G-51 ဌာနချုပ်ထဲကို ရွိုင်အာမို့စ် တစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ ‘ဌာနခွဲမှူး - ဗိုလ်ကြီး အက်စတာ’ ဆိုတဲ့ နာမည်ပြားတပ်ထားတဲ့ ရုံးခန်းရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့... နှင်းယုန်သစ်သီးကြောင့် ရရှိထားတဲ့ အကြားအာရုံစွမ်းရည်ကြောင့် ရုံးခန်းထဲက စကားပြောသံတွေကို အတိုင်းသား ကြားနေရပြီ။
“ဗိုလ်ကြီးရယ်... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးမိပြီ”
“အိမ်တော်ထိန်း မန်တယ်လ်ကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ! ကျွန်တော်တို့ G-51 ဌာနခွဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို အမြဲခံယူနေရတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ အခက်အခဲကို ကူညီပေးရတာ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ပါဗျာ!”
“ဒါက တခြားစီလေ! တိုင်းပြည်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုဆိုတာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒပါ။ အခုက ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်တာ။ နောက်ပြီးတော့ ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေအတွက် ရမယ့်ငွေက ကမ္ဘာ့အစိုးရကို ဆက်သရမယ့် ‘ကမ္ဘာ့အရှင်သခင်တွေရဲ့ ဆက်ကြေး’ ထဲမှာလည်း ပါနေတော့...”
“ကျွန်တော်လည်း ကြားမိပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ဆာဘိုဒီ (Sabaody) မှာ ‘ကုန်ပစ္စည်းကောင်း’ တွေ အများကြီး ရောင်းလိုက်ရတယ်ဆို။ အဖိုးတန်တဲ့ မိစ္ဆာသစ်သီးတစ်လုံးတောင် ရခဲ့တယ်ဆိုလား?”
“ဟုတ်ပါတည့်ခင်ဗျ! အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အဲ့ဒီပင်လယ်ဓားပြကို ဖမ်းပေးတာရော၊ ကျွန်တော်တို့ ရတနာတွေကို ဒီဌာနခွဲမှာ ခဏသိမ်းထားခွင့်ပြုတာရော... နောက်ရက်ကျရင်လည်း လိုက်ပို့ပေးဦးမယ်ဆိုတော့ ဒါက အကြီးအကျယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ့်ကိစ္စပါ။ ဒါကို မဖြစ်မနေ လက်ခံပေးပါ!”
“အို... ခက်တာပဲ... ကျွန်တော် မယူသင့်ဘူးထင်တယ်... ဒါက များလွန်းလို့ပါ...”
ရွိုင် - “...”
လာဘ်စားနေတာကို အသံလေးဘာလေး နည်းနည်းတိုးစားကြပါဦးလား။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး... အရှက်မရှိလိုက်ကြတာ! ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြောနေတဲ့ အကြောင်းအရာက ရွိုင်ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတာကတော့ အမှန်ပဲ။
“ကမ္ဘာ့အရှင်သခင်တွေရဲ့ ဆက်ကြေး... ပြီးတော့...နတ်ဆိုးသစ်သီး ဟုတ်လား?”
ရွိုင်က သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာတော့ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နဲ့ လူကုံထံတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့က ရေတပ်ဗိုလ်ကြီးရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကျောက်မျက်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ထိုးထည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့ ဗလကောင်းကောင်း ရေတပ်ဗိုလ်ကြီးကလည်း ‘ဟန်ဆောင်’ ငြင်းဆန်နေပေမဲ့ တကယ့်တမ်းကျတော့ ‘တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်တော့မယ့်’ ပုံစံနဲ့ မတတ်သာလို့ လက်ခံလိုက်ရတော့မယ့်ပုံ ဖမ်းနေတာ။
ဒါပေမဲ့ ရွိုင် ဝင်လာတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ ပြဇာတ်လေးက ပျက်သွားရပြီ။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ!?” G-51 ဌာနခွဲမှူး ဗိုလ်ကြီး အက်စတာက ရွိုင်ကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ချက်ချင်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ရေတပ်ဌာနချုပ်၊ အကျဥ်းသား ထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့က ဗိုလ်ကြီး ရွိုင်အာမို့စ်ပါ။ အကျဥ်းသားကို လာရောက်လွှဲပြောင်းရယူဖို့ အမိန့်အရ ရောက်လာတာပါ” ရွိုင်က သူ့ကိုယ်သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အကျဥ်းသား ထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား?” ဗိုလ်ကြီး အက်စတာက ကိုယ်နေဟန်ထားကို ချက်ချင်း ပြင်လိုက်ပြီး “ငါက ဗိုလ်ကြီး အက်စတာပါ။ ဒါကတော့ တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ ကုန်သွယ်သင်္ဘောက လူနာ၊ နိုက်စ်-မေယာ (Nice-Mayer) တိုင်းပြည်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်း မန်တယ်လ်ပဲ”
မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တော့ ဟိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူကြီးကလည်း ရွိုင်ကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ “ဗိုလ်ကြီးရွိုင်... ကြားဖူးမှာပေါ့... ဒီည ဌာနခွဲမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တည်ခင်းမယ့် စားပွဲသောက်ပွဲ ရှိတယ်။ အဆင်ပြေရင် ကြွလှမ်းခဲ့ပါဦး...”
သူက အတင်းအဖျင်း ပြောနေပေမဲ့ ရွိုင်ကတော့ သူ့ကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။ အိမ်တော်ထိန်းကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး ဗိုလ်ကြီးအက်စတာကိုပဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဗိုလ်ကြီး... ကျွန်တော် အကျဥ်းသား လွှဲပြောင်းဖို့ လာတာပါ။ အချိန်က သိပ်မရဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါ”
“...”
ဗိုလ်ကြီး အက်စတာနဲ့ အိမ်တော်ထိန်း မန်တယ်လ် နှစ်ယောက်စလုံး ရွိုင်ရဲ့ အေးစက်စက်နဲ့ မလေးမစားနိုင်တဲ့ အမူအရာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြတယ်။ ခဏနေတော့မှ ဗိုလ်ကြီး အက်စတာက ခပ်အေးအေးပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဗိုလ်ကြီးရွိုင်က အဲ့လောက်တောင် အရေးကြီးနေမှတော့... သွားကြတာပေါ့” လို့ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောပြီး ဌာနခွဲရဲ့ အကျဥ်းထောင်ဆီကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။
အကျဥ်းထောင်ထဲမှာတော့ နိုက်စ်-မေယာ သင်္ဘောကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့ ‘ပင်လယ်ဓားပြ’ ကို ရွိုင် တွေ့လိုက်ရပြီ။ အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်၊ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ ရဲရဲနီလို့။ သူက အတော်လေး ပိန်လှီပြီး ကိုယ်လုံးနဲ့ လက်ခြေတွေမှာ ပတ်တီးတွေ ပတ်ထားရတယ်။ အတော်လေး နှိပ်စက်ခံထားရတဲ့ ပုံစံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွိုင်တို့ အချုပ်ခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက စူးရှနေတုန်းပဲ။ သူက အံကြိတ်ထားပြီး ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။
“ဒါပဲလေ” ဗိုလ်ကြီးအက်စတာက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောတယ်။ “စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ဆုကြေးလည်း မရှိဘူး။ အစွန်အဖျားကျွန်းတစ်ခုက တက်သစ်စ ပင်လယ်ဓားပြ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကတော့ အတော်ခဲယဉ်းတယ်။ နာမည်ကို လုံးဝမပြောဘူး”
“အတော်လေးလည်း အသုံးမကျပါဘူး။ ကမ္ဘာ့အစိုးရဝင် တိုင်းပြည်ရဲ့ သင်္ဘောကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ဘယ်က သတ္တိတွေ ရလာလဲ မသိဘူး” လို့ ဗိုလ်ကြီးက မထီမဲ့မြင် ပြောရင်း တံထွေးထွေးလိုက်တယ်။
ဒီကမ္ဘာမှာက သန်းခေါင်စာရင်းတို့၊ မှတ်ပုံတင်တို့ဆိုတာ မရှိဘူး။ ကြီးပွားချမ်းသာတဲ့ နိုင်ငံအနည်းငယ်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ကျွန်းက လူတွေက ‘စာရင်းမရှိတဲ့လူတွေ’ ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ပင်လယ်ဓားပြတွေကို မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း စိစစ်ဖို့က အမြဲတမ်း ပြဿနာပဲ။ နာမည်ကျော် ပင်လယ်ဓားပြ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလို လူမသိသူမသိ အကောင်ပေါက်လေးတွေကို ဘယ်သူမှ စုံစမ်းမနေကြဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ကြီးအက်စတာကတော့ ဒါတွေကို ဂရုစိုက်ပုံမရဘူး။ “လွှဲပြောင်းတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ အားလုံး ပြီးပြီ။ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန် ခေါ်သွားလို့ရပြီ” လို့ ပြောပြီး ရွိုင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် စိုက်ကြည့်ကာ ထွက်သွားတော့တယ်။
လမ်းလျှောက်သွားရင်းနဲ့ ဗိုလ်ကြီးအက်စတာက “ဘာကောင်မှတ်နေလဲ မသိဘူး” ၊ “ခေါင်းမာတဲ့ကောင်” ၊ “ဗိုလ်ကြီးအဆင့်ပဲ ရှိတာကို” ၊ “အကျဥ်းသား ထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ကများ...” စသဖြင့် တိုးတိုးလေး မကျေမနပ် ရေရွတ်သွားတာကို ရွိုင်ရဲ့ အကြားအာရုံက ဖမ်းမိလိုက်သေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွိုင်ကတော့ ဗိုလ်ကြီးအက်စတာရဲ့ မြည်တွန်တောက်တီးမှုတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ အခုအချိန်မှာ သူက အချုပ်ခန်းထဲက လူငယ်အကျဥ်းသားကိုပဲ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုနဲ့ ဝမ်းသာမှုတွေ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူက စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး အချုပ်ခန်းတံခါးက အစောင့်ကို “လွှဲပြောင်းဖို့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ချက်ချင်းလုပ်မယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ရွိုင်က သူ့ရဲ့နာမည်ကို မပြောသေးတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြလေးကို သူ့ရဲ့ စစ်သင်္ဘောပေါ် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။
“ဟန့်စ်၊ ဖယ်လ်! ဌာနချုပ်ကို အကျဥ်းသား ရပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ပြန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလိုက်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ... ဒီတစ်ခါ ပထမဆုံး ကင်းစောင့်တာကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်မယ်” လို့ ရွိုင်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး အကျဥ်းသားကို သင်္ဘောပေါ်က ယာယီအချုပ်ခန်းထဲ တစ်ယောက်တည်း ခေါ်သွားတယ်။
သူက ရင်းနှီးနေတဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ သဲနာရီ ကို တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အချုပ်ခန်းထဲက လူငယ်လေးကို ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“...”
ဒီလို စိုက်ကြည့်ခံရတာကြောင့် လူငယ်လေးက ကျောချမ်းလာပုံရတယ်။ “ဘာကြည့်နေတာလဲ?” လို့ ထောင့်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာရသားရဲတစ်ကောင်လို ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွိုင်က တခြားရေတပ်သားတွေလို သူ့ကို ရိုက်နှက်မယ်လို့ သူ မထင်ထားဘူး။ အဲ့ဒီအစား ရွိုင်က... ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“အဲ့ဒီ ကုန်သွယ်သင်္ဘောပေါ်က ကျွန်တွေနဲ့ မင်းနဲ့က ဘာပတ်သက်လဲ?”
ရွိုင်ရဲ့ ပထမဆုံးစကားက လူငယ်လေးကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားစေတယ်။ “မင်း... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ငါ နားမလည်ဘူး!” လို့ သူက ခဏလောက် တန့်သွားပြီးမှ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြန်ပြောတယ်။
ရွိုင်က သူ့အဖြေကို ဂရုစိုက်ပုံမရဘူး။ သူကပဲ ဆက်ပြောတယ် “ငါ အချက်အလက်တွေကို တစ်ခုချင်း ပြန်ဆက်ကြည့်မယ်နော်”
“မင်းက သူတို့ကို ကြောက်သွားအောင် ကြိုတင်သတိပေးစာ ပို့လိုက်တယ်၊ အဲ့ဒါမှ သူတို့ G-51 ဌာနခွဲမှာ သင်္ဘောဆိုက်မှာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
“ပြီးတော့ မင်းက သင်္ဘောထဲ ခိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ‘အဖမ်းခံ’ ပြလိုက်တယ်၊ အဲ့ဒါမှ သူတို့က မင်းကို အထင်သေးပြီး ပေါ့လျော့သွားမှာလေ။ သူတို့ တကယ်လည်း ပေါ့သွားကြတာပဲ။ ဒီည လုပ်မယ့် စားပွဲသောက်ပွဲက အဲ့ဒါရဲ့ သက်သေပဲ”
“သင်္ဘောပေါ်က ရတနာတွေကိုလည်း ဌာနခွဲထဲ ရွှေ့ပြီးပြီဆိုတော့... မင်းရဲ့ တကယ့်ပစ်မှတ်က သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ ‘တန်ဖိုးမရှိတဲ့’ ‘အပိုပစ္စည်း’ လိုဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ရွိုင် ပြောနေရင်းနဲ့ လူငယ်လေးက တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ “မင်း... မင်း အလကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာ...” သူက ငြင်းဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံတွေက တုန်နေပြီ။ သူ အတော်လေး တုန်လှုပ်နေတာ။ ဒီရေတပ်သားက သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဘယ်လိုများ သိနေရတာလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။
“ငါ... ငါက ဒီထဲမှာ အပိတ်ခံထားရတာလေ! ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တွေကို သွားကယ်နိုင်မှာလဲ? ရေတပ်သား! မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်သတ်၊ နှိပ်စက်ချင်နှိပ်စက်! ငါ နားမလည်တဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့!” လို့ သူက ယောင်ယောင်မှားမှားနဲ့ ပြောနေတယ်။
ဒါကို ကြားတော့ ရွိုင်ရဲ့ မျက်နှာက အပြုံးက ပိုကျယ်လာတယ်။ “အင်း... မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းက ဒီထဲမှာရှိနေတယ်။ လူအများရှေ့မှာပဲ ငါ့သင်္ဘောပေါ်ကို အကျဥ်းသားအဖြစ် ပါလာတာ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲ့ဒါကပဲ ဒီအစီအစဉ်ရဲ့ အပြောင်မြောက်ဆုံးနဲ့ အသုံးအဝင်ဆုံး အချက်ပဲလေ”
ရွိုင်က ပြောရင်းနဲ့ လူငယ်ပင်လယ်ဓားပြကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွိုင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပွင့်လာတဲ့ ဖောက်ထွင်းမြင်ကွင်းပြင်က အမှန်တရားကို အခုလို ရှင်းပြနေတယ် -
[နတ်ဆိုးသစ်သီး အစွမ်း ‘အလန် (လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွား)’ ကို တွေ့ရှိသည်] [နတ်ဆိုးသစ်သီး အမျိုးအစား အတည်ပြုချက် - ‘ပါရာမီးရှား (Paramecia)၊ လှီးဖြတ်သစ်သီး (Slice-Slice Fruit)’။ ‘သစ်သီးစွယ်စုံကျမ်း’ ထဲသို့ သိမ်းဆည်းရန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်...] [သစ်သီးစွမ်းရည် - အသုံးပြုသူရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းတူတဲ့ ‘လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွား’ ကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ ကိုယ်ပွားကို ထပ်မံ၍ လှီးဖြတ်၍မရပါ။] [မှတ်ချက် - လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွားနှင့် မူလခန္ဓာကိုယ်သည် အသိစိတ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို အတူတူ မျှဝေထားသည်။ ကိုယ်ပွား ပျက်စီးသွားပါက ပြန်လည်ရယူ၍မရနိုင်ဘဲ မူလခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိလိမ့်မည်။] [မူလခန္ဓာကိုယ်သည် ကိုယ်ပွားကို ပြန်လည်စုပ်ယူနိုင်သည် သို့မဟုတ် ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် ၎င်း၏အခြေအနေကို ပြန်လည်လန်းဆန်းအောင် (Refresh) ပြုလုပ်နိုင်သည်။] [မူလခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးပါက ကိုယ်ပွားအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်။]
အဆင့်အလိုက် အကျိုးသက်ရောက်မှုများ
အဆင့် ၁ (LV1): သစ်သီးရဲ့ အစွမ်းအာနိသင်ကို အနည်းငယ်ရရှိမည်။ လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွား (၁) ခု ဖန်တီးနိုင်သည်။
အဆင့် ၂ (LV2): သစ်သီးရဲ့ အစွမ်းအာနိသင်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရရှိမည်။ လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွား (၃) ခုအထိ ဖန်တီးနိုင်သည်။ (ဖွင့်ရန်အတွက် ဘီလီယံ ၅၀၀ လိုအပ်သည်)
အဆင့် ၃ (LV3): သစ်သီးရဲ့ အစွမ်းအာနိသင်ကို အပြည့်အဝ ရရှိမည်။ လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွား (၇) ခုအထိ ဖန်တီးနိုင်သည်။ (ဖွင့်ရန်အတွက် ၃ ဘီလီယံ လိုအပ်သည်)
အဆင့် ၄ (LV4): သစ်သီးစွမ်းရည်ကို အဆင့်မြင့် တိုးမြှင့်ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။ လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွား (၁၂) ခုအထိ ဖန်တီးနိုင်သည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်ကိုယ်ပွားနှင့်မဆို နေရာချင်း ချက်ချင်းလဲလှယ်နိုင်သည်။ အကွာအဝေးမရွေး ကိုယ်ပွားများကို ပြန်ခေါ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ (ဖွင့်ရန်အတွက် ၆ ဘီလီယံ လိုအပ်သည်)
အဆင့် ၅ (LV5): သစ်သီးနိုးထခြင်း (Fruit Awakening) - ‘အဆုံးမဲ့လှီးဖြတ်ခြင်း’။ အခြေခံကိုယ်ပွား (၁၂) ခုအပြင်၊ အားနည်းသော လှီးဖြတ်-ကိုယ်ပွားများကို အရေအတွက် အကန့်အသတ်မရှိ ဖန်တီးနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ပွားတစ်ခုစီတွင် မူလခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားအနည်းငယ်သာ ပါဝင်မည်။ (ဖွင့်ရန်အတွက် ၁၂ ဘီလီယံ လိုအပ်သည်)
[ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု တိုးတက်မှု - ၂၁%]