အခန်း (၂) - မွန်းစတားဆဲလ်ကို ဝါးမြိုခြင်း

“ပိုင်ရှင်အတွက် ကာနိဂျ် ကာဘူတို ကို ရရှိသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ။ အရှင်သခင်အတွက် ဆုလာဘ်ဖြစ်တဲ့ မွန်းစတားဆဲလ် (ပြီးပြည့်စုံသောဗားရှင်း) ကို ရရှိသွားတဲ့အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ။”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူချန်ထျန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ စနစ်၏အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခရမ်းရင့်ရောင် ဗက်တီးရီးယားကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုသည် ကူချန်ထျန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

မွန်းစတားဆဲလ်ဆိုသည်မှာ One-Punch Man ကမ္ဘာမှ ထူးခြားသောပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာမန်လူသားတစ်ဦးကို မွန်းစတား တစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။ မွန်းစတားများသည် One-Punch Man ကမ္ဘာရှိ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည့် သတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဖြစ်တည်လာပုံမှာလည်း အမျိုးမျိုးကွဲပြားကြသည်။

ယခုလေးတင် ကူချန်ထျန်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့် ကာနိဂျ် ကာဘူတိုမှာ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်စမ်းသပ်ခန်း ၏ မျိုးရိုးဗီဇနည်းပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော မွန်းစတားတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ မွန်းစတားဆဲလ်များသည်လည်း မွန်းစတားတစ်ကောင် မွေးဖွားလာစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသားများကို ကြီးမားသောအစွမ်းများ ပေးအပ်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း မွန်းစတားဆဲလ်ကို စားသုံးခြင်းသည် ကြီးမားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေသည်။ ၎င်းကို စားသုံးမိသူ အများစုမှာ စိတ်နေစိတ်ထားများ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး၊ အသိစိတ်များ ပျောက်ဆုံးကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

“ပြီးပြည့်စုံသောဗားရှင်း ဟုတ်လား။”

ကူချန်ထျန်းသည် စနစ်ပေါ်ရှိ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ကာ ပြီးပြည့်စုံသောဗားရှင်း၏ ဖော်ပြချက်ကို နှိပ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ့ကံက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။”

စနစ်၏ ဖော်ပြချက်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကူချန်ထျန်းသည် မွန်းစတားဆဲလ်နှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဤပြီးပြည့်စုံသော ဗားရှင်းသည် မွန်းစတားဆဲလ်၏ ဆိုးကျိုးအားလုံးကို ဖယ်ရှားထားခြင်းပင်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦးအား စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် အသိစိတ်လွတ်ခြင်းမျိုး မရှိစေဘဲ စွမ်းအားများ ရရှိစေနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကူချန်ထျန်းသည် မွန်းစတားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မူလလူသားပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ One Punch Man ကမ္ဘာတွင်မူ မွန်းစတားဆဲလ်ကို တစ်ကြိမ်စားသုံးပြီးပါက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရတော့ဘဲ မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိလျှင် တစ်သက်လုံး မွန်းစတားအဖြစ်သာ နေထိုင်သွားရမည် ဖြစ်ကြောင်း သိထားရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ဤပြီးပြည့်စုံသောဗားရှင်းမှာမူ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို အချိန်မရွေး ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်သော ‘နတ်ဆိုးသီး’ စားသုံးသူနှင့် ဆင်တူလှပြီး ပင်လယ်ရေကိုလည်း ကြောက်စရာ မလိုပေ။

“ဟေး... အဘိုးကြီး၊ ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ဘယ်နှစ်ခုနှစ်လဲ။”

ကူချန်ထျန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ဆေးလ်ဗားစ် ရေးလိကို မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ပထမဆုံး သိချင်သည်မှာ လက်ရှိအချိန်ကာလပင် ဖြစ်သည်။

“ဟင်? လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့မေးခွန်းတွေက ထူးဆန်းလှချည်လား။ လူကုန်ကူးသူတွေ လက်ချက်နဲ့ မင်းခေါင်းများ ထိသွားတာလား။”

“ဒါက ဆာမိုနီ ကျွန်းစု လေ။ ပြီးတော့ အခုက ပင်လယ်ရေကြောင်းပြက္ခဒိန် နှစ် ၁၅၂၀ ပဲ။”

ဆေးလ်ဗားစ် ရေးလိက ကူချန်ထျန်းကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ကူချန်ထျန်း၏ ဦးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာအကြီးအကျယ် ရထားသည်ဖြစ်ရာ ဦးနှောက်များများ ထိသွားလေသလားဟု တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။

“နှစ် ၁၅၂၀? ဆာမိုနီကျွန်းစု? ဆေးလ်ဗားစ် ရေးလိက လေလံအတင်ခံနေရတာနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင်... ဒါဆို ‘စူပါနိုဗာ'(မျိုးဆက်သစ်ပင်လယ်ဓားပြ) တွေ ဆာမိုနီမှာ စုဝေးနေကြတဲ့ အချိန်ပေါ့လေ။”

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ကူချန်ထျန်း အနည်းငယ် ရင်ခုန်သွားသည်။ ဤဖြစ်ရပ်များကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်လျှင် မကြာမီ ဘာတွေဖြစ်လာတော့မည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု... ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကြီး တစ်ခုပဲ။

တကယ်လို့ စူပါနိုဗာတွေ စုဝေးနေတဲ့ အချိန်သာဆိုရင် ဟို ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန် တွေ ဒီကို အသေအချာ ရောက်လာကြလိမ့်မည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အံ့အားသင့်မှတ် များ အလွန်အမင်း လိုအပ်နေချိန်ဖြစ်ရာ ထိုခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်များသည် သူ့အတွက် အချိန်ကိုက် ရောက်လာမည့် အထောက်အပံ့များပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဟေး... ကောင်လေး၊ မင်းက ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ မတ်တပ်ရပ်နေတာလဲ။ သေချင်နေတာလား။”

ကူချန်ထျန်း အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ် ထွားကြိုင်းသန်မာသော လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်နေသော ကူချန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဤနေရာသည် ဆာမိုနီကျွန်း အမှတ် (၁) နယ်မြေရှိ လေလံရုံဖြစ်ပြီး ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်များလည်း ရောက်ရှိနေသည့်အတွက် အလွန်အမင်း သတိထားကြရသည်။ အကယ်၍ ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်များကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိပါက အားလုံး အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

“ဟင်?”

နောက်ကွယ်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကူချန်ထျန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းကိုး!”

ထိုသန်မာထွားကြိုင်းသော လူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကူချန်ထျန်း ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့ကို အစောပိုင်းက သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သည့် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

“ဟေး... ကောင်လေး၊ မင်းမျက်လုံးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ထန်နေရတာလဲ။ နောက်တစ်ခါ အထိုးခံချင်နေတာလား။”

ကူချန်ထျန်း၏ အကြည့်ကြောင့် ထိုလူသည် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ကူချန်ထျန်းမှာ ပိန်လှီသော ကျွန်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ရဲနေသည် မဟုတ်ပါလား။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်းတစ်ကျွန်းတွင် ကူချန်ထျန်းကို သူ အလွယ်တကူ လက်စဖျောက်ခဲ့သည်ကိုလည်း အမှတ်ရနေသေးသည်။ ကူချန်ထျန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ သတိလစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အသက်ရှူသံသာ မရှိခဲ့ပါက အသေကောင်ဟု ထင်ကာ သူတို့ ပစ်ထားခဲ့ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

“ထွက်လာစမ်း... ကာနိဂျ် ကာဘူတို!”

ထိုလူ၏ ဆဲဆိုသံများကို ကူချန်ထျန်း ပြန်မပြောဘဲ စိတ်အာရုံကိုသာ စုစည်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ ကာနိဂျ် ကာဘူတို ကတ်ကို ချေဖျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် မြင့်မားထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အခန်းထဲ၌ ရုတ်ခြည်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်တုန်းက ဒီထဲကို ခိုးဝင်လာတာလဲ။”

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကာနိဂျ် ကာဘူတိုကို ကြည့်ကာ ထိုလူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ ကာနိဂျ် ကာဘူတို၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သွင်မှာ အလွန်အင်အားကြီးမားပုံ ပေါက်နေပြီး ဒေါသကြီးမည့်ပုံလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ပိုးကောင်ချပ်ဝတ်မှာလည်း အလွန်မာကျောကာ တောင့်တင်းလှ၏။

“ဟေး... ဟေး... ဟေး...”

“ငါ့သခင်ကို အဲဒီလို စကားပြောရဲအောင် မင်းမှာ သတ္တိတွေ အတော်ရှိနေတာပဲ။”

ကာနိဂျ် ကာဘူတိုသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလူကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြောင်ချော်ချော် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ သခင်ဆိုတာ... မင်းပြောချင်တာက...”

ကာနိဂျ် ကာဘူတို၏ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါကြောင့် ထိုလူမှာ တုန်လှုပ်နေချေပြီ။ ကာနိဂျ် ကာဘူတိုက သူ့ကို သားကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ ဖမ်းဆီးခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်လေးတစ်ကောင်နှယ်။

“မင်းက သိပ်တော့ မအဘူးပဲ။ ဒါဆိုလည်း... သေပေတော့!”

ထိုလူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကာနိဂျ် ကာဘူတိုက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ၎င်း၏ သန်မာသော လက်နှစ်ဖက်သည် လျှပ်တပြက် ပြေးထွက်သွားပြီး ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ အသာအယာ ညှစ်လိုက်ရာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

“အား!”

“ဒါ... ဒါက... သူ တကယ်ပဲ လေလံရုံက လူကို သတ်လိုက်တာလား။”

“ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိတာလဲ။ ငါတို့ရော အမှုပတ်ကုန်တော့မှာလား...”

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အချို့သော ကျွန်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် လေလံရုံမှ လူများသည် အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြပြီး လေလံရုံက သူတို့လူ အသတ်ခံရသည်ကို သိသွားပါက အကျိုးဆက်မှာ အလွန်ဆိုးရွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ကျွန်အချို့မှာမူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ငြိမ်သက်စွာသာ ရှိနေကြသည်။ သူတို့မှာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရလွန်း၍ စိတ်ဓာတ်များ အကုန်အစင် ပျက်စီးနေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။

ကာနိဂျ် ကာဘူတို လှုပ်ရှားနေစဉ်အတွင်း ကူချန်ထျန်းမှာလည်း ငြိမ်မနေပေ။ သူသည် မွန်းစတားဆဲလ်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ကူချန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ သူ၏ အရေပြားအရောင်မှာလည်း သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလာ၏။ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် နတ်ဆိုးဦးချို တစ်စုံ ပေါ်လာကာ ပါးစပ်မှာလည်း လူပြက်တစ်ဦး၏ ပါးစပ်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

သူ၏ လည်ပင်းရှိ ကျွန်လည်ပတ်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း ထိုပေါက်ကွဲမှုမှာ ကူချန်ထျန်းကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်ပေ။ ကူချန်ထျန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရင်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော အင်အားများကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်လေးပါး ကိုပင် ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ စွမ်းအားများ ရုတ်တရက် တိုးလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကန်းယုံကြည်ချက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကူချန်ထျန်း သိပါသည်။ သူ အများကြီး တိုးတက်လာသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဧကရာဇ်လေးပါးနှင့် သူကြားတွင် ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားနေဆဲပင်။

“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ။”

“သူ ခုနက ဘာကို စားလိုက်တာလဲ။ စားပြီးတာနဲ့ အခုလို ဖြစ်သွားတာပဲ!”

“ဒါ နတ်ဆိုးသီးများလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာက နတ်ဆိုးသီးနဲ့ မတူဘူး မဟုတ်လား။”

ကူချန်ထျန်း၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျွန်များမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုကုန်ကြသည်။ ဆေးလ်ဗားစ် ရေးလိပင်လျှင် စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

“အဲဒါက ဘာအရာလဲ။ နတ်ဆိုးသီးနဲ့တော့ မတူဘူး...”