အခန်း ၂၇ - တကယ့်ကို နားလည်မှုလွဲတာပဲ (အပိုင်း ၁)
"မင်းကို ဒီလိုမျိုးပဲ လွဲချော်ခဲ့ရတယ်..."
ဝမ်ဖုန်းဟာ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ လမ်းမကြီးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်က အေမြို့ကိုသွားဖို့ တက္ကစီတစ်စီး ရှာဖို့ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျက်သုဉ်းသွားပုံရပါတယ်။
သူက ကားမမောင်းတတ်တာကြောင့် လမ်းမပေါ်မှာ အပြည့်ရှိနေတဲ့ ကားအလွတ်တွေက သူ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။
အခုတော့ အနည်းဆုံးတော့ ဘေးကင်းသွားပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဆိုင်းတာမ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ မွန်းစတားတွေက လမ်းဖယ်ပေးကြတာ ဒါမှမဟုတ် မျိုးတုံးသွားကြတာပဲလေ!
ဒါပေမဲ့ သူ အေမြို့ကို ဘယ်လိုပြန်ရမလဲ?
သူ့ရဲ့ နားထင်ကို သူ ပွတ်လိုက်ရင်း... နေပါဦး၊ ခဏလေး။ ခုနက မွန်းစတားတစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီဆိုင်းတာမကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆိုင်းတာမက မျက်နှာလေးခုပါတဲ့ မွန်းစတားတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောတာ သူ ကြားလိုက်မိတယ်။ ဟဲဟဲ... အဲဒါက မွန်းစတားကတ် ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။
သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပါတယ်။ မိုက်ခ်ကို ပုန်းအောင်းရမယ့်နေရာမှာ ထားခဲ့ပြီးနောက် သူ မွန်းစတားအလောင်းကို ရှာဖို့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပါတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
"ဟဲဟဲ၊ ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။"
သူ လမ်းတစ်ခုဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ အမှန်တကယ်ပဲ လဲကျနေတဲ့ မွန်းစတားတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ ကွေးတက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ ရှေ့ကိုတိုးကာ အဲဒီအလောင်းကို ထိလိုက်ပါတယ်။
"ဒင်... ကြယ်လေးပွင့်ကတ် - ‘အလိုရမ္မက် တရားသူကြီး’ ကို ရရှိတဲ့အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။"
"ဒင်... ရှားပါး မွန်းစတားကတ်ကို စုဆောင်းနိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေပါမည်။"
သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့ရဲ့ အားအင်နဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားစေပါတယ်။
တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တဲ့ ခံစားချက်ပဲ!
...
အေမြို့၊ သူရဲကောင်းအသင်း ဌာနချုပ်။
အိုမြို့ပတ်ပတ်လည်က ကင်မရာတွေကနေ ရုပ်သံမှတ်တမ်းတွေကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေတဲ့ မာရီယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် - "ဝန်ကြီး၊ မွန်းစတားက ကင်မရာတွေထဲကနေ ပျောက်သွားပါပြီ။ အခု သူက ကင်မရာစက်ကွင်း ပြင်ပကို ရောက်နေသလို၊ ခန့်မှန်းထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းလည်း အချိန်မီ ပေါ်မလာတော့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းဘေးကင်မရာတွေမှာလည်း မွန်းစတားရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပါဘူး။"
မစ္စတာ ဆစ်ချ်က ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ခန့်မှန်းလိုက်ပါတယ် - "ဘာ? မွန်းစတားက တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တမင်ရှောင်တိမ်းသွားတာလား?"
"ဝန်ကြီး၊ အစိုးရရဲ့ စစ်ဘက်သုံး ဒရုန်းတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို ရောက်ပါပြီ။ သူတို့ကို ရှာဖွေရေးလုပ်ငန်းတွေ စခိုင်းရမလား?"
"မွန်းစတား ရှိနေတဲ့နေရာကို ချက်ချင်းရှာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်၊ ပြီးတော့ ကင်မရာကနေ မြင်ရတဲ့ ရုပ်သံတွေကို ငါတို့ဆီ ပြန်လွှတ်ခိုင်းလိုက်။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ကိုးလ်ဆန်က အရမ်းကို အလုပ်တွင်ကျယ်ပါတယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ ဒရုန်းတွေက ရိုက်ကူးထားတဲ့ ရုပ်သံတွေကို စစ်ဆင်ရေးအခန်းထဲက ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်မှာ ပြသလိုက်ပါတယ်။
"မွန်းစတားက ဘယ်မှာလဲ? ဘာလို့ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရတာလဲ?"
မစ္စတာ ဆစ်ချ်နဲ့ တခြားသူတွေဟာ ဒရုန်းတွေက ပေးပို့တဲ့ ရုပ်သံတွေကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပေမဲ့ ၇ ပေ ၈ ပေလောက် မြင့်တဲ့ မွန်းစတားက ပျောက်ကွယ်နေတာကိုပဲ တွေ့ရပါတယ်။
"ခဏနေဦး၊ အဲဒီ အစက်အပြောက်လေးကို ကြည့်စမ်း။ နံပါတ် ၈ ဒရုန်းကို အောက်ဆင်းပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်။"
မျက်စိလျင်တဲ့ ‘ချိုင်းလ်ဒ် အင်းပရာ’ က ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရှာတွေ့သွားပါတယ်။
အမိန့်ကို ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်ပါတယ်။ နံပါတ် ၈ ဒရုန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ကို ဆင်းလာပြီး သူ့ရဲ့ ကင်မရာကို ပတ်ချာလည် လှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းတွေကို ဗီဒီယိုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြန်လည်ပေးပို့ပါတယ်။
"ဟုတ်ပြီ၊ နိမ့်လိုက်ဦး၊ ပိုနိမ့်လိုက်ဦး။ ဟိုဘက်ကို ကြည့်..."
ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို ‘ချိုင်းလ်ဒ် အင်းပရာ’ က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပါတယ် - မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက အရိပ်မဟုတ်ဘူး၊ မွန်းစတားရဲ့ အလောင်းပဲ။ ခုနလေးတင် မောက်မာနေတဲ့ ‘အလိုရမ္မက် တရားသူကြီး’ ဟာ လမ်းမပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပါတယ်။ မျက်နှာလေးခုပါတဲ့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကတော့ ကြာလှပြီဖြစ်တဲ့ အနှစ်တွေလို ဖြစ်နေပါပြီ။ မျက်လုံးအချို့က အသားစတွေပေါ်မှာ ကပ်နေပြီး ဦးနှောက်တွေ လွင့်စင်ကာ မင်ရည်လို မည်းနက်နေတဲ့ သွေးတွေက မြေပြင်အနှံ့ စီးကျနေပါတယ်။
"ရှူး~"
မစ္စတာ ဆစ်ချ်နဲ့ တခြားသူတွေက အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပါတယ်။ ဒါ... ဒါက ခုနလေးတင် ‘စူပါအလွိုင်း ဒါ့ခ်ရှိုင်း’ ကို ချက်ချင်း သတိလစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ‘မက်တယ်လ် နိုက်တ်’ ရဲ့ နတ်ဆိုးအဆင့် စက်ရုပ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ‘အလိုရမ္မက် တရားသူကြီး’ လား? သူ့ရဲ့ သနားစဖွယ် အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အရိုက်ခံလိုက်ရလို့ ခေါင်းပေါက်ထွက်သွားပုံရပြီး ပြန်လည်ခုခံဖို့ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရခဲ့တာ သိသာပါတယ်။
"ဘယ်... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ... ဒါက... ဒါက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။"
မာရီယာနဲ့ တခြား ဝန်ထမ်းတွေက မွန်းစတားရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အလောင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ပျို့အန်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
"နေဦး၊ နံပါတ် ၈ ဒရုန်းကို ပိုပြီး နိမ့်ဆင်းခိုင်းလိုက်ဦး။"
အသက်ငယ်ပေမဲ့ အပြာကားတွေ သိပ်မကြည့်လို့ မျက်စိကောင်းတဲ့ ‘ချိုင်းလ်ဒ် အင်းပရာ’ က ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ နောက်ထပ် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြန်ပါတယ်။
ဒရုန်းက အမြန်ဆင်းသွားပြီး ကင်မရာက မွန်းစတားအနားက လူရိပ်ဆီကို အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဝမ်ဖုန်းရဲ့ လန်းဆန်းနေတဲ့ မျက်နှာက ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာပါတယ်။
"ဒါ... ဒါက Kingလား?"
မစ္စတာ ဆစ်ချ်နဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပါတယ်။
‘ချိုင်းလ်ဒ် အင်းပရာ’ လေးက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး - "သူက တကယ်ပဲ နိယာမတွေရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှာ မရှိတဲ့ နတ်ဘုရားလို လူသားပဲ။"
တကယ်တော့ ဝမ်ဖုန်းက ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူဆိုတော့ သူက နိယာမတွေရဲ့ ပြင်ပမှာ ရှိနေတာ မှန်သလို၊ Kingကလည်း နတ်ဘုရားလို လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် အဲဒီသုံးသပ်ချက်ကို ငြင်းစရာ မရှိပါဘူး။
မက်တယ်လ်ဘက်တ်က မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်က Kingကို စိုက်ကြည့်ကာ - "တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါပဲ။"
ဟေး၊ Kingဆီမှာ ဘယ်တုန်းက အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိသွားတာလဲ? အဲဒါ မင်းဘာသာ ခန့်မှန်းနေတာ မဟုတ်လား?
တန့်တော့ပ် မာစတာက သူ့ရဲ့ ဒမ်ဘယ်ကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး - "မွန်းစတားတစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပေါက်ထွက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားပဲ။ ငါ့လို သန်မာတဲ့သူတောင် အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူက ‘အသန်မာဆုံးလူသား’ လို့ အခေါ်ခံရတာ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။"
ဟေး၊ စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး။ အဲဒီမွန်းစတားကို သတ်တာ တကယ်တော့ Kingမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက အကြီးအကျယ် နားလည်မှုလွဲနေတာပါ။
‘ဖလက်ရှ်ရှီ ဖလက်ရှ်’ က သေနေတဲ့ မွန်းစတားကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အချစ်တော် ဓားကို ပိုက်ကာ နံရံကို မှီပြီး မျက်စိမှိတ် အနားယူနေပါတယ်။ ဒီမွန်းစတား အကျပ်အတည်းအတွက် သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို သုံးဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။
"ကောင်းလိုက်တာ၊ မွန်းစတားကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီ။ King သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။"
"ဟားဟား၊ မွန်းစတားက ငါတို့ အေမြို့ဆီကို ဦးတည်လာနေပြီး လမ်းမှာ လူတွေ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လဲကျနေတာကို မြင်တုန်းက ငါတော့ အရမ်းလန့်သွားတာ။Kingက ဒီလောက် အလွယ်တကူ ရှင်းပစ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
"ဟူး... ‘စူပါအလွိုင်း ဒါ့ခ်ရှိုင်း’ နဲ့ ‘မက်တယ်လ် နိုက်တ်’ တို့ ရှုံးတုန်းက ငါ့နှလုံးတောင် အပြင်ထွက်မတတ်ပဲ။ အသင်း စတင်တည်ထောင်ချိန်ကစပြီး အက်စ်အဆင့် သူရဲကောင်း နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက် ရှုံးနိမ့်တဲ့ မှတ်တမ်း မရှိခဲ့ဖူးဘူး ထင်တယ်။"
မာရီယာနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အော်ဟစ်အောင်ပွဲခံနေကြပါတယ်။ ‘အလိုရမ္မက် တရားသူကြီး’ ပေါ်လာကတည်းက သူဟာ ဘယ်သူမှ တားလို့မရတဲ့ အရှိန်နဲ့ အေမြို့ဆီကို ချီတက်လာခဲ့တာပါ။ အက်စ်အဆင့် အဆင့် ၁၀ ‘စူပါအလွိုင်း ဒါ့ခ်ရှိုင်း’ ရှုံးခဲ့တယ်၊ အဆင့် ၆ ‘မက်တယ်လ် နိုက်တ်’ လည်း ရှုံးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဆင့် ၅ ‘ချိုင်းလ်ဒ် အင်းပရာ’ ကလည်း မွန်းစတားက မနှိမ်နင်းနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ခန့်မှန်းထားခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့တွေဟာ စိတ်ပျက်အားငယ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ မမျှော်လင့်ဘဲ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ မွန်းစတား သေသွားခဲ့တယ်—အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ သေသွားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အကျိုးအကြောင်းတော့ ရှိပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဟာ... Kingနဲ့ တိုးခဲ့လို့ပါပဲ!
ကမ္ဘာ့မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အသန်မာဆုံးလူသား၊ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့သူ၊ အနှိုင်းမဲ့ သူရဲကောင်း၊ လူသားထုရဲ့ အကာအကွယ်ပေးသူ—King!
"အသန်မာဆုံးလူသား—King!"
"King!"
"King!"
စစ်ဆင်ရေးအခန်းထဲမှာ ဝန်ထမ်းတွေဟာ အကျပ်အတည်း ပြေလည်သွားတဲ့အတွက် ရူးသွပ်မတတ် ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ကခုန် သီဆိုနေကြပါတယ်။
ဟေး၊ Kingက မွန်းစတားဘေးမှာ ရပ်နေရုံနဲ့King သတ်တာလို့ မင်းတို့က ယူဆလိုက်တာလား? မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံက တကယ်ကို ပြဿနာရှိနေပြီ။ ဆုံးဖြတ်ချက် မချခင် သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?
အမြင်အာရုံ မရှိတဲ့ အသင်းဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်ပါပေတယ်။
"မြန်မြန်၊ Kingနဲ့ မိုက်ခ်ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ လေယာဉ် လွှတ်လိုက်။ မွန်းစတားကို နှိမ်နင်းပြီးပြီဆိုတော့ သတိလစ်နေတဲ့ ပြည်သူတွေလည်း ပြန်နိုးလာကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
မစ္စတာ ဆစ်ချ်က ရယ်မောရင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟေး၊ ကားရပ်ထားတဲ့နေရာကနေ မွန်းစတား ရှိတဲ့နေရာကို သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် Kingကို ဘယ်ကင်မရာကမှ ရိုက်မမိတာ မင်းတို့ သတိထားမိလား?"
"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်မှာပါ!"
"ဟွန်း၊ ဒီလောက်ကြီး တိုက်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား? အဲဒီနေရာမှာ ကင်မရာတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ကံက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်နေတာမျိုး မဟုတ်ရင် အားလုံးကို လွဲဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ကင်မရာ တစ်လုံး နှစ်လုံးမှာတော့ သူ သေချာပေါက် မိနေမှာပေါ့။"
"ဒါဆို ဘာလို့Kingကို စောစောစီးစီး မတွေ့ရတာလဲ?"
"ဟဲဟဲ၊ ငါ ကြားဖူးတာတော့ လူတစ်ယောက်က အရမ်း မြန်နေမယ်ဆိုရင် ကင်မရာတွေက သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ဖမ်းမမိနိုင်ဘူးတဲ့။ Kingရဲ့ ခွန်အားအရဆိုရင် သူ အဲဒီလမ်းတစ်လျှောက်ကို ဝှစ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ အလွန်ဆုံး ကင်မရာတွေက တွေ့မှာက စက္ကူစလေးတွေ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လွင့်တက်သွားတာလောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ Kingရဲ့ ပုံရိပ်ကိုတော့ လုံးဝ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"
အကျပ်အတည်း ပြေလည်သွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတွေဟာ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ သုံးယောက်တစ်တွဲနဲ့ စုရုံးပြီး စကားတွေ ပြောကာ ကြွားလုံးထုတ်နေကြပါတယ်။
ဟမ်?
မျက်စိမှိတ် အနားယူနေတဲ့ ‘ဖလက်ရှ်ရှီ ဖလက်ရှ်’ က သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စူးရှတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်က အနည်းငယ် တွန်းလိုက်တဲ့အခါ ဓားမြှောင်ကလေးက အသံသဲ့သဲ့လေး မြည်ပြီး အပြင်ကို အနည်းငယ် ထွက်လာကာ စူးရှတဲ့ ဓားသွားက တောက်ပစွာ အရောင်ဟပ်သွားပါတယ်။
ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား၊ King!
အေမြို့နဲ့ အိုမြို့ကြားက တောင်တန်းတွေပေါ်မှာတော့ တာနေးဒိုးက ပျင်းရိစွာနဲ့ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဌာနချုပ်ကို ပြန်ဆက်လိုက်ပါတယ် - "ဟေး၊ ဟေး၊ အဲဒီ အစိုးရလူတွေက အရမ်းနှေးတာပဲ။ မွန်းစတား တစ်ကောင်တည်းကို မျှားခေါ်ဖို့ ဒီလောက် ခက်ခဲနေရလား။ သူတို့က ဘာအသုံးကျလို့လဲ? ဟင်? မွန်းစတားကို နှိမ်နင်းပြီးပြီ ဟုတ်လား? ဘာ? အဲဒီ အနံ့နံတဲ့ Kingက နှိမ်နင်းလိုက်တာလား? အား! အား! အား! ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး! အဲဒီ အနံ့နံတဲ့ Kingက ငါ့ရဲ့ ကုသိုလ်ကို ထပ်ပြီး လုသွားပြန်ပြီ..."
သူမက သွားကြိတ်ပြီး ဖုန်းကို ချလိုက်ကာ အိုမြို့ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပါတယ် - "အနံ့နံတဲ့ King၊ နင် စောင့်နေလိုက်။ တစ်နေ့နေ့တော့ လူအားလုံး ရှေ့မှာ နင့်ကို ငါ အနိုင်ယူပြမယ်..."