အခန်း (၂၈) - ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်တို့၏ သစ္စာအရှိဆုံး ကျွန်ယုံ

မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ ရော့စ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ သမိုင်းကြောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ အနီးအနားသို့ အေးအေးလူလူပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုနှုန်းမှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ ရှေ့တွင် အမည်းစက်ကလေးများအဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်မှ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စပန်ဒိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

"စိန့်ရော့စ်!!!"

ရော့စ်၏ အရပ်ရှည်ကာ ချောမောခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စပန်ဒိုင်းသည် ရော့စ် ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဒူးတိုက်၍ လျှောတိုက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရော့စ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရင်း

"ကျွန်တော်မျိုးကတော့ စီပီနိုင်းရဲ့ စစ်ဆင်ရေးမှူး စပန်ဒိုင်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်တို့ရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး ကျွန်ယုံတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှာ သခင်ရဲ့ သူရဲကောင်းပီသတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖူးမြော်ခွင့်ရတာဟာ ကျွန်တော်မျိုးအတွက်တော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

ဤမျှ ဖားယားလွန်းသော စကားလုံးများနှင့် ချဲ့ကားလွန်းသော အပြုအမူများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုမိသွားကြတော့သည်။ ရော့စ်ကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော စီပီနိုင်း အေးဂျင့်များပင်လျှင် မိမိတို့၏ စစ်ဆင်ရေးမှူးနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးတွင် နေထိုင်ချင်စိတ်များ ပေါက်ပွားသွားခဲ့ကြရသည်။ ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်များမှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိထားကြသည်။ ၎င်းတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရလျှင်ပင် တတ်နိုင်သမျှ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိကြပြီး အပေါ်ယံ ရိုသေမှုကိုသာ ပြသလေ့ရှိကြသည်။

'မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ စပန်ဒိုင်း... ဒီလောက်အထိ ဖားယားနိုင်တာ။'

သို့သော်လည်း ခွန်အားဟူ၍ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိသော စပန်ဒိုင်းတစ်ယောက် စီပီနိုင်း၏ စစ်ဆင်ရေးမှူး ရာထူးနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကိုမူ လူတိုင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

'အခွင့်အရေးကောင်းပဲ!'

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ရော့စ်နှင့် စပန်ဒိုင်းတို့ထံ ရောက်ရှိနေစဉ် အိုလ်ဗီယာ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။ သူမသည် သမိုင်းကြောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဤကျွန်းသို့ မပြန်လာမီကပင် အိုဟရကျွန်းသည် ‘ဘတ်စတာကော’ စစ်ဆင်ရေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူမ သိရှိထားခဲ့သော်လည်း ရေတပ်က ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ၊ ၎င်းတို့အား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှပင် မပေးခဲ့ကြပါ။ အိုလ်ဗီယာသည် သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ပါချေ၊ သူမ ကြောက်ရွံ့သည်မှာ မိမိတို့ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ သူမ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် ဘာသာပြန်ဆိုထားသော သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာ စာသားများကို ဝှက်ထားခဲ့လိုပြီး နောင်လာနောက်သားများ ကမ္ဘာ့အစိုးရ ဖုံးကွယ်ထားလိုသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် ချန်ထားရစ်ခဲ့လိုသည်။

"မင်းက ဘယ်ကို သွားချင်နေတာလဲ"

ရုတ်တရက် ဇန်နီ၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် လေသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အိုလ်ဗီယာသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မလှမ်းရသေးမီမှာပင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး ရှေ့သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် သူမ၏ ကျောပြင်ဆီမှ နာကျင်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံး အတင်းအဓမ္မ မြှောက်ချီခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အိုလ်ဗီယာ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူမသည် လူတစ်ဦး၏ ခြေဖဝါးအောက်သို့ ပစ်ချခြင်း ခံထားရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဇန်နီ၏ ထိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူမတွင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်မည့် ခွန်အားပင် မကျန်ရှိတော့ချေ။ သူမသည် လည်ပင်းကို အနိုင်နိုင် မော့ကြည့်လိုက်ရုံမျှသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ရော့စ်၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

"နီကို အိုလ်ဗီယာ... မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ မျှော်လင့်နေတာ ကြာပါပြီ" ရော့စ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အိုလ်ဗီယာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

[ နီကို အိုလ်ဗီယာ ]

[ ခြုံငုံသုံးသပ်ချက်အဆင့် - C+ ]

အိုလ်ဗီယာတွင် လှပသော ငွေရောင်ဆံပင်ရှည်များ ရှိပြီး အသားအရည်မှာ အနည်းငယ် ညိုမှိုင်းကာ ကောက်ကြောင်းအလှများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ခါးသေးရင်ချီကာ ခြေတံရှည်လျားလှသည်၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပညာတတ် ဆရာမတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းအရ ဆိုလျှင်မူ အိုလ်ဗီယာသည် အထက်တန်းစားအဆင့်မျှသာ ရှိပြီး ဂီအွန် သို့မဟုတ် စတယ်လာတို့နှင့်မူ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သေးချေ။ သို့သော်လည်း အိုလ်ဗီယာတွင် ပါမောက္ခတစ်ဦး၏ ပညာရှင်ဆန်သော အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော စရိုက်လက္ခဏာမျိုးမှာ ပင်လယ်ဓားမြကမ္ဘာတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှရာ ရော့စ်အား စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

'ဒီလိုလူစားမျိုးကို... နှိပ်စက်ရတာက ပိုပြီးတော့ အရသာရှိမှာပဲ။'

"စိန့်ရော့စ်..." အိုလ်ဗီယာက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်အောက်ခြေတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သမိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်များမှာ မည်ကဲ့သို့သော အမှိုက်သရိုက်များ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များကတည်းက ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်များမှာ လူကောင်းများ မဟုတ်ကြချေ။ ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ တိုင် စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခဲ့စဉ်အတွင်း ၎င်းတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ရက်စက်ယုတ်မာမှုများကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။

"စိန့်ရော့စ်... သခင် ကျွန်မရဲ့ မိခင်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

ကလေးဆန်သော်လည်း ခေါင်းမာလှသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အိုလ်ဗီယာအား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ရိုဘင်?" သူမသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရော့စ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည် 'ငါ့သမီး ရိုဘင်က... ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်တစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှာ ထိုင်နေတာလား'

ထိုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မေးခွန်းများနှင့် အတွေးပေါင်းစုံက သူမ၏ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့တော့သည်။

"ငါ သူမရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ။ တစ်ခုတည်းသော သတ်မှတ်ချက်ကတော့... အခုအချိန်ကစပြီး သူမ သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာ စာသားတွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မလေ့လာရတော့ဘူး။ အကယ်၍ ထပ်ပြီး လေ့လာတာကို မိခဲ့ရင်တော့ ဘယ်လိုမှ ညှာတာမှာမဟုတ်ဘူး" ရော့စ်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

အိုလ်ဗီယာကဲ့သို့သော ခွန်အားမဲ့လှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ပါချေ။

"မရှိဘူး! သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာကို လေ့လာတာက ကျွန်မရဲ့ ဘဝ ရည်မှန်းချက်ပဲ။ မင်းတို့လို လူယုတ်မာတွေက အဲဒီသမိုင်းကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် အိုဟရကျွန်းပေါ်ကို ‘ဘတ်စတာကော’ စစ်ဆင်ရေးအထိ ဆင်နွှဲရဲကြတယ်၊ ကျွန်မ မင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ ဦးညွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

အိုလ်ဗီယာက ရော့စ်ကို ပြတ်သားစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုမူလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုဘင်သည် ရော့စ်နှင့် မည်ကဲ့သို့သော သဘောတူညီချက်မျိုး ရယူထားခဲ့သည်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ သန္နိဋ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရိုဘင်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အရေးကြီးသော နေရာတွင် ရှိသည်။ သို့သော် ထိုအရေးကြီးမှုကို ချိန်တွယ်ရပေလိမ့်မည်။ သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းမှာ အရေးမပါတော့ချေ။

"မေမေ!" ရိုဘင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အိုလ်ဗီယာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမသည် ဆောလ်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ 'ဘာဖြစ်လို့လဲ...' 'ဘာဖြစ်လို့ မေမေက နားမလည်ရတာလဲ' 'သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာကို လေ့လာတာက... တကယ်ပဲ အသက်ရှင်သန်ခြင်းထက် ပိုပြီး အရေးကြီးလို့လား'

"မင်းရဲ့ သန္နိဋ္ဌာန်က တကယ့်ကို ပြတ်သားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ သုတေသနပြုချက်တွေအားလုံးက သမိုင်းကြောင်းသစ်ပင်ကြီးရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရော့စ်က ပြုံးလိုက်ပြီး စပန်ဒိုင်းကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ မြှောက်ပင့်ဖားယားခြင်း၏ ဘုရင်ဖြစ်သော စပန်ဒိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ စီပီနိုင်း အေးဂျင့်တစ်ဦးထံမှ ထူထဲလှသော စာရွက်စာတမ်း အထပ်ကြီးကို လှမ်းယူလိုက်ကာ

"စိန့်ရော့စ်! ဒါကတော့ သူတို့ သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာတွေကို သုတေသနပြုထားတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေပါခင်ဗျာ!"

"အလွန်ကောင်းတယ်"

ရော့စ်က ထိုထူထဲလှသော လက်ရေးမူ စာရွက်စာတမ်းများကို ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး စပန်ဒိုင်းအပေါ် သူ၏ အကဲဖြတ်မှုမှာ များစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်များက ဘာဖြစ်လို့ ဖားယားတတ်သူများကို သဘောကျကြသည်ကို ယခုအချိန်တွင် သူ ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖားယားတတ်သူများ၏ လုပ်ဆောင်မှု စွမ်းရည်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် မည်သည့်ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က စိတ်မချမ်းမြေ့ဘဲ နေပါအံ့နည်း။

"လိုချင်လား" ရော့စ်က သူ၏လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေသော အိုလ်ဗီယာ၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာသည်ကို ကောင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ သူ ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ အိုဟရကျွန်းရှိ သမိုင်းပညာရှင် အားလုံး၏ သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာ သုတေသန ရလဒ်များ ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲရှိ အကြောင်းအရာ အများစုကို အိုလ်ဗီယာကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အစုံ မဖတ်ရှုရသေးချေ။

"ဩော်... ဒါနဲ့ ဒီအကြောင်းအရာတွေအားလုံးကို သိရှိနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ" ရော့စ် စကားပြောရင်းနှင့် သူ၏ ကျောနောက်မှ ပလက်တီနမ် သေနတ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

*ဒိုင်း*

"မလုပ်ပါနဲ့!!!" အိုလ်ဗီယာက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘိုး ကလိုဗာ!" ရိုဘင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး! ဆရာကြီး!" သမိုင်းပညာရှင်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြတော့သည်။

လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဒေါက်တာ ကလိုဗာ၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် သွေးရဲရဲနီသော အပေါက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။ မည်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မျှ မရှိသော သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရော့စ်၏ သေနတ်ချက်ကို မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ပါအံ့နည်း။

[ B-အဆင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အောင်မြင်သည်! ]

[ ခွန်အား +၁၀၀၀၀၀ ]

[ အထူးဆုလာဘ် - ရှေးဟောင်းဘာသာစကား (B-အဆင့်) ]

'တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။'

ရော့စ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပလက်တီနမ် သေနတ်လေးကို သူ၏ ခါးကြားထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဒေါက်တာ ကလိုဗာကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရသည့် အချိန်ကတည်းက သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိရှိထားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကျော် သမိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အမှတ်သညာကြောင့် ခွန်အားမရှိလျှင်ပင် သူသည် B- အဆင့် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံ ရတနာသိုက်ကြီးကို ရော့စ်အနေဖြင့် အခြားသူများအား သတ်ဖြတ်ခွင့် ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ချက်ချင်းပင် ရှေးဟောင်းဘာသာစကားနှင့် ပတ်သက်သော မရေမတွက်နိုင်သော ဗဟုသုတများက ရော့စ်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သမိုင်းကြောင်းကျောက်စာများကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်နိုင်စွမ်းမှာ အနာဂတ်ရှိ ရိုဘင်ထက်ပင် သာလွန်နေပြီဟု ချဲ့ကားခြင်းမရှိဘဲ ပြောဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့ ဘိုးဘိုး ကလိုဗာကို သတ်ရတာလဲ" ရိုဘင်က ရော့စ်၏ ဆံပင်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငို ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ ဒေါက်တာ ကလိုဗာသည် သူမအပေါ် အမြဲတစေ အကြင်နာဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အိုလ်ဗီယာပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အရေးအကြီးဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

'ဆောလ်လည်း သေပြီ။ ဦးလေး ဗာလန်လည်း သေပြီ။'

'အခုတော့... ဘိုးဘိုး ကလိုဗာလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ...'

သူမ မည်မျှပင် အားစိုက်ထုတ်နေပါစေ ရော့စ်အတွက်မူ အသားကို အသာအယာ ကုတ်ခြစ်နေသည်ထက် မပိုပါချေ။