အိတ်ဂျွန်းသင်္ဘောရဲ့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ။ အလန်ဟာ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေရင်း မျက်လုံးကို အသားကုန်ဖွင့်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ‘တိုက်ပွဲ’ ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ တကယ်တော့ ‘တိုက်ပွဲ’ လို့ ခေါ်ဖို့တောင် မသင့်တော်ပါဘူး။ ဒါဟာ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ပွဲသက်သက်ပါ။
“တကယ်... တကယ်ကို သန်မာတာပဲ...”
အလန်ဟာ ဒီစကားကို သူ့စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေမိတယ်။ ကျွန်းသေးသေးလေးက တံငါရွာလေးမှာ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးနဲ့ ဒီလူပြသနေတဲ့ စွမ်းအားတွေဟာ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ လူတစ်ယောက်တည်းက ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ ဒီလူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ပင်လယ်ပြင်က အစွမ်းထက်သူတွေရဲ့ စွမ်းအားဟာ သူသိထားသမျှထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်။
အလန် သေသေချာချာ မြင်နေရပါတယ်။ မျက်နှာဖုံးနဲ့လူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူ့မျက်လုံးနဲ့ လိုက်မကြည့်နိုင်လောက်အောင် မြန်လွန်းတယ်။ ‘ရှူး’ ခနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတိုင်း အဲ့ဒီလူက နေရာအသစ်တစ်ခုကို ရောက်သွားစမြဲပဲ။ သူ့ရဲ့ လက်သီးချက်တိုင်းက သင်္ဘောရဲ့ လက်ရန်းတွေကို အပေါက်ကြီးတွေ ဖြစ်သွားစေသလို၊ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းကလည်း ကုန်းပတ်ကို ကျွံဝင်သွားစေတယ်။ ဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ သန်မာလှချည်းရဲ့လို့ ထင်ထားတဲ့ နိုက်စ်မေယာ တော်ဝင်အစောင့်တွေကတော့ ပြန်တောင် မခုခံနိုင်ကြဘူး။
ပြီးတော့ အခု...
ဂျွတ်!
ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးနဲ့လူက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အစောင့်ကို ဖမ်းပြီး လည်ပင်းကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ချိုးပစ်လိုက်တယ်။
ဘုန်း!
ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ကုန်းပတ်ပေါ် လဲကျသွားတဲ့အသံက တိုက်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးဂီတသံလိုပဲ။ မျက်နှာဖုံးနဲ့လူက လှည့်လာပြီး အလန်ရှိရာဆီ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အရာတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ အလန်နဲ့ သူ့ကိုယ်ပွားတွေ အားလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲကို ကျလာတာက သော့တွဲတစ်ခုပါ။ သူက အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုနဲ့ ဖမ်းလိုက်မိတာ။
“ဒါတွေက... အချုပ်ခန်းသော့တွေလား?” အလန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
“မင်းက ဒီကျွန်တွေကို ကယ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်လား?” မျက်နှာဖုံးနဲ့လူက နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလာပြီ။ “သွားတော့”
“...ဟုတ်ကဲ့!” အလန်က ဒီလူ ဘာကြောင့် သူ့ကို ကူညီတာလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူနဲ့ သူ့ကိုယ်ပွားတွေဟာ သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲကို ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကြတော့တယ်။
ရွိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပွားကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အစောင့်တွေရဲ့ အလောင်းတွေကို တစ်ခုချင်းစီ စတင်... စစ်ဆေးတော့တယ်။
“အိုး... ဒီကျောက်မျက်က အတော်လေး အဆင့်မြင့်သားပဲ!” “ဟော... ဒီပိုက်ဆံထုပ်ကတော့... ဘေရီ တစ်သိန်းလောက် ရှိမှာပဲ” “ဟာ... ဒါက ဖဂျာဒီ (Fjerde) ဘဏ်က ချက်လက်မှတ် မဟုတ်လား?”
‘ခြင်တောင် အသားပဲ’ ဆိုတဲ့ မူဝါဒအတိုင်း ရွိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပွားဟာ အစောင့်တွေဆီက တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှ အကုန်လုံးကို လုယူ (Loot) လိုက်တယ်။ ရတနာတွေ၊ ဘေရီတွေ ဒါမှမဟုတ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ထိလိုက်တိုင်း အဲ့ဒီအရာတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွိုင်ရဲ့ စနစ်စာမျက်နှာပေါ်က ကိန်းဂဏန်းတွေက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့... ဖန်သားပြင်ပေါ်က ကိန်းဂဏန်းက အခုလို ပြနေတယ် - [လက်ရှိ ဘယ်ရီ: ၄၅,၂၃၀,၀၀၀]
“အမလေး... ပစ္စည်းတွေထဲကတင် ဘေရီ ၄,၁၀၀,၀၀၀ တောင် ရတာလား”
ရွိုင်တစ်ယောက် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်သွားတယ်။ တော်ဝင်ကျွန်ကုန်သည်တွေ ဆိုတော့လည်း အိတ်ထဲမှာ ငွေစိုသားပဲ။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူဟာ သူ့ရဲ့ တစ်နှစ်စာ လစာထက် ပိုများတဲ့ ငွေကို ရှာနိုင်ခဲ့ပြီ။
“ဒီကမ္ဘာကလူတွေက ငါ့ထက် ဘာလို့ အကုန်ချမ်းသာနေကြတာလဲ မသိဘူး...” ရွိုင်က မြည်တွန်တောက်တီးရင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာဖုံးကို ပြန်ပြင်ကာ သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲကို လျှောက်ဝင်သွားတယ်။
သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲက မြင်ကွင်းက သူ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေတယ်။ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ ဆီမီးခွက် အနည်းငယ်ရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး လေထုကလည်း အနံ့အသက်မျိုးစုံနဲ့ မွန်းကြပ်နေတယ်။ ဝမ်းဗိုက်ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ သံချေးတက်နေတဲ့ သံလှောင်အိမ် ကျဥ်းကျဥ်းလေးတွေ စီတန်းနေတာပဲ။ အဝေးမှာတော့ နှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာမျိုးစုံကို မြင်နေရတယ်။ ဒီသင်္ဘောက နိုက်စ်မေယာ တိုင်းပြည်လိုပါပဲ—အပြင်ပန်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ရွံရှာဖွယ် အကျည်းတန်မှုတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လှောင်အိမ်တံခါးတွေ ပွင့်နေပါပြီ။ နွမ်းပါးလှတဲ့ ကျွန်တွေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီရင်း အပြင်ကို ထွက်လာကြတယ်။ သူတို့မျက်နှာတွေမှာ မယုံနိုင်မှုတွေ၊ ဝေခွဲမရမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အချို့လူတွေကတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာတင် ဒူးထောက်လဲကျပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ ငိုယိုနေကြတော့တယ်။ အဲ့ဒီအော်ဟစ်သံတွေထဲမှာ လွတ်လပ်ခွင့်ရလို့ ဝမ်းသာတဲ့အသံရော၊ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကျင်နေရတဲ့ အသံတွေပါ ရောနှောနေတယ်။
ရွိုင် ဘာမှ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျန်နေခဲ့တဲ့လူတွေဟာ အတော်လေး အိုမင်းနေတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းသူတွေချည်းပဲ။ အစောင့်တွေ ပြောသလိုပါပဲ—သူတို့က ဘယ်သူမှ ဝယ်ချင်စိတ်မရှိတဲ့ ‘အဆင့်နိမ့် ကုန်ပစ္စည်း’ တွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ အကုန်လုံး ‘အဆင့်နိမ့်’ နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အများစုကတော့ ဆာဘိုဒီမှာ ရောင်းချခံလိုက်ရပြီဆိုတာ သေချာသလောက်ရှိတယ်။ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ခွဲခွာရတဲ့ နာကျင်မှုက သေခြင်းတရားရဲ့ နာကျင်မှုထက် မလျော့ပါဘူး။
“...”
ရွိုင်က တိတ်တဆိတ်ပဲ လူအုပ်ထဲမှာ အလန်ကို ရှာလိုက်တယ်။ အလန်ဟာ ခွေလိပ်နေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားတယ်—အဲ့ဒီအဘိုးအိုကတော့ ရွိုင် အမြောက်ပြောင်းဝမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့သူပါပဲ။ အခု သူက ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးနေပြီ၊ ဒဏ်ရာတွေကနေ သွေးထွက်နေပြီး ကပ်စေးနှဲနေတဲ့ ဆံပင်တွေကလည်း နဖူးမှာ ကပ်နေတယ်။ သူက အဝတ်စုတ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း “ကိုလီ... ကိုလီ... ငါ့မြေး ကိုလီ...” လို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတုန်းပဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ်... အဘိုး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် နောက်ကျသွားတယ်...” အလန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး နာကျင်နေတဲ့ အမူအရာက အတိုင်းသား။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေအားလုံးကလည်း ဒီနာကျင်မှုကို မျှဝေခံစားနေကြတယ်။
တခြားကျွန်တွေကလည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ကြည့်နေကြတဲ့အတွက် သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲက လေထုဟာ အတော်လေးကို လေးလံမွန်းကြပ်နေတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွိုင်ရဲ့ ခြေသံက လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့တယ်။ ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်အချို့က ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ အလန်က သူတို့ကို အခြေအနေတွေ ရှင်းပြထားပုံရပါတယ်။ ဒီလူဟာ အစောင့်တွေကို သတ်ပြီး သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ခဲ့တဲ့လူဆိုတာ သူတို့ သိသွားကြပြီ။
“ကိုလီလား?” ရွိုင်က မျက်နှာဖုံးအောက်ကနေ မေးလိုက်တယ်။ သူက အသံကို တမင်တကာ နှိမ့်ထားပြီး မသဲမကွဲဖြစ်အောင် လုပ်ထားတယ်။
“...ဟုတ်ကဲ့။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်နှမလေးပါ။ သူမကို... သူမကို ဝယ်သွားကြပြီ”
အလန်က မေးခွန်းကို ကြားတဲ့အခါ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး စိတ်ကို အတင်းထိန်းလိုက်တယ်။ “ကျွန်တော့်အဘိုးက... သူတို့ကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”
ရွိုင်က စိတ်မနှံ့တော့တဲ့ အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ အခြေအနေက ရှင်းနေပြီမို့ ဘာမှ ထပ်ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ဘူး။
“မင်း နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ?” ရွိုင်က မေးလိုက်တယ်။ “မင်းမှာ ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းကြောင်း ကြိုပြင်ထားတာ ရှိမှာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့” အလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်မဆက်ရသေးတာကို သတိရသွားတယ်။ “ဆရာ... ကျွန်တော့်နာမည်က အလန်ပါ... မာစတာဆိပ်ကမ်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ငါးဖမ်းလှေအချို့နဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝှက်ထားတာ ရှိပါတယ်။ အစီအစဉ်ကတော့... အခု ဒီကိစ္စပြီးရင် အဲ့ဒီကိုသွားပြီး သင်္ဘောလွှင့်ဖို့ပါပဲ”
“အနီးအနားက ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရောက်သွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းသွားပါပြီ။ အဲ့ဒီကျရင်တော့ ကျွန်တော်တို့...”
ဒါကိုကြားတော့ ကျွန်တွေက တွန့်သွားကြတယ်။ သူက “အိမ်ပြန်မယ်” လို့ ပြောမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အိမ်ပြန်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ အားလုံး သိကြတယ်။ သူတို့ရွာလေးကတော့ နိုက်စ်မေယာက ကောင်တွေလက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ အလန်ကတော့ ပြတ်သားတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ သူက ချက်ချင်းပဲ စိတ်ကို ပြန်ပြင်လိုက်တယ်။
“အဘိုးကို နေရာချထားပေးပြီးရင် ကျွန်တော် ကိုလီကို သွားရှာမယ်။ သူမက ကျွန်တော့်နှမလေးပဲ... ကျွန်တော် သူမကို ကယ်ရမယ်” သူက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း ရွိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဆရာ... အရှင်...”
အဲ့ဒီနောက် သူက ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။ သူ စကားမပြောခင်မှာပဲ ရွိုင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းနှမကို ကယ်ပေးဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုမလို့လား?”
“...ဟုတ်ကဲ့” အလန်ရဲ့ အသံက အက်ရှနေတယ်။ “ကျွန်တော့်မှာ အရှင်တို့လို ခွန်အားမရှိဘူး...”
သူ သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူး။ ဒီည သေဖို့အတွက်လည်း သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ စောစောက သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အရာတွေက စွမ်းအားချင်း ကွာခြားမှုကို သိမြင်စေခဲ့တယ်။ အချို့အရာတွေက သတ္တိရှိရုံနဲ့တင် ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးလေ။ ဒီညလိုမျိုးပေါ့—ဒီလူသာ မရှိရင် သူနဲ့ ဒီကျွန်တွေအားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာက အတော်လေး ရင်နာစရာ ကောင်းနေမှာ။ ဒီလောက်အထိ သန်မာတဲ့လူကသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်...
“ငါ ငြင်းတယ်။”
ရွိုင်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ သူက အလန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “အစောင့်တွေ ပြောတာ မင်းကြားမှာပေါ့။ ကမ္ဘာ့အရှင်သခင်တစ်ယောက်က မင်းနှမကို ဝယ်သွားတာ။ မင်းအတွက်နဲ့ ကမ္ဘာ့အစိုးရကို ငါ စစ်ကြေညာရမယ့် အကြောင်းရင်း မရှိဘူး”
သူက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောပြလိုက်တာပါ။ ရွိုင်မှာလည်း ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို မထိခိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တွေကို ကယ်ပေးဖို့ သူ ဝန်မလေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မာရီဂျွိုင်းစ် (Mary Geoise) ကို သွားတိုက်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ။
“...”
အလန်ရဲ့ မျက်နှာက လူသေလို ဖြူလျော်သွားတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ ဘာအသံမှ ထွက်မလာဘူး။ သာမန်တံငါသည်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ‘ကမ္ဘာ့အရှင်သခင်’ တွေအကြောင်းတော့ သူ ကြားဖူးတာပေါ့။ မျက်နှာဖုံးနဲ့လူ ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ သူ သိပါတယ်။
“ကျွန်တော်... တောင်းဆိုမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်...” လို့ သူက အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွိုင်ကပဲ ထပ်ပြီး ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်တယ်။ “ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ ‘ခေါင်းဆောင်’ ဆီကိုတော့ တောင်းဆိုပေးလို့ ရတယ်။ အနာဂတ်မှာ မာရီဂျွိုင်းစ်ကို သွားဖို့ အခွင့်အရေးရခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် မင်းနှမကို တခြားတစ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့ရင် ငါတို့ ကယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေးမယ်”
“ဒါပေမဲ့ အလဲအထပ်အနေနဲ့... ငါတို့အတွက် မင်း တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်”
ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အလန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတွေဟာ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့အတွက်တော့ အဲ့ဒီမျက်နှာဖုံးဟာ အခုတော့ မျှော်လင့်ချက်ရဲ့ ပြယုဂ်ဖြစ်နေပြီ။ ‘ငါတို့’ ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ ဒီလူဟာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုး ပါဝင်နေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ အတော်လေး သန်မာမှာပဲလို့ သူ တွေးလိုက်မိတယ်။
ဒါကြောင့် အာမခံချက်မရှိတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အလန်က မတွန့်ဆုတ်ပါဘူး။
“ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်!” “ဆရာ... ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်! ကျွန်တော့်အသက် ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်...”
“မင်းအသက်ကို ငါ မလိုချင်ပါဘူး” ရွိုင်က လက်မြှောက်ပြီး တားလိုက်တယ်။ “ငါ့အတွက် အလုပ်နှစ်ခုပဲ လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်”
သူက အသံတိုးတိုးနဲ့ အလုပ်နှစ်ခုအကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။ အလန် နားထောင်နေရင်း သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အံ့အားသင့်လာတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့မျက်နှာက လုံးဝ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားတော့တယ်။
“အရှင်... အတည်ပဲလား? တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို... လုပ်ခိုင်းချင်တာလား?”
“သေချာတာပေါ့”
ရွိုင်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ရပြီးတဲ့နောက် အလန်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်ပြီး ပြတ်သားသွားတယ်။ “ဒါက အရှင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်”