အခန်း (၁၂) - ပစ်ကိုလို နတ်ဆိုးဘုရင်ကို မွေးမြူမည့် အိပ်မက်
ဝမ်ဖုန်းဟာ ဘိလပ်မြေတုံးတစ်ခုကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အပျက်အစီးတွေပေါ်မှာ ထိုင်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေမိပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အဆောက်အဦးနှစ်ခု တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ပြိုကျပြီး တြိဂံပုံစံ အပေါက်ဖြစ်နေတဲ့ နေရာထဲ သူရောက်သွားခဲ့တာပါ။ ပေါက်ကွဲသံတွေ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူဟာ အဲဒီအပေါက်ထဲကနေ ချက်ချင်း ပြန်တွားထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ငါ တော်တော် ကံကောင်းတာပဲ။ ကံတရားရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်တဲ့ ‘ (King)’ ဖြစ်လာရတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့သာ ကူးပြောင်းလာခဲ့ရင် ငါ သေနေလောက်ပြီ။ ငါ့ကို (King) အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့တဲ့သူကတော့ တကယ့်ကို ပညာရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
သူဟာ နဖူးက ချွေးအေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်ရှာဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဆယ်မီတာကျော် မြင့်မားတဲ့ ပစ်ကိုလိုနဲ့ တူတဲ့ မွန်းစတားကြီး ရပ်နေတာကို တွေ့ပြီး အံ့ဩသွားပါတယ်။ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ သူ မတ်တတ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့နှလုံးသားက စက်ယန္တရားသံကြီးလို ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာပါတယ်။
"ဟင်? အဲဒါ... ဆိုင်းတာမ လား?" ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက်မှာတော့ မီးပြတိုက်လို ပြောင်လက်နေတဲ့ ထိပ်ပြောင်ကြီးဆီ သူ့မျက်လုံးတွေ ရောက်သွားပါတယ် - "ဟာ... ဆိုင်းတာမ လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဒါဆို ဟိုမွန်းစတားက... ဗက်ဆင်းမင်း ပေါ့?"
သူဖတ်ဖူးတဲ့ မန်ဂါ အပိုင်းကို သတိရသွားတာကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ခဏအကြာမှာ ဆိုင်းတာမရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသေအရိုက်ခံရတော့မယ့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မွန်းစတား ပစ်ကိုလိုကြီးကို သူ မြင်ယောင်နေမိပြီလေ။ ကြောက်စရာကြီးပဲ။
‘ဟဲဟဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ နတ်ဆိုးအဆင့်ကတ်ကို ရမှာ သေချာပြီ။’
သူ အရမ်း ပျော်သွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားနဲ့သာဆိုရင် နတ်ဆိုးအဆင့် မွန်းစတားနေနေသာသာ ဝံပုလွေအဆင့်မွန်းစတားကိုတောင် သူ မနိုင်ပါဘူး။ ကတ်တွေ စုဆောင်းရတဲ့ အခက်အခဲက အရမ်းကြီးမားလွန်းပေမဲ့ အေမြို့တော်ထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့ နတ်ဆိုးအဆင့် ကတ်တစ်ခု လက်ဆောင်ရတော့မှာကိုး။ သူ ကတ်တွေ စုဆောင်းချင်လွန်းလို့ မအောင့်နိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါကြီးက မလိုအပ်တဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာကြောင့် သူ စောင့်နေရပါတယ်။
သူ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အော်ပြောလိုက်တယ် - "ဟေး... ထိပ်ပြောင်ကြီး..."
သူ့စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဆိုင်းတားမားက စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။ ဗက်ဆင်းမင်းဟာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး ထက်မြက်တဲ့ သွားတွေ၊ လက်သည်းတွေနဲ့ သားရဲကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ ကြည့်ရတာ တကယ့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။
"ဟင်? မင်း ငါ့ကို ထိပ်ပြောင်ကြီးလို့ ခေါ်လိုက်တာလား?"
နဂိုက ဗက်ဆင်းမင်း ပြောသမျှကို ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် မျက်နှာပေးနဲ့ နားထောင်နေတဲ့ ဆိုင်းတာမဟာ "ထိပ်ပြောင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့နဖူးပေါ်မှာ သွေးကြောတွေ ထောင်တက်လာပါတယ်။ သူဟာ သာမန်အခြေအနေကနေ တည်ကြည်တဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အနီရောင် လက်အိတ်စွပ်ထားတဲ့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လိုက်ပါတယ်။
"မင်းအတွက် သနားညှာတာမှု မရှိစေရဘူး!"
*“ဒိန်း!”*
ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အနိုင်မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ ဗက်ဆင်းမင်းဟာ ချက်ချင်းပဲ အသားစတွေ ဖြစ်သွားကာ အပျက်အစီးတွေကြားထဲ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပါတော့တယ်။
[တင်း! အနီးအနားတွင် ကတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်၍ ကူးပြောင်းလဲလှယ်နိုင်ပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ သွားရောက် လဲလှယ်ပါ!]
"အဲ..." ဝမ်ဖုန်းဟာ ဆိုင်းတာမရဲ့ ဒေါသတကြီး ထိုးနှက်ချက်ကို ကြည့်နေမိပါတယ်။ ဆိုင်းတာမက သူ့ကို "ထိပ်ပြောင်" လို့ ခေါ်လိုက်တာ ဗက်ဆင်းမင်းလို့ အထင်မှားသွားတာပါ။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ ဆိုင်းတာမသာ အစစ်အမှန်ကို သိသွားရင် သူ့ကိုပါ ထိုးသတ်ပစ်မှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် နောက်ထပ် ပြောမယ့်စကားတွေကို ချက်ချင်း ပြန်မျိုချလိုက်ရပါတယ်။
"သူက ထိပ်ပြောင်နေတာကို တခြားလူတွေကိုတော့ အပြောမခံဘူးပဲ။" ဝမ်ဖုန်းက ခေါင်းခဲလာတာကြောင့် ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပါတယ် - "သွားပြီ၊ ငါက ဆိုင်းတာမဆီ သွားလည်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ အခုတော့ သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ သူသာ ငါ့အသံကို မှတ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူသာ ငါ့ကို လက်သီးနဲ့ တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရင် ငါ့ဝိညာဉ်တောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့။ အခုလောလောဆယ်တော့ အမ်မြို့တော်မှာပဲ နေတော့မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီမှာက ဘေးကင်းသေးတယ်။"
"ဟင်? ဆိုင်းတာမ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?"
ဆိုင်းတာမကတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ မြေပြင်ပေါ်မှာတော့ ပုပ်စပ်နေတဲ့ အသားပုံကြီးနဲ့... မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဟင်? မိန်းကလေးငယ်လေးလား?
ဝမ်ဖုန်း ဆွံ့အသွားပါတယ်။ ဆိုင်းတာမက တကယ့်ကို ပေါ့ဆလွန်းတာပဲ။ သတိလစ်နေတဲ့ ကလေးမလေးကို အပျက်အစီးတွေကြားထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့တယ်လေ။ ကံကောင်းလို့ ဒီဦးလေးကြီး ရှိနေသေးတာပေါ့!
သူဟာ အပျက်အစီးတွေကြားကနေ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ကလေးမလေးဆီ အမြန်ပြေးသွားကာ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကလေးမလေးရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေကို ညင်ညင်သာသာ သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ယံကနေ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
"(King) လား?" လိုလီမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"အင်း?" ဝမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အံ့ဩတကြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ နုနယ်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ အစိမ်းရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးတွေရှိတဲ့ လိုလီမလေးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီ
လိုလီမလေးက ချောင်ဆန်း ဝတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ပုန်းနေလို့လည်း မထူးတော့တာကြောင့် သူက လိုလီမလေးကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ကလေးမလေး၊ မင်းတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲလို့လား? ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေက စုတ်ပြတ်နေရတာလဲ? ပြီးတော့... အဟမ်း၊ မဟုတ်ဘူး... မင်းက ‘တာနေးဒိုး’ လား?"
ခဏအကြာမှာတော့ သူဟာ တာနေးဒိုးကို မှတ်မိသွားပါတယ်။ သူမမှာ ထင်ရှားတဲ့ ဝိသေသတွေ ရှိတယ်လေ - စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားတယ်၊ အစိမ်းရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်၊ လိုလီပုံစံ၊ ပြီးတော့... အဟမ်း... ဒါကြောင့် တာနေးဒိုးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတာ မဆန်းပါဘူး။
"ဒီမွန်းစတားကို ရှင်သတ်လိုက်တာလား? ဟွန်း... ဘယ်သူက ရှင့်ကို အင်အားတွေ အလဟဿ ဖြုန်းခိုင်းလို့လဲ?" တာနေးဒိုးက အသားစတွေ ဖြစ်နေတဲ့ ဗက်ဆင်းမင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးကို လက်ထောက်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာ?" ဝမ်ဖုန်းကတော့ တာနေးဒိုးရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူက သူမကို ဘယ်တုန်းက သွားစမိလို့လဲ?
*“ကွဲ... ကွဲ!”*
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဗက်ဆင်းမင်းရဲ့ အလောင်းကနေ ဥခွံကွဲသံလိုမျိုး အသံတစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။
"ဟင်? အဲဒါ ဘာအသံလဲ?" သူက တာနေးဒိုးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သွေးစွန်းနေတဲ့ အသားပုံကြီးကို စပ်စုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဘတ်စကက်ဘောလုံးထက် နည်းနည်းပိုကြီးတဲ့ အပြာရင့်ရောင် သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ ဥတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာပါတယ်။ အဲဒီဥပေါ်မှာ ပင့်ကူအိမ်လို အက်ကြောင်းတွေ ထင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခု ကွဲထွက်တော့မယ့်အတိုင်း အက်ကြောင်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာပါတယ်။
"ဟေး၊ ရှင့်ကို ငါပြောနေတာ ကြားရဲ့လား? ဒီခွေးစုတ်ကြီးကတော့! ငါ့ကို လျစ်လျူရှုလွန်းနေပြီ။ ဒီအမျိုးသမီးက ရှင့်ကို တိုက်ခိုက်တော့မှာနော်။ ဒီမှာ ဘာလို့ အင်အားတွေ ဖြုန်းနေရတာလဲ? ငါသာ ရှင့်ကို တိုက်ရင် ဘယ်သူမှ..." တာနေးဒိုးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေပေမဲ့ ဝမ်ဖုန်းကတော့ သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဲဒီဥကိုပဲ အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
[တင်း! အနီးအနားတွင် ကတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်၍ ကူးပြောင်းလဲလှယ်နိုင်ပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ သွားရောက် လဲလှယ်ပါ!]
စနစ်ရဲ့ အကြောင်းကြားသံက တကယ့်ကို နားငြီးစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ သူသာ ကတ်ကို မလဲလှယ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအသံက ရပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
*“ကွဲ... ကွဲ!”*
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကြားထဲမှာ ဥခွံကွဲသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ ဥခွံထဲကနေ မှိုလိုမျိုး ပါးလျတဲ့ ခရုဦးမှိုင် အာရုံခံအင်္ဂါလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အက်ကြောင်းကြားကနေ အပြာရင့်ရောင် အခွံလေးကို မြင်နေရပြီလေ။
"ဟင်? ဒါက ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေးလား?" ဝမ်ဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ အကယ်၍ ဒါဟာ တကယ်ပဲ ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေးဆိုရင် သူ မွေးစားသင့်သလား? အဲဒါက ထူးဆန်းနေမလား?
လူသားတွေက မွန်းစတားတွေကို မွေးစားတာ ရှားပါးပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် သူရဲကောင်းအသင်းက ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင် အများအပြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိကြတယ်လေ။ ‘အဆင့်တိုးမြှင့်ရေး ဂေဟာ’ က ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကီနို ရေဘဝဲကင်ဆိုင်မှာဆိုရင် အာမတ် ဂေါ်ရီလာ လိုမျိုး မွန်းစတား မိန်းကလေးက ဆိုင်ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဧည့်ခံပေးနေတာပဲ... ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေကလည်း သူတို့ကို မိကျောင်းတွေ၊ ကျားတွေလိုမျိုး သဘောထားပြီး မွေးကြတာပဲ။ သူတို့မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ဥပဒေပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးတွေ မရှိကြဘူးလေ။
ဒုတိယအချက်ကတော့ ဗက်ဆင်းမင်းမှာ လူသားတွေထက် မနိမ့်ကျတဲ့ ဉာဏ်ရည်ရှိတာကြောင့် ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေးမှာလည်း လူသားတွေနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ ဉာဏ်ရည် ရှိမှာပါ။ တတိယအချက်ကတော့ ဗက်ဆင်းမင်းဟာ "ဒရဂွန်ဘော" ထဲက နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီးနဲ့ တော်တော်လေး တူနေတာပါပဲ။ သူ့မှာ ဗက်ဆင်းမင်း အသုံးပြုတဲ့ စွမ်းအင်ဗုံးနဲ့ တူတဲ့ ‘ပေါက်ကွဲစွမ်းအားသုံး မန္တန်လှိုင်း’ ဆိုတဲ့ အစွမ်းထက် ကွက်ကဲမှု ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ပစ်ကိုလိုဟာလည်း သူ မသေခင်မှာ မျိုးဆက်သစ် ထုတ်လုပ်ဖို့အတွက် ဥတစ်လုံး အန်ထုတ်ခဲ့သလို ဗက်ဆင်းမင်းကလည်း အတူတူပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းတူလွန်းပါတယ်။ သူက ဗက်ဆင်းမင်းကိုတောင် ခွင့်လွှတ်တတ်တဲ့ အမျိုးအစားလို့ မျှော်လင့်နေမိတာပါ။
ဒါကြောင့် သူဟာ ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေးကို မွေးစားချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြင်းပြလာပါတယ်။ သူက ဗက်ဆင်းမင်းကို နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် ပျိုးထောင်ချင်နေတာပါ။ အနာဂတ်မှာ နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီးကို သက်တော်စောင့်အဖြစ် ထားပြီး ဘယ်သူနဲ့ပဲတွေ့တွေ့ "ဘာကြည့်တာလဲ" တို့ "ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ" တို့ သွားလုပ်လို့ ရပြီလေ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပစ်ကိုလိုနဲ့ တူတဲ့ မွန်းစတားကြီးက စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပစ်ပေါက်ပြီး ပြန်ပြောတဲ့သူကို ‘ဝုန်း’ ဆိုပြီး အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်မှာပေါ့။
ဒါကို တွေးမိရင်း သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေးကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း နူးညံ့လို့ လာပါတယ်။
*“ဝုန်း!”*
ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သုံးမီတာလောက် ကျယ်တဲ့ ကျောက်ပြားကြီးတစ်ခုက ဗက်ဆင်းမင်းရဲ့ ဥကို ပိချလိုက်ပါတော့တယ်။ သက်ရှိတစ်ခု မွေးဖွားလာခြင်းကနေ ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေး သေဆုံးသွားခြင်းအထိ ခရီးစဉ်က တကယ့်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှပါတယ်။ ဥခွံက ကွဲသွားပြီး အပြာရင့်ရောင် သွေးတွေ စီးကျလာပါတယ်။ မြေပြင်ပေါ်မှာတော့ သေးငယ်တဲ့ အသားပုံလေးပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။
ဝမ်ဖုန်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စကားလုံး နှစ်လုံးပဲ ပြောထွက်ပါတော့တယ် - "ငါ့ကလေးလေး...!?"
အဲဒီကျောက်ပြားက ဗက်ဆင်းမင်း အသေးလေးကိုပဲ ကြိတ်ခြေလိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီးတစ်ပါး ရရှိမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပါပဲ! အမလေးဗျာ!
"ဟွန်း... ဒီ မမကြီးကို မမေ့ဖို့ ငါပြောထားသားပဲ။" တာနေးဒိုးက သူ့ခေါင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်ပြီး - "ဒီတစ်ခါတော့ ရှင့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ရှင် အနားယူပြီး အင်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာပြီဆိုမှ ငါတို့ တိုက်ကြတာပေါ့၊ ဟွန်း။"
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတွေ ပေါ်လာပါတယ်။
*“ဝူး!”*
ပြီးနောက် သူမဟာ အဝေးကို ပျံသန်းသွားပြီး အစက်ကလေးတစ်စက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
"တာနေးဒိုး... မင်းကို ငါ မုန်းတယ်! ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ပြန်ပေး!" ဝမ်ဖုန်းဟာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။