စာရေးသူမှတ်ချက်-အခန်း၄၃၆နှင့်အခန်း၄၃၇သည်စာစဉ်အတူတူပါဘဲခင်ဗျာ
အခန်း ၄၃၇ - မင်း တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ
ကမ္ဘာ့ညီလာခံကြီး ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့အမျှ သန့်ရှင်းသောမြေ၊ မာရီဂိုးလ်ကြီးဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ညီလာခံပြီးလို့ ငါးရက်မြောက်နေ့ကျမှသာ ဆိုရာရဲ့ ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးမှုတွေက တရားဝင်ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဂန်ချိုတို့တစ်ဖွဲ့လုံးနဲ့အတူ သန့်ရှင်းသောမြေဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ မြေယာဖော်ဆောင်ရေးရဲ့ ပထမဆုံးအဆင့်ကို သန့်ရှင်းသောမြေရဲ့ ပတ်ပတ်လည် ကီလိုမီတာ နှစ်ထောင်အတွင်းမှာပဲ ကန့်သတ်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ စီမံကိန်းကတော့ သန့်ရှင်းသောမြေကို ဗဟိုချက်မအဖြစ် ထားရှိပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ အရန်မြို့တော် နှစ်ခုစီ တည်ဆောက်သွားဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ နောက်ထပ် တစ်လနီးပါး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ပင်လယ်ဝိုင်းပြက္ခဒိန် နှစ် ၁၅၀၃ ခုနှစ်ထဲကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။ ဒရဂွန်ရဲ့နောက်ကို လိုက်လံခြေရာခံနေတဲ့ မိုအာတို့ ဦးဆောင်တဲ့အဖွဲ့ဆီကနေလည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သတင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
"ငါ အိုတိုဟိမဲကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပေးရမလား။ သွားပြီး စစ်မေးကြမလို့လား။"
ရော့စ်က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။ ကမ္ဘာ့ညီလာခံကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာ တီတီနဲ့ သူမရဲ့သမီးတင် သန့်ရှင်းသောမြေမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ အိုတိုဟိမဲပါ အခုထိ မပြန်သေးပါဘူး။ သူမက နီယာတို့တစ်ဖွဲ့လုံးကိုတော့ အရင်ဆုံး ပြန်လွှတ်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ သန့်ရှင်းသောမြေက ရီယူဂူ တိုင်းပြည်နဲ့ သိပ်ပြီး မဝေးလှတာကြောင့်၊ ပြီးတော့ အခုဆိုရင် တိုင်းပြည်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာပြီဖြစ်လို့ အဝေးကနေပဲ လှမ်းပြီး စီမံခန့်ခွဲရတာက ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး။
"လောလောဆယ်တော့ ငါတို့ အီဗန်ကော့ဗ်နဲ့ ဂျင်နီတို့ကို ဖမ်းဆီးမိထားပြီးပြီ။ ကူးမားရဲ့နောက်ကိုလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒရဂွန်ရဲ့ တည်နေရာကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။"
ဗနက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ နတ်ဆိုးသီးစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး သန့်ရှင်းသောမြေဆီ ပြန်လာခဲ့တာကြောင့် ဗနက်ဆာတစ်ယောက် အနည်းငယ် အမောတကော ဖြစ်နေရှာပါတယ်။ သူမလို လူမျိုးအတွက်တောင်မှ ဂရန်းလိုင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ဖြတ်ကျော်လာရတာက ခွန်အား တော်တော်လေး ကုန်ခမ်းစေတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လို့ပါပဲ။
"အိုတိုဟိမဲကို ခေါ်သွားဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ဘာသာငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"
ရော့စ်က အိုတိုဟိမဲကို ခေါ်သွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ သူမက ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေပြီဖြစ်လို့ ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားခိုင်းစရာ မလိုသလို၊ အထူးသဖြင့် စွမ်းရည်နဲ့ ရွှေ့ပြောင်းရတဲ့ ဒဏ်ကို မခံစေချင်ပါဘူး။ ရော့စ်အတွက်တော့ တော်လှန်ရေးတပ်မတော် တစ်ခုလုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင်မှ အိုတိုဟိမဲ တစ်ယောက်တည်းလောက် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။
"ကောင်းပါပြီ။"
နေရိုနာ ဗနက်ဆာက ဘာမှ ထပ်ပြီး ငြင်းခုံမနေတော့ပါဘူး။ သူမက ချက်ချင်းပဲ ရော့စ်ရဲ့ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စွမ်းရည်သုံးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။ ရော့စ်ကလည်း သူမကို တားဆီးခြင်းမရှိသလို ဘာကိုမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်မျိုးလည်း မပြသပါဘူး။ သူက ဒန်ဒန်မူရှီ (တယ်လီဖုန်းခရု) ကို ထုတ်ယူပြီး ဆိုရာတို့တစ်ဖွဲ့လုံးကို လှမ်းပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဗနက်ဆာရဲ့ နတ်ဆိုးသီးက 'ထိုးဖောက်ခြင်းအသီး' ဖြစ်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် ရောက်ဖူးတဲ့ နေရာနှစ်ခုကို ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်တဲ့ သဘောတရားရေးရာ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဗနက်ဆာ ရောက်ဖူးတဲ့ နေရာတွေထဲမှာ သူမကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးဆိုတာ တစ်ခုမှ မရှိပါဘူး။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ နေရာကနေ ကွယ်ပျောက်သွားကြပါတော့တယ်။ ဗနက်ဆာရဲ့ ခွန်အားက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ခရီးအဝေးကြီး တစ်ခါတည်းနဲ့ ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်လောက်အောင် မလုံလောက်တာကြောင့် လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် ကူးပြောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရော့စ်နဲ့ ဗနက်ဆာတို့ဟာ မိုအာတို့ စခန်းချထားတဲ့ သင်္ဘောပေါ်ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
"သခင်..."
မိုအာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ရော့စ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမ တကယ်ပဲ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနတ်ဘုရားသူရဲကောင်းများအဖွဲ့ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ပါလာရတာက သူမအတွက်တော့ အလွန်အမင်း စိတ်ဖိစီးစရာ ကောင်းလွန်းလို့ပါပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ် စစ်ဆင်ရေးမှာ နတ်ဘုရားသူရဲကောင်းများ အဖွဲ့ဝင် စုစုပေါင်း ရှစ်ယောက်တောင် ပါဝင်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အရှိန်အဝါတွေက သူမကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သူမက ဖီဂါလန်း မိသားစုရဲ့လူကို နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးတာကြောင့် ဒီလူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုပြီး ရရှိနေခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့သာ ဗနက်ဆာ ဘေးမှာ မရှိနေရင်၊ ပြီးတော့ ရော့စ်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဂုဏ်သတင်းသာ မရှိရင် ဒီလူတွေက သူမကို အနိုင်ကျင့်လို့ သေလောက်ပါပြီ။
ဒီလို မကောင်းဆိုးဝါးလို လူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူမ တကယ်ပဲ ကြောက်ရွံ့မိပါတယ်။ အတိတ်တုန်းက စိန့် အာလင် တစ်ယောက်တည်းတင် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်လို့မရတဲ့ ခြောက်လှန့်ဖွယ် အမှတ်တရတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ အခု ဒီလူတွေထဲက အများစုက သူ့ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေကြတာပါ။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်မှာ သူတို့နဲ့ တိုးခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ဓားမြတွေရဲ့ နိဂုံးကတော့... စကားလုံးနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့မရလောက်အောင်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးခဲ့ကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ဗနက်ဆာက သူတို့ကို မထိန်းထားပေးဘူးဆိုရင် သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တဲ့ မဟာမိတ်နိုင်ငံတိုင်းဟာ ပြာအတိ ဖြစ်သွားလောက်ပါပြီ။
"မင်း တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ။"
ရော့စ်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်နဲ့ မိုအာရဲ့ ရွှေအိုရောင် ဆံနွယ်တွေကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"မပင်ပန်းပါဘူးရှင်။"
မိုအာက ရော့စ်ပြောတဲ့ စကားဟာ သူမရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘဲ ဒီစစ်ဆင်ရေး တာဝန်တစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း နားလည်ပါတယ်။ တကယ်တော့ သူမက ဒီစစ်ဆင်ရေးရဲ့ နာမည်ခံ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း သူမနဲ့ ဘာမှ သိပ်ပြီး သက်ဆိုင်မှုမရှိပါဘူး။ ဖီဂါလန်းနဲ့ ရော့စ်တို့က လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြိုတင်ပြီး စီစဉ်ပေးထားခဲ့တာပါ။ သူတို့တွေ လုပ်ရတာကတော့ ဒရမ်ကျွန်းဆီကို သွားပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတဲ့ ဆရာဝန်တွေရဲ့ အသက်ချိတ်ဆက်စက္ကူတွေကို ယူဆောင်ကာ အဲဒါတွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို လိုက်လံခြေရာခံရုံတင် ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခရီးသွားနှုန်းက သာမန်သင်္ဘောတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး မြန်ဆန်လှပါတယ်။ တစ်လခွဲတောင် မပြည့်ခင်မှာတင် သူတို့ဟာ ဂျင်နီနဲ့ အီဗန်ကော့ဗ်တို့ကို ထပ်ကြပ်မကွာ မိသွားခဲ့ပါပြီ။ အခုဆိုရင် ကူးမား တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့တာဖြစ်ပြီး သူကလည်း သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေပါတယ်။
"ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် မင်းကို ကောင်းကောင်းကြီး ဆုလာဘ် ပေးရမှာပေါ့။"
ရော့စ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မိုအာ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ရှင် ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို သွားတွေ့မလို့လား။"
မိုအာက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မလောပါဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က အဲဒီဘက် အရပ်ဆီမှာ ရှိနေတာ၊ ဆယ်ကီလိုမီတာလောက်ပဲ ဝေးတော့တယ်။ ငါ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း သွားတွေ့လိုက်မယ်။"
ရော့စ်က ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက် အရပ်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သာမန်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင်တော့ အဲဒီနေရာမှာ ဘာမှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အာရုံခံဟာကီကတစ်ဆင့် ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ အဝေးမှာ ရွက်လွှင့်နေတဲ့ သာမန် ကုန်သည်သင်္ဘောတစ်စီးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။
"ငါ သွားလိုက်မယ်။"
ရှန့်ရော့ခ်က သူ့ရဲ့ အက်ကွဲလှတဲ့ လေသံကြီးနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး လေထဲလမ်းလျှောက်ခြင်းကို သုံးကာ ကောင်းကင်ယံဆီကို ခုန်တက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။ သူက ရော့စ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ကြာကြာမနေချင်ပါဘူး၊ ဒါက သူ့ရဲ့ အတိတ်က အရှက်ရစရာတွေကိုပဲ အမြဲတမ်း ပြန်ပြီး သတိရစေလို့ပါ။ သူတို့ မိသားစုတွေအကြား မကြာသေးခင်ကမှ ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားခဲ့ကြတယ် ဆိုပေမဲ့လည်း ဒါက သူတို့ဘက်ကနေ ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်အောင် သန်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ သူ့ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ သူ့အရွယ်လောက်သာရှိသေးတဲ့ ရော့စ်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ခဲ့ရတာပါ။ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်လွန်သွားပါစေဦးတော့၊ သူ ဒါကို ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။
"မလိုပါဘူး။ ငါ ကိုယ်တိုင် ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ ပျော်စရာလေးတစ်ခုခု လုပ်ရတာပေါ့။"
ရော့စ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ အထက်ဆီမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါပြီ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် သူဟာ မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်ကီလိုမီတာ ဆိုတာက သူ့အတွက်တော့ လမ်းလျှောက်ရုံလောက်သာ ရှိတဲ့ အကွာအဝေးဖြစ်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ ကုန်သည်သင်္ဘောရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ပေါ်လာပါတော့တယ်။
"စိန့် ရော့စ်လား။"
ရော့စ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက ကူးမားနဲ့ တခြားသူတွေအကြားမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေပါတယ်။ ကူးမားက ချက်ချင်းပဲ သင်္ဘောဦးဆီကို တက်လာခဲ့ပြီး လေးနက်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ရော့စ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက အီဗန်ကော့ဗ်တို့နဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်မှု ရှိနေခဲ့တာမို့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲကတည်းက ဂျင်နီနဲ့ တခြားသူတွေဟာ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့မှန်း သူ သိထားပါတယ်။ အခုချိန်မှာ ဆက်သွယ်လို့ရသေးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ဒရဂွန်ပဲ ရှိပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ အခု... နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ အလှည့်ကို ရောက်ရှိလို့လာခဲ့ပါပြီ။
"လာစမ်းပါ ရော့စ်။ ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူး။"
ကူးမားက ရော့စ်ကို နာကျည်းတုန့်လှည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူက ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်တွေကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးတာဖြစ်ပြီး သူတို့က သူ့ရဲ့ ငယ်စဉ်က ကျွန်ဘဝ ဒုက္ခတွေကိုပဲ ပြန်ပြီး သတိရစေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်တွေကပဲ သူ့ကို သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းတရားဆီကို လမ်းပြပေးခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့လည်း အဲဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူ မုန်းတီးနေဆဲပါပဲ။
"ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ သတ္တိပဲ။ မင်း တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလို့ သေချာနေတာလား။"
ရော့စ်က သူ့ကို အမှတ်တမဲ့ တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ပြင်းထန်လှတဲ့ ဧကရာဇ်ဟာကီတွေကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတော့တယ်။
"အားးးးးး။"
ရော့စ်ရဲ့ ဟာကီ ဖိအားအောက်မှာဆိုရင် S-အဆင့်ရှိတဲ့ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေတောင်မှ သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်တွေကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးသွားရတတ်တာဖြစ်ရာ အခုမှ ခွန်အားပိုင်းမှာ C-အဆင့်လောက်သာ ရှိသေးတဲ့ ကူးမားအတွက်ဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ ကူးမားက ဒီပြင်းထန်လှတဲ့ ဖိအားတွေကြားကနေ ရုန်းထွက်ဖို့အတွက် အားကုန်သုံးပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုမှန်သမျှဟာ ဒီလို အကြွင်းမဲ့ ကွာခြားလွန်းလှတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတော့ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတင် သူ့ရဲ့ ခါးက ညွတ်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ဒူးတွေကလည်း နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားကာ သူ့ကိုယ်သူ ဒူးထောက်မိစေဖို့အတွက် တဖြည်းဖြည်း အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။
*ဖုန်း*
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကူးမားဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ဖင်ထိုင်လျက်သား လဲကျသွားခဲ့ရပြီး ရော့စ်ရဲ့ ဧကရာဇ်ဟာကီ ဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားရပါတော့တယ်။
လဲကျနေတဲ့ ကူးမားကို ကြည့်ပြီး ရော့စ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်တယ်။
"မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကော... မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကော... ဘာတစ်ခုမှ မင်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပုံမရဘူးပဲ။"
သူက ပြောရင်းနဲ့ လေထုထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး တော်လှန်ရေးတပ်မတော်ရဲ့ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းလာကာ ကူးမားရဲ့ ကျောပေါ်မှာ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတော့တယ်။ ကူးမားက ရုန်းကန်ဖို့၊ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့လည်း ရော့စ် ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူ လုပ်နိုင်တာကတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ဝပ်စင်းနေရုံမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိနေကြပြီး သတိကြီးစွာနဲ့ ရန်လိုနေကြတဲ့ တော်လှန်ရေးသမားတွေကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရော့စ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ငါ မင်းတို့ကို အချိန် ငါးမိနစ် ပေးမယ်။ မင်းတို့ ဖမ်းဆီးထားတဲ့ လူတွေအကုန်လုံးကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ကြ။ ဪ... ပြီးတော့ အဲဒီလူဦးရေက စုစုပေါင်း လေးဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိရမယ်။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်သာ လိုနေခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းတို့တစ်ဖွဲ့လုံး ငရဲကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရလိမ့်မယ်။"
"တောက်။ အောက်တန်းကျတဲ့ ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်ကောင်။ မင်း အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်။"
တော်လှန်ရေးသမား တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်ရာ...
"ဟင်။"
ရော့စ်က သူ့ကို အမှတ်တမဲ့ တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
*ဖူး*
ထိုလူက သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးတွေ ပြာနှမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျ သေဆုံးသွားပါတော့တယ်။ ရော့စ်လို အဆင့်အတန်းမျိုးမှာဆိုရင် အခုလို လူစားမျိုးကို သူ့ရဲ့ ဟာကီ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်တာဖြစ်ပြီး ဒါက ရော့စ်အနေနဲ့ သတ်ချင်သလား၊ မသတ်ချင်ဘူးလား ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။
"အခုဆိုရင် လေးမိနစ်နဲ့ သုံးစက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်။"
ရော့စ်ရဲ့ စကားသံ ဆုံးသွားတာနဲ့အမျှ တော်လှန်ရေး စစ်သည်တွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သင်္ဘောခန်းခန်းမတွေထဲဆီကို အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြပါတော့တယ်။ စွမ်းအားချင်း ကွာခြားမှုက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းလှတာကြောင့်၊ ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားလဲဆိုရင် သူတို့တွေ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မမြင်ရတော့လောက်အောင်ကို ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က တော်လှန်ရေးကို လိုချင်ကြတာ မှန်ပေမဲ့လည်း လူတိုင်းက သေခြင်းတရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ မကြောက်မရွံ့ နေနိုင်ကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စကားပုံတစ်ခု ရှိတာပဲလေ... စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်ကုန်းကြီးသာ ကျန်ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင် ထင်းအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ ပူစရာမလိုပါဘူး တဲ့။