အခန်း (၁၄) ကြောက်လန့်တကြား ပင်လယ်ဓားပြများ
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဟ”
“ထားလိုက်စမ်းပါကွာ... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်သတ်ပစ်လိုက်...”
ကာနိဂျ် ကာဘူတို သည် အပြင်ဘက်မှ ပေါက်ကွဲသံများကို နားစွင့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ရာ လေထုထဲသို့ မြှားတစ်စင်းအလား ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သင်္ဘောအခန်း၏ အပေါ်ယံမျက်နှာကြက်မှာလည်း အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
...“အားလုံးပဲ တိုက်ကြစမ်း! ငါက ဆုကြေးငွေ ၂၅ သန်းရှိတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြကြီးကွ!”
“ဟိုပင်လယ်ဓားပြတွေကို အလွတ်မပေးနဲ့! ငါ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာရဲမှတော့ ငါ့အကြောင်းသိစေရမယ်!”
ဝစ်ခ် သည် သူ၏ဓားကြီးကို ကိုင်စွဲထားရင်း တစ်ဖက်ပင်လယ်ပြင်တွင် ယိမ်းထိုးနေသော ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။
“အမြန်တိုက်ကြစမ်း!”
“ငါတို့ကပ္ပတိန်က ဆုကြေးငွေ ၂၅ သန်းတောင်ရှိတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြကြီးဟေ့! နောင်တစ်ချိန်မှာ ပင်လယ်ဓားပြဘုရင် ဖြစ်မယ့်သူကွ!”
ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အရာရှိအချို့ကလည်း ဝစ်ခ်ကို ဖားယားသောအားဖြင့် ဝိုင်းဝန်းအားပေး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ကပ္ပတိန်သည် ဆုကြေးငွေမြင့်မားရုံသာမက နတ်ဆိုးသီး စွမ်းအင်ရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
ဘယ်လို ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့နဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ရပါစေ သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ဘူးဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။ ဤပင်လယ်ပြင်တွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကပ္ပတိန် မနှိမ်နင်းနိုင်သော ရန်သူမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးချေ။
ဘုန်း!!
ရုတ်တရက် အလွန်လေးလံသော အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ အသံအကျယ်ကြီးတစ်ခု သင်္ဘောပေါ်တွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။
“ဒါ ဘာအသံလဲဟ...”
“ကောင်းကင်ပေါ်က တစ်ခုခု ပြုတ်ကျလာတာ ထင်တယ်!”
“ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီ!”
“တစ်ယောက်ယောက် အမြန်လာဦး! သင်္ဘောထဲ ရေဝင်နေပြီ!”
“သင်္ဘောပြင်သမားတွေ ဘယ်ရောက်နေလဲ! အမြန်လာပြင်ခိုင်းလိုက်!”
“...”
ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေကြောင့် ပင်လယ်ဓားပြများအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကာနိဂျ် ကာဘူတို ပြုတ်ကျလာသော အရှိန်ကြောင့် သင်္ဘောကိုယ်ထည်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအပေါက်မှာ သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အပေါက်မှတစ်ဆင့် ပင်လယ်ရေများ သင်္ဘောအတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာတော့သည်။ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ပို၍ပင် ပျာယာခတ်ကုန်ကြ၏။
ဘာက ပြုတ်ကျလာသည်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ထိုအပေါက်ကြီးကို ပိတ်ရန်သာ သူတို့ ကြိုးစားနေကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့အားလုံး ပင်လယ်ထဲတွင် မြုပ်ပြီး သေကြရပေတော့မည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ!”
ထိုအချိန်တွင် ဝစ်ခ်မှာ ဒေါသတကြီး ရောက်လာပြီး ပျာယာခတ်နေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ကြည့်ကာ ဟောက်လိုက်သည်။
“ကပ္ပတိန်... ကောင်းကင်ပေါ်က ဘာမှန်းမသိတာ တစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး သင်္ဘောကို အပေါက်ကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်သွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု သင်္ဘောပြင်သမားတွေက...”
“အား... ဆရာ... ဆရာ့... ဆရာ့နောက်မှာ!”
အခြေအနေကို သတင်းပို့နေသော ပင်လယ်ဓားပြမှာ ဝစ်ခ်၏ နောက်ကျောဘက်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။
သတင်းပို့နေသူသာမက အနားရှိ အရာရှိအချို့မှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကာ ဝစ်ခ်၏ နောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။ ဝစ်ခ်သည် သူတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ဘာကများ သူတို့ကို ဤမျှ ကြောက်လန့်စေသနည်း။ သူ့နောက်တွင် ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ယောက်များ ရောက်နေ၍လား။
ဟူး...
ဝစ်ခ် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ့နောက်ကျောဆီမှ အေးစက်စက် သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ဝစ်ခ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်လာသည်။
သူသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် သူ့နောက်မှာ ဘာရှိသလဲဆိုသည်ကို သိရန် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါက!”
“မ... မဖြစ်နိုင်တာ! သူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ! ကာနိဂျ် ကာဘူတို !!”
“ဆုကြေးငွေ ၂.၅ ဘီလီယံ ပိုင်ရှင်ကြီး!!”
ဝစ်ခ်တစ်ယောက် သူ့နောက်ရှိ သတ္တဝါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သူသည် မကြာသေးမီက သတင်းစာများတွင် ခေါင်းကြီးပိုင်းမှ ပါလာခဲ့သော ကာနိဂျ် ကာဘူတိုအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန် သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးကိုပါ အနိုင်ယူခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။
ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ကမ္ဘာသစ် ထဲမှာပဲ ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်လော။ ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ။
“မင်း... မင်း... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ!”
ဝစ်ခ်သည် တုန်ရင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ကာနိဂျ် ကာဘူတိုကို ထိုးပြရင်း စကားများပင် ထစ်နေတော့သည်။ သို့သော် သူ့ကို ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ ဧရာမ လက်သီးကြီး တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။
ကာနိဂျ် ကာဘူတိုသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော လက်သီးကြီးကို မြှောက်ကာ ဝစ်ခ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
ဘုန်း!!
ဝစ်ခ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး အရိုးများ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွကာ သွေးအိုင်ထဲတွင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။ သူ၏ နတ်ဆိုးသီးစွမ်းအားကိုပင် ထုတ်သုံးရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။
“ငါတို့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တာ မင်းတို့လား”
“မင်းတို့ ကောင်တွေ တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ။ ငါ အိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ!”
ကာနိဂျ် ကာဘူတိုသည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အရာရှိအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ လုပ်တာပါ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး!”
အကင်းပါးသော အရာရှိတစ်ဦးသည် ရက်စက်လှသော ကာနိဂျ် ကာဘူတိုကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက် အသနားခံတော့သည်။
“ဆရာကြီး... ဒါတွေ အားလုံးက ဆရာကြီး သတ်လိုက်တဲ့ ဟိုလူ ခိုင်းတာပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ ကပ္ပတိန်ပါ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းတာပါ!”
“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်! သူ ခိုင်းလို့ လုပ်ရတာပါ။ သူခိုင်းတာ မလုပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို သတ်မယ် ပြောလို့ပါ!”
“...”
ကျန်ရှိနေသော ပင်လယ်ဓားပြများမှာလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး သေဆုံးသွားသော ဝစ်ခ်ပေါ်သို့ အပြစ်အားလုံး ပုံချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ကပ္ပတိန် ဝစ်ခ်သည် အလွန် အာဏာရှင်ဆန်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ် စေးနှဲသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားကလည်း အလွန်ကြီးမားရာ မည်သူမျှ မယှဉ်ရဲကြချေ။ သူတို့ အဖွဲ့ထဲသို့ ရောက်ပြီးလျှင် ပြန်ထွက်၍ မရတော့ပေ။ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားရင်း အဖမ်းခံရပါက ဝစ်ခ်က ရိုက်သတ်မည်သာ ဖြစ်သည်။ ဝစ်ခ်တွင် ရင်းနှီးယုံကြည်ရသော လူယုံဟူ၍ပင် မရှိသလောက်ပင်။
သို့သော် ကာနိဂျ် ကာဘူတိုကမူ သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“ဘယ်သူ ခိုင်းခိုင်း အတူတူပဲ။ မင်းတို့လို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ အကောင်တွေ...”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကာနိဂျ် ကာဘူတိုသည် သူ၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးကို မြှောက်ကာ သူတို့ထံသို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
ဝုန်း!
ခွန်အားအပြည့် ပါဝင်သော ထိုလက်သီးချက်သည် ပင်လယ်ဓားပြ အရာရှိများကို ထိမှန်သွားပြီး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။ လွင့်ထွက်သွားသော သူများသည် သင်္ဘောရွက်တိုင်များကို ဝင်တိုက်မိကာ ရွက်တိုင်များပါ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
ကျန်ရှိနေသော ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကြပြီး ကာနိဂျ် ကာဘူတိုကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အချို့မှာ ကြောက်လွန်း၍ ခြေထောက်များပင် တုန်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ပင်လယ်ဓားပြ အတော်များများမှာ ကာနိဂျ် ကာဘူတိုအကြောင်းကို သိထားကြသည်။ ကာနိဂျ် ကာဘူတိုအကြောင်း မသိသော သူများပင်လျှင် ယခု မြင်တွေ့နေရသော သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် စွမ်းအားကို မြင်ကာ သွေးပျက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကာနိဂျ် ကာဘူတိုသည် ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်ရှိသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသောအခါ လူသတ်ရန် ဝန်မလေးသော ပင်လယ်ဓားပြများပင်လျှင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ပြေးကြဟေ့! သူက ပထမတပ်ရင်းက ကာနိဂျ် ကာဘူတို ကွ!”
“ဘာ! ခရစ်စတယ် ဒရာဂွန်တွေကို သတ်ပြီး ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ကာနိဂျ် ကာဘူတိုလား! သူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ!!”
“ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး! အကုန်လုံး ပြေးကြ! ဒီမှာ ဆက်နေရင် အကုန် အသတ်ခံရလိမ့်မယ်!!”
“တောက်! တော်တော် ကံဆိုးတာပဲ။ ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလို မိစ္ဆာကောင်နဲ့ လာတိုးရတာလဲ!”
“...”
ထိုကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်လှသော အခြေအနေတွင် ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ပျာယာခတ်ကုန်ကြသည်။ အချို့သော ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ သင်္ဘောပေါ်မှ ပင်လယ်ထဲသို့ တန်းခုန်ချလိုက်ကြတော့သည်။