အခန်း (၃၁) - အိပ်မက်ဆိုတာ အလေးလံဆုံးအရာပဲ

"နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ" ရိုဘင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရော့စ်၏ သွေးအေးလှသော စကားများက သူမကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဦးလေး ဗာလန် လုပ်ဆောင်သွားခဲ့သည့်အရာနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ပြုမူနေပုံတို့၏ ကွာဟချက်ကြီးက သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခု တစ်ဖန် အိုလ်ဗီယာက သေနတ်ကို ပြန်လည်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ပြန်သည်။

ထို့ပြင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိုလ်ဗီယာသည် သေနတ်ပြောင်းဝကို သူမထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ဂီအွန်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဇက်ဖာတို့၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရော့စ်၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် ဝေဖန်စရာ အချို့ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဤလူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သေဒဏ်ပေးခံရမည်သာ ဖြစ်ရာ မည်သို့ သေဆုံးမည်ဆိုသည့်အချက်ကသာ ကွာခြားပေလိမ့်မည်။ ရော့စ်သည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ကာ စာရိတ္တ ပျက်ပြားအောင် ပြုလုပ်နေသည်ဟု ၎င်းတို့ ကနဦးက ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု အိုလ်ဗီယာ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်အတွက် အလျှော့မပေးသော သမိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မည်သို့မျှ မတူတော့ချေ။

၎င်းမှာ တကယ့် စိတ္တဇလူနာတစ်ဦးသာ ဖြစ်တော့သည်။ ထိုသမိုင်းကြောင်းက မည်မျှပင် အရေးကြီးသည်ဖြစ်စေ မိမိ၏ အသွေးအသား၊ မိမိ၏ သမီးအရင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးနိုင်ပါအံ့နည်း။

မိမိ၏ သမီးအရင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ရဲသည့် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင်မူ လုံးဝ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့စရာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ယခင်က ဦးလေး ဗာလန်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားမှုက ၎င်းတို့ကို နှမြောတသဖြစ်စေခဲ့လျှင် ယခု အိုလ်ဗီယာကိုမူ ၎င်းတို့က သေထိုက်သည့်မိန်းမဟု တကယ်ပင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ ပိတ်ပင်ထားသော သမိုင်းကြောင်းကို လေ့လာသည့် ထိုလူများမှာ တကယ်ပဲ ပုံမှန်လူများ မဟုတ်ကြချေ။

"အိုလ်ဗီယာ... နင် ရူးသွားပြီလား!!!"

ရိုဘင်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြီးတိုင် ပျက်စီးလျက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ လူတစ်ယောက်က မိမိကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသောကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ မိမိ ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့မိသမျှ မှားယွင်းခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အိုလ်ဗီယာအတွက် သူမ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ အိုလ်ဗီယာသည် သမိုင်းကို လေ့လာခွင့် ရရှိရန်အတွက်တင် သူမကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ဝံ့ခဲ့သည်။

"သမိုင်းကို လေ့လာရတာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အရေးကြီးလို့လား"

"ရိုဘင်... မင်း နားမလည်ပါဘူး" အိုလ်ဗီယာက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ရင်နေခဲ့သော်လည်း ပစ်မှတ်ထံမှ လုံးဝ ဖယ်ခွာသွားခြင်း မရှိချေ "ဒါက အိုဟရကျွန်းသား အားလုံးရဲ့ သွေးနဲ့ ချွေး၊ မျက်ရည်တွေပဲ"

"သမိုင်းကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ပြီး လူတိုင်းကို အမှန်တရား သိရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ဆိုတာ ငါတို့ အိုဟရကျွန်းရဲ့ သမိုင်းပညာရှင် အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲက တသက်တာ မျှော်လင့်ချက်ပဲ"

"ဒီနေ့ပြီးရင် ဒါကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တော့မှာ"

"ရိုဘင်... မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်!"

ငိုကြွေးလျက် စိတ်နှလုံး ပြိုလဲနေသော ရိုဘင်ကို ကြည့်ရင်း အိုလ်ဗီယာ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်နှစ်စင်း စီးကျလာခဲ့သည်။ အိုလ်ဗီယာသည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ရိုဘင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လျက် ရုတ်တရက် မောင်းဖြုတ်လိုက်တော့သည်။

*ဒိုင်း!!!*

သေနတ်သံ မြည်ဟည်းသွားခဲ့ပြီး ကျည်ဆန်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ဂီအွန်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဇက်ဖာတို့ လှုပ်ရှားချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ရော့စ်၏ လက်ဟန်ခြေဟန် အချက်ပြမှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ၎င်းတို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြရသည်။ သာမန်လူများအတွက် ကျည်ဆန်က လျင်မြန်လှသော်လည်း ရော့စ်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအတွက်မူ ထိုအရှိန်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရိုဘင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ အသာအယာ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

*ဖျတ်!*

ကျည်ဆန်က ရိုဘင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများက အဝတ်အစားများကို ရဲရဲနီသွားစေခဲ့သည်။ အသုံးပြုထားသော ကျည်ဆန်မှာ အင်အားအနည်းဆုံး အဆင့်ဖြစ်သော်လည်း ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ငွေရောင်သေနတ်၏ တွန်းကန်အားကြောင့် ရိုဘင်အတွက် ပြင်းထန်လှသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာကို ရရှိစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခံစားရသော နာကျင်မှုက ရိုဘင်အတွက် ထင်သလောက် မပြင်းထန်ခဲ့ပါချေ။ အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုမှာမူ သူမ၏ စိတ်နှလုံး အပြီးတိုင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိုလ်ဗီယာက သူမကို တကယ်ပဲ ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရော့စ်သာ သူမကို မကယ်တင်ခဲ့လျှင် ထိုကျည်ဆန်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"အိုလ်ဗီယာ... နင့်ကို ငါ မုန်းတယ်!"

သတိမေ့မြောမသွားမီ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရိုဘင်သည် အိုလ်ဗီယာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မိခင်အပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ် သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူ၍ အစအနမျှ မကျန်ရှိတော့ဘဲ နာကျည်းမုန်းတီးမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။

'သူမလည်း သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဦးလေး ဗာလန်က မိသားစုအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မိခင်အရင်းကကျမှ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။'

သူမကိုယ်တိုင်လည်း လူတိုင်း အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ သမိုင်းကို ဒီလိုနည်းနဲ့ပဲ လူသိရှင်ကြား ချပြရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မသတ်မှတ်ထားခဲ့ပါဘူး။

'လုံးဝပဲ!'

'အိုလ်ဗီယာ... နင့်ကို ငါ မုန်းတယ်။'

'နင် နောင်တရစေရမယ်!'

"သူမကို ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ဦး" ရော့စ်က ရိုဘင်ကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်လာသော ဂီအွန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဂီအွန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများကို ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သော အိုလ်ဗီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

'ဒီလိုမျိုး မိန်းမက မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။'

ဂီအွန်သည် ရိုဘင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ရင်း အရေးပေါ် ကုသမှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်ပေးတော့သည်။ ရော့စ်၏ ခုနက လှုပ်ရှားမှုအသေးစားလေးကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရော့စ်အနေဖြင့်လည်း ရိုဘင်ကို မသေစေချင်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ရိုဘင်၏ ဒဏ်ရာက ထင်သလောက် မပြင်းထန်လှဘဲ ၎င်းမှာ စခန်းတွင် ပုံမှန် လေ့လာသင်ယူစဉ်အတွင်း ရရှိလေ့ရှိသော ဒဏ်ရာများထက်ပင် ပိုမိုသက်သာသေးသည်။ သို့သော် ဤမျှမပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာက ရိုဘင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဘဝတစ်သက်တာလုံး မှတ်မိနေမည့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

"စိန့်ရော့စ်... ကျွန်မ ရှင့်ဆီက သဘောတူညီချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီးပြီ" အိုလ်ဗီယာသည် ခန္ဓာကိုယ် အားအင်ချည်းနဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး ရိုဘင်ကို လှမ်းမကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ ရော့စ်ထံသို့သာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... ငါ အလွန် သဘောကျတယ်" ရော့စ်က ပြုံးလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ အိုလ်ဗီယာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အိုလ်ဗီယာ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်မိသည်။

'တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။'

'သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာတွေကို ဆက်ပြီး လေ့လာဖို့အတွက်နဲ့ မိမိရဲ့ သမီးအရင်းကိုတောင် တကယ်ပဲ သေနတ်နဲ့ ပစ်ခဲ့တယ်ပေါ့။'

အိုလ်ဗီယာက ရိုဘင်ကို မချစ်ဘူးဟု ပြော၍ မရပါချေ၊ သို့သော် ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အတိုင်းအဆက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်ကို မကျော်လွန်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိုလ်ဗီယာက ယနေ့တွင် ရိုဘင်ကို တကယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူမသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် နောင်တရနေလိမ့်မည်ကို သူ အနည်းငယ်မျှ သံသယမရှိချေ။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤမိန်းမသည် မိမိ၏ အိပ်မက်ကို အပြီးတိုင် ဖြည့်ဆည်းရန် သို့မဟုတ် ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်ရန်အတွက် မိမိ၏ လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ပိုမို၍ ပြတ်သားသွားပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အကယ်၍ သူ၏ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာတွင် ထားရှိမည်ဆိုပါက အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးပွားတိုးတက်မည့် အလားအလာ ရှိပေသည်။ ကံဆိုးတာက ခွန်အားကို အဓိက လိုအပ်သော ဤကမ္ဘာတွင်မူ မည်မျှပင် စိတ်ဓာတ် ပြတ်သားရက်စက်နေပါစေ ခွန်အားမရှိလျှင် အရာအားလုံးက အလဟဿပင် ဖြစ်သည်။

ရော့စ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အိုလ်ဗီယာ၏ ငွေရောင်ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အသစ်ဝယ်ယူထားသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကို ချော့မြှူနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ လက်က အိုလ်ဗီယာကို စတင်ထိတွေ့လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ခွင့်ပြုထားခဲ့ပြီး စိတ်ကြိုက် ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးထားခဲ့တော့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကိုရော မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူကိုပါ အပြီးတိုင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာများကလွဲ၍ အိုလ်ဗီယာတွင် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမျှ မကျန်ရှိတော့ချေ။

"ကဲ... ထရပ်စမ်း" ရော့စ်က ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်ရင်း အိုလ်ဗီယာကို သူ၏ လက်မောင်းများဖြင့် ပွေ့ချီကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်သည်။

ခုနက အဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် အိုလ်ဗီယာတွင် မည်သို့လျှင် အားအင် ကျန်ရှိနေပါဦးအံ့နည်း။ ရော့စ်က သူမကို ဆွဲထူလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မသိစိတ်အရ ရော့စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မှီတွဲလိုက်မိရာ ၎င်းမှာ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အိုလ်ဗီယာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် သူမ၏ ခါးထက်တွင် ရော့စ်၏ လက်မောင်းက ပွေ့ဖက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည် "မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အိုဟရကျွန်းကနေ လမ်းလျှောက်ပြီး ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အိုလ်ဗီယာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ ခုနက သတ်ဖြတ်မှုများက ပေးစွမ်းခဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ခေတ္တမျှ လမ်းပင် မလျှောက်နိုင်တော့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ထပ်မံ၍ ရုန်းကန်ခြင်း မပြုတော့ချေ။ ရော့စ်က သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက အိုလ်ဗီယာသည် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာနိုင်သည်ဆိုသည်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထိုမြင်ကွင်းများက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

အိုလ်ဗီယာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဓိက စိုးမိုးနေသော စိတ်ခံစားချက်မှာမူ အေးစက်ငြိမ်သက်မှုသာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ယင်းကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏ ရင်ထဲက အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိရှိထားသည်။

'ဟုတ်သားပဲ...'

'ငါ ငါ့ရဲ့ သမီးအရင်းကိုတောင် သေနတ်နဲ့ ပစ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ငါ့မှာ ထပ်ပြီး ရုန်းကန်နေဖို့ ဘာအကြောင်း ရှိတော့မှာလဲ'

သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာတွေကို ဆက်ပြီး လေ့လာခွင့်ရသရွေ့ ကျန်တဲ့အရာအားလုံးက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။

"ဒါကို ယူထားပြီး သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်။ အကယ်၍ မင်း ဒါကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရင် ငါ့အနေနဲ့ ဒုတိယမြောက် မိတ္တူတစ်ခုကို ထပ်ပြီး လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရော့စ်၏ စကားလုံးများက အိုလ်ဗီယာ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး သူမအား ရှေ့သို့ လက်ကမ်းလျက် သူ၏ လက်ထဲမှ ထိုစာရွက်စာတမ်း အထပ်ကြီးကို လှမ်းယူစေခဲ့သည်။

အိုလ်ဗီယာသည် ၎င်းတို့ကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားကာ မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့တော့သည်။ ဤစာရွက်စာတမ်းများမှာ သူမ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ တစ်သက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများနှင့် ၎င်းတို့၏ အသက်များဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသောအရာများ ဖြစ်သဖြင့် သူမ သေသေချာချာ ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ရပေလိမ့်မည်။

"သွားကြစို့!" ရော့စ်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အိုလ်ဗီယာကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီလျက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မည့် လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

အချိန်က အတော်လေး ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မီးရှူးမီးပန်း ပြပွဲကြီးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တန်ခဲ့ပြီ။ ဇန်နီနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဇက်ဖာတို့က ရော့စ်၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဂီအွန်က 'ပညာဗဟုသုတ သစ်ပင်ကြီး' ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုဘင်ကို ပွေ့ချီလျက် အဖွဲ့နောက်သို့ အမှီ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။

စပန်ဒိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရော့စ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည် "နှုတ်ဆက်ပါတယ် စိန့်ရော့စ်! ရှင့်ရဲ့ လျှောက်လှမ်းရာ လမ်းကြောင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဓားသွားတွေရဲ့ ထာဝရ ဦးတည်ရာ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်!"

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ရင်း သူသည် ရော့စ် ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် ထိကပ်လျက် ဝပ်စင်းအလေးပြုလိုက်ပြီး ပြန်လည်မထလာခဲ့ချေ။ ရော့စ်၏ ပုံရိပ် မျက်စိရှေ့မှောက်မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ စပန်ဒိုင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်တော့သည် "ကဲ... အားလုံးပဲ၊ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကြတော့!"

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ဆိပ်ကမ်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ စီပီနိုင်းအဖွဲ့ဝင် အချို့က သူ့ကို နှာခေါင်းရှုံ့ မထီမဲ့မြင် ပြုကြသော်လည်း အခြားသော စီပီနိုင်းအဖွဲ့ဝင် အများအပြားကမူ စပန်ဒိုင်းကို ရင်ထဲကနေ တကယ်ကို လေးစား အားကျသွားခဲ့ကြတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကသာ အထက်လူကြီးများ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို သေချာပေါက် ရရှိထိုက်ပေသည်။