အလာဘာစတာနိုင်ငံ၊ တော်ဝင်မြို့တော် အာလူဘာနာ။ တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးအတွင်း...
"အင်း..."
အလာဘာစတာဘုရင် နေဖယ်လ်တာရီ ကိုဘရာ (Nefeltari Cobra) သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ရင်း မြို့ပြင်ဆီသို့ အကြည့်ပို့ထားသည်။ သူ၏မျက်မှောင်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် ကြုတ်ထား၏။
"အီဂါရမ်... သူ ဘယ်နားရောက်ပြီလဲ" ဟု ကိုဘရာက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... သတင်းပေးချက်တွေအရဆိုရင် သူ မြို့တော်ထဲကို နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဝင်လာတော့မှာပါ" ဟု နန်းတော်စောင့်တပ်မှူး အီဂါရမ်က ရိုသေစွာ ပြန်ပြောသည်။ သူ့ဘေးတွင် နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းကိုယ်ရံတော်များဖြစ်သော ပဲလ် (Pell) နှင့် ချာကာ (Chaka) တို့လည်း ရှိနေကြ၏။
"ကောင်းပြီ" ကိုဘရာက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါလည်း ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်ရံတော် သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပို၍ လေးနက်သွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ဒီ 'ဧည့်သည်' ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား" အီဂါရမ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခွင့်ပြုပါ အရှင်... ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက်တွေ့ဖို့က အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် အရင်သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."
အီဂါရမ် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကိုဘရာက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အန္တရာယ်များတယ် ဟုတ်လား?" ဘုရင်ကြီး၏ အကြည့်က မြို့ပြင်ဆီသို့သာ မြဲမြံစွာ ရှိနေဆဲ။ "ကြည့်စမ်း အီဂါရမ်"
သူ့အမြင်အာရုံထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသည့် မိုးတိမ်တိုက်ကြီးများ ပေါ်လာသည်။ ကောလာဟလများအတိုင်းပင် မြို့တော်အတွင်းသို့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုဘရာ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းမှာ မိုးရေသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ခုနစ်လတိုင်တိုင် စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းသော အစီရင်ခံစာများအတွက် အဖြေပင် ဖြစ်သည်။
ခန်းခြောက်နေသော ဆန်ဒိုရာမြစ်၊ ခြောက်သွေ့နေသော စိုက်ခင်းများ၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ပြည်သူများ... သတင်းအသစ်တစ်ခု ရောက်လာတိုင်း သူ့နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကိုဘရာ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အာလူဘာနာ တစ်မြို့တည်း မိုးရွာနေခြင်းက တစ်နိုင်ငံလုံးအတွက် မလုံလောက်ပေ။ ဤဖြစ်ရပ်နောက်ကွယ်တွင် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း စုံစမ်းရန် အချိန်မရှိခဲ့။ ဤခုနစ်လကြာ မိုးခေါင်မှုက အလာဘာစတာ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရှေးဟောင်း ဘုရင့်နိုင်ငံတော်ကြီးကို မကြုံစဖူး ကပ်ဘေးတစ်ခုထဲသို့ တွန်းပို့နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် 'ဧည့်သည်' ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းကို သူ ကြားခဲ့ရသည်။ ထိုသူက မည်သူမှန်း၊ ဘယ်ကလာမှန်း မည်သူမျှ မသိသော်လည်း တစ်ချက်တော့ သေချာသည်။ သူ လမ်းလျှောက်ရာ နောက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ လိုက်ပါလာတတ်သည်။ သူ နားလျှင် မိုးတိတ်သည်။ သူ ခရီးဆက်လျှင် မိုးက လိုက်ရွာသည်။ ပြည်သူများကတော့ သူ့ခရီးစဉ်ကို 'တန်ခိုးပြာဋိဟာ' ဟုပင် ခေါ်နေကြပြီ။
ယနေ့... နောက်ထပ် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်လာတော့မည်။ ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကိုဘရာ မသိပါ။ သို့သော် တစ်ခုတော့ သူသိသည်။
"ဒီမိုးခေါင်မှုက ဆက်ဖြစ်နေဦးမယ်ဆိုရင် သူက အလာဘာစတာ ပြည်သူတွေအတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူက ဒီနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်ကို တွေ့ဖို့ မြို့တော်ကို လာနေတာလေ။ အဲ့ဒါကို 'ဘယ်သူမှန်းမသိလို့' ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါက ပုန်းနေရမှာလား?" သူက သစ္စာရှိသော တပ်မှူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အီဂါရမ်... မင်း ခစားနေတဲ့ ဘုရင်က အဲ့ဒီလောက် သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"
ဤအရာမှာ သူ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဆိုင်ရာ ကောလာဟလများအရ သူသည် မည်သူဖြစ်နိုင်သည်ကိုလည်း သူတို့ ခန့်မှန်းထားမိသည်။ အလာဘာစတာအတွက် သူ တွေ့ဆုံရမည်။
သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ အီဂါရမ်၊ ပဲလ် နှင့် ချာကာတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခန့်ညားစွာပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။ "အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး"
ကိုဘရာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ ဒီဧည့်သည်ကို သွားတွေ့ပြီး... 'တန်ခိုးပြာဋိဟာ' ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်အောင်ကြည့်ကြတာပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်!" (၃ ယောက်စလုံး)
သို့သော် သူတို့ လေးဦး နန်းတော်တံခါးဝသို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခြေသံဖွဖွလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆံပင်ပြာပြာနှင့် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အမောတကောဖြင့် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ချွေးစက်လေးများ စိုရွှဲနေ၏။
"မင်းသမီး ဗီဗီ!?" အီဂါရမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီကို..."
"သမီးလည်း ခမည်းတော်နဲ့ လိုက်မယ်!" ဗီဗီက အမောဖြေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သမီးလည်း အဲ့ဒီ 'မိုးခေါ်သူ' ကို တွေ့ချင်တယ်!"
"ဗျာ!?" (၃ ယောက်စလုံး)
ကိုယ်ရံတော် သုံးဦး၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကုန်ကြသည်။ "မင်းသမီး... မဖြစ်နိုင်တာတွေ မပြောပါနဲ့!" "မင်းသမီး... အဲ့ဒီလူက အခုဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တယ်..." "ဒါကတော့ စည်းလွတ်ဝါးလွတ်..."
သူတို့ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် လျှာအရိုးမရှိ ပြောနေကြစဉ် အီဂါရမ်၏ ရွှေရောင်ဆံပင်လိပ်ကြီးများမှာ ထိတ်လန့်လွန်း၍ ထောင်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဗီဗီကတော့ သူမ၏ ခမည်းတော်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
"အင်း..." ကိုဘရာက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ"
ကိုယ်ရံတော် သုံးဦး၏ ပါးစပ်များ အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ကိုဘရာက သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက မင်းသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သလို အလာဘာစတာရဲ့ နောင်လာမည့် ဘုရင်မလည်း ဖြစ်တယ်။ မင်းကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ခိုင်းဖို့ ငါ စိတ်ကူးထားပေမဲ့... ဒါက မှားကောင်းမှားနိုင်တယ်"
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာနှင့် ဘုရင်တစ်ဦး၏ ပြတ်သားမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ အလာဘာစတာ၏ ဘုရင်တစ်ဦးအနေဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာ့အစိုးရကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် 'ပထမမျိုးဆက် မိသားစု နှစ်ဆယ်' ထဲမှ တစ်ဦး၏ အဆက်အနွယ်အနေဖြင့်လည်းကောင်း သူသည် ကမ္ဘာကြီး၏ အမှောင်ထုကို သိထားသည်။ ဗီဗီကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေစေချင်သော်လည်း ယခု မိုးခေါင်မှု၊ ၎င်းနောက်ကွယ်မှ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနှင့် ကမ္ဘာကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုများအရ... အချိန်တန်ပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ... မင်းက နားထောင်ရုံပဲ နားထောင်ရမယ်"
"နားလည်ပါပြီ" ဗီဗီက ခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ခုနစ်လလုံးလုံး သူမ၏ နိုင်ငံ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသား ကြေကွဲခဲ့ရသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင် မိုးရွာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်းသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်ကို လုပ်ရပေမည်။
"အရှင်မင်းကြီး" တံခါးဝမှ စစ်သည်တစ်ဦးက အစီရင်ခံသည်။ "ဧည့်သည် မြို့တော်ထဲ ဝင်လာပါပြီ။ နန်းတော်ဆီကို ဦးတည်လာနေပါတယ်"
ကိုဘရာနှင့် ဗီဗီ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဖွဲ့တစ်ခုလုံး နန်းတော်တံခါးမကြီးဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်ကြတော့သည်။
နန်းတော်ရင်ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ အလာဘာစတာ ပြည်သူအမြောက်အမြား စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီး အားလုံးက လမ်းမကြီးဆီသို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
"မိုးခေါ်သူကြီး လာပြီ!" "မိုးရွာတာ တကယ်ကြီးပဲ!" "တကယ်ပေါ့! ငါ ယူဘာကနေ သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်လာတာ!"
လူအုပ်ကြီးက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ရာ ဗီဗီတစ်ယောက် လမ်းဆုံးတွင် ရှိနေသော လူရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံ၊ ခန့်ညားသော နဂါးခေါင်းမျက်နှာဖုံး... ကောလာဟလများအတိုင်းပင်။
သူသည် စစ်သည်များ၏ သတိထားစောင့်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များအောက်တွင် နန်းတော်ရင်ပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တော်ဝင်လှေကားရင်း၌ ရပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်လုံးများက ကိုဘရာနှင့် ဗီဗီကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
"ကြိုဆိုပါတယ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်" ကိုဘရာက ရင်ဘတ်ကို မတ်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ငါက နေဖယ်လ်တာရီ ကိုဘရာပါ။ အလာဘာစတာ နိုင်ငံသားကိုယ်စား မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်။ မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ?"
သူ့ဘေးတွင် ပဲလ်၊ ချာကာ နှင့် အီဂါရမ်တို့မှာ မည်သည့် ရန်လိုသည့် အပြုအမူမျိုးမဆို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် တင်းမာနေကြသည်။
သို့သော် မိုးထဲတွင် ရပ်နေသော ထိုသူက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ သူက ကိုဘရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးသံများကြားမှ တော်ဝင်မိသားစုသာ ကြားနိုင်လောက်သည့် နိမ့်ပါးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကိုယူဂျီ (Ryuji) လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"
"ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာက... အရှင်မင်းကြီးနဲ့ 'အရောင်းအဝယ်' တစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ပါ"
"ဒါက ဒီနိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်... ပျက်သုဉ်းခြင်းဆီ ဦးတည်မလား... ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆီ ဦးတည်မလား ဆိုတာပေါ့"