!
ဘလတ်ဒ် သောန်က အားအင်ချိနဲ့စွာနဲ့ လဲကျသွားပါတယ်။ သူဟာ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ မကျေမနပ် ဖြစ်စွာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
"ဟင်... နောက်တစ်ယောက်လည်း အပူလျှပ်သွားပြန်ပြီလား? ဪ... ဒါကြောင့် သူ ခုနက ပင်ဂွင်းရုပ်လေးကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း မခံနိုင်တော့လို့ ပြန်နားဖို့ ပြင်နေတာကိုး။ ဟူး... ငါက မင်းကို အထင်လွဲမိသွားတာ ငါ့အမှားပါပဲ။"
ဝမ်ဖုန်းက လဲကျသွားပြီးနောက် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေတဲ့ ယုန်ရုပ်လေးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိပါတယ်။ တော်တော်လေးကို အခက်တွေ့ရပြီ - "ဟူး... ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မမနိုင်ဘူး။ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းရမယ်။"
သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"တောက်... သူ သတိထားမိသွားပြီ။ အမြန် ဆုတ်ကြတော့။"
ဝမ်ဖုန်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လုပ်ကြံရေး ခေါင်းဆောင်ဟာ အတော်လေး လန့်သွားပြီး ကျန်တဲ့ လုပ်ကြံရေးသမားတွေကို အမြန်ပြေးကြဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စီရှီးကလည်း ‘King’ ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်၊ သူ့အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်မယ့် သက်တော်စောင့်တွေကို အမြဲ ဘေးမှာ ထားတတ်တဲ့ကောင်လို့ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေမိပါတယ်။ ဝမ်ဖုန်းက တစ်ခုခုကို အကဲခတ်နေပုံရတာကို မြင်တော့ သူမလည်း ဝမ်ဖုန်း မိသွားမှာကို အသေအလဲ ကြောက်နေမိပါတယ်။ တကယ်လို့သာ မိသွားရင် သူတို့ရဲ့ ဆိုဒါမိသားစုဟာ တကယ်ကို မျိုးဖြုတ်ခံရမှာဖြစ်ပြီး ကလဲ့စားချေပေးမယ့်သူ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့အတွက် သူမဟာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၊ ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ခြေရင်းမှာ လဲကျနေတဲ့ ဖြူဖြူချောချောမလေးကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်ကာ ဖြူဖြူချောချောမလေးရဲ့ အလောင်းကို ရက်ရက်စက်စက် စွန့်ခွာပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ပါတော့တယ်။
"ဟင်... လူတွေ ဘာလို့ အကုန် ထွက်ပြေးကုန်တာလဲ?"
ဝမ်ဖုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်က လူအနည်းငယ်ဟာ သူ့ကို မိသွားမှာ ကြောက်နေသလိုမျိုး အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးကုန်ကြပါတယ်။ ဟူး... လောကကြီးက ပျက်စီးနေပြီ၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။
ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး သူဟာ ဂိမ်းဆိုင်ထဲကို ဝင်ပြီး တခြားဝန်ထမ်းတွေကို အသိပေးကာ သတိလစ်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို အထဲ သယ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလိုက်ရပါတယ်။
"မြန်မြန်... သူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ချွတ်လိုက်ဦး၊ အပူသက်သာသွားအောင်လို့။"
ယုန်ရုပ်နဲ့ ပင်ဂွင်းရုပ်ကို အထဲသယ်လာပြီးနောက် ကူညီပေးတဲ့ ဝန်ထမ်းအနည်းငယ်ဟာ ဝတ်စုံတွေကို အမြန် ချွတ်ပေးဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။
"အား~ လူသေကြီးပါလား!?"
ယုန်ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ကနေ သွေးတွေထွက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ ဘလတ်ဒ် သောန် ပေါ်လာပါတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က ထိတ်လန့်နေတဲ့ အမူအရာက မယုံနိုင်စရာ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလိုပါပဲ။
"လူသေလား?"
ဝမ်ဖုန်းလည်း လန့်သွားပါတယ်။ ဘုရားရေ... ဒါက အပူသက်သာအောင် လုပ်ပေးရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါက လုံးဝကို သေသွားတာပဲ။
ဟို... ခဏလေး၊ အဲဒီ သံသယမျက်လုံးတွေက ဘာလဲ? ငါ သတ်လိုက်တာလို့ မင်းတို့ သံသယဝင်နေကြတာလား? ကဲပါဗျာ၊ ငါက လူကောင်းပါ၊ ငါက လူတွေကို သတ်လေ့သတ်ထ မရှိပါဘူး။
သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ ဂိမ်းဆိုင်ဝန်ထမ်းအနည်းငယ်ရဲ့ အကြည့်တွေမှာ သံသယနဲ့ သတိထားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ရင်ထဲကနေ မတရားဘူးလို့ အော်ဟစ်နေမိတယ်၊ အစကနေ အဆုံးအထိ သူဟာ ယုန်ရုပ်ကို လက်နဲ့တောင် မထိခဲ့ပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် သူ သတ်တာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?
"အား~ မွန်းစတားကြီးပါလား!?"
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပင်ဂွင်းဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ သေဆုံးနေပြီးသားဖြစ်တဲ့ ဖြူဖြူချောချောမလေး ပေါ်လာပါတယ်။ ပင်ဂွင်းဝတ်စုံထဲမှာတော့ ဆိုဒါနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
"မွန်းစတားလား?"
ဝမ်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီး ဖြူဖြူချောချောမလေးရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း အကြောင်းရင်းမရှိ ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါ... ဒါက ဟိုတစ်ခေါက်က ဆိုဒါသုံးယောက်တွဲ လူတွေထဲက မွန်းစတားရဲ့ အမျိုးသမီးဗားရှင်း မဟုတ်လား?
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ? သူရဲကောင်းလား? ဒါမှမဟုတ် လူသတ်သမားလား?"
ဂိမ်းဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေက မွန်းစတား သေနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့မှ စိတ်အေးသွားကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ဝမ်ဖုန်းဆီမှာပဲ စွဲမြဲနေကြတယ်။ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေထဲမှာ ဝမ်ဖုန်း တစ်ယောက်ပဲ ဘလတ်ဒ် သောန်နဲ့ မွန်းစတား သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်နိုင်တာပါ။
"ငါက..."
ဝမ်ဖုန်း စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ သူ့မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အပြောအဆိုမျိုး မရှိပါဘူး။ သူက ဆိုင်းတာမလို မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုင်းတာမကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ ဘယ်သူလဲလို့ မေးရင် "ငါက ဝါသနာအရ သူရဲကောင်း လုပ်နေတဲ့သူပါ" လို့ အမြဲတမ်း အလေးအနက် ပြန်ဖြေတတ်တာ။ တကယ်လို့ သူက အဲဒီစကားကို အတုယူပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ စကားက...
"ဟက်... ငါက ကံကောင်းလို့ သူရဲကောင်း ဖြစ်နေတဲ့သူပါပဲ။"
ဟုတ်တယ်၊ ငါက အိပ်နေရင်းနဲ့တောင် အသန်မာဆုံးအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့ ‘ဘုရင်’ ပဲလေ!
"သူရဲကောင်းလား?"
ဝန်ထမ်းတွေ ကြောင်သွားကြပါတယ်။
"ငါ အဲဒီလူကိုလည်း မသတ်ဘူး၊ မွန်းစတားကိုလည်း မသတ်ဘူး။ မင်းတို့ ရဲခေါ်ပြီး မင်းတို့ဘာသာ စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား? ငါ သွားပြီ။"
ဝမ်ဖုန်း ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ့အထောက်အထား ပေါ်မသွားခင်မှာပဲ လစ်ထွက်ခဲ့ပါတယ်။
အမလေး... လူတွေ သေကုန်ပြီလေ၊ သေချာပေါက် အမြန် ပြေးရမှာပေါ့။ အဲဒီဝန်ထမ်းတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့က "မင်းက လူသတ်သမားပဲ" လို့ ဗြောင်ပြောနေသလိုပဲ။
"ဟေး..."
ဝန်ထမ်းတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပါတယ်။
လူသတ်မှု သံသယရှိသူက ထွက်သွားပြီလား? ငါတို့ သူ့ကို တားသင့်လား?
ထားလိုက်ပါတော့။ သူ လှည့်လာပြီး ငါတို့ကို ဓားနဲ့ထိုးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?
အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ သေပြီးသားလူအတွက်နဲ့ ငါတို့အသက်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ရတာ မတန်ပါဘူး။
"ရဲပဲ ခေါ်လိုက်ကြရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ဆိုင်ရှေ့မှာ စီစီတီဗီရှိတာပဲ။ တကယ်လို့ သူက တကယ်ပဲ သံသယရှိသူဆိုရင် သူ ဘယ်မှ ပြေးလို့မလွတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူက သူရဲကောင်းဆိုရင်လည်း... သာမန် သူရဲကောင်းဆိုရင် မွန်းစတားကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားရတာလဲ? သူက လူသတ်သမား ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"
ဝန်ထမ်းတွေ အတိုချုပ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ရဲကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။
ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာပြီးနောက်...
ဝူး... ဝူး! ဂိမ်းဆိုင် အပြင်ဘက်မှာ ရဲကားဥဩသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အမ်မြို့ ရဲစခန်း၊ တတိယတပ်ဖွဲ့က ကပ္ပတိန် ဟေးလ် ကရဲကားပေါ်က ဆင်းလာပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ပိတ်ဆို့ဖို့ တခြားသူတွေကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် သူက လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ဂိမ်းဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
သူက ဖြူဖြူချောချောမလေးကို မထူးခြားသလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဘလတ်ဒ် သောန်ဆီကို တည့်တည့် သွားလိုက်ပါတယ်။ သူက စစ်သုံးဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ ဘလတ်ဒ် သောန်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ဘလတ်ဒ် သောန်ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထူထဲတဲ့ အသားမာတွေကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူက လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ် - "ဒီလူရဲ့ အထောက်အထားကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစမ်း၊ သူက အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်သား ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့။" လက်အောက်ငယ်သားက အမိန့်ကို နာခံပြီး ထွက်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် ချက်ချင်းပဲ သူက ဝန်ထမ်းတွေကို ပြောလိုက်ပါတယ် - "ခင်ဗျားတို့ဆိုင်ရဲ့ စီစီတီဗီမှတ်တမ်းကို ထုတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကြည့်ရှုပြီး မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။"
ဝန်ထမ်းက ဟေးလ်ကို လုံခြုံရေးအခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ခုနက မှတ်တမ်းကို ထုတ်ခိုင်းကာ ကွန်ပျူတာပေါ်မှာ ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ဟေးလ်က ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ကွန်ပျူတာစကရင်ပေါ်မှာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို ပြနေတဲ့ မှတ်တမ်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
"ရပ်လိုက်!"
မှတ်တမ်းထဲမှာ သူ ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ် - ရွှေရောင်ဆံပင်၊ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာနဲ့ ရဲရင့်တဲ့ အမာရွတ် သုံးကြောင်း။ အဲဒါက... သူ့ရဲ့ မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားပါတယ်။ အဲဒါက သူရဲကောင်းအသင်းရဲ့ အက်စ် (S) အဆင့်၊ အဆင့် ၁၄ ရှိတဲ့ သူရဲကောင်း (King) ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။