အပိုင်း(၄၆) စောစောကပြောရောပေါ့။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဘော့ဘ်သည် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ထလာခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကြောင့် အိပ်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပြယ်သွားရသည်—မွန်းတည့် ၁၂ နာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တံခါးဘောင်တွင် ကပ်ထားသော "လောလောဆယ် အဖွဲ့ဝင်အသစ် လက်မခံပါ။ လာမနှောင့်ယှက်ရ။" ဟူသည့် စာတန်းကို ခွာယူပြီး အပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။ ယမန်နေ့ညက တံခါးလာခေါက်ပြီး လာရောက်နှောင့်ယှက်ကြသော ပင်လယ်ဓားပြများကြောင့် ဘော့ဘ်သည် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စာတိုတစ်စောင်ရေး၍ တံခါးဘောင်တွင် ကပ်ထားခဲ့ရပြီး ထိုသို့လုပ်မှသာ သူလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်ခွင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ ဂျိုဂျိုအယ်လ်ဘတ်ဖ်သည် ဘော့ဘ်အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မတ်တတ်ရပ်၍ စောင့်ကြပ်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး သူ၏ ဖရိုဖရဲ ပျံသန်းနေသော ဆံပင်အရှည်ကြီးများမှာလည်း မရှိတော့ချေ။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘော့ဘ်သည် စိတ်အေးသွားရသည်။ မိမိဘာသာ ဆံပင်ညှပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသဖြင့် ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်သော ပုံစံပေါက်နေစေကာမူ ယခင်ကထက်စာလျှင်မူ များစွာ ပိုမိုကြည့်ကောင်းနေသေးသည်။

ရုတ်တရက် ဘော့ဘ်သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မိမိ၏ခေါင်းကို အုပ်ကိုင်ကာ စမ်းသပ်လိုက်သည်။

"တော်ပါသေးရဲ့... တော်ပါသေးရဲ့... ဆံပင်တွေ ထူတုန်းပဲ"

ထို့နောက် သူသည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော ဂျိုဂျိုအယ်လ်ဘတ်ဖ်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သီးသန့်ကြီး စောင့်နေစရာမလိုသလို ငါ့နောက်ကိုလည်း အချိန်ပြည့် လိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းလုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်လေ"

သူ့အနေဖြင့် ကမ္ဘာ့သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင်များ၏ ကျွန်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံခဲ့ရသည့် အတွေးအခေါ်အောက်မှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးဘဲ ဘော့ဘ်ကို သူ၏ သခင်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ချင်နေပုံရသည်မှာ သိသာလှသဖြင့် ဤအရာက ဘော့ဘ်ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျိုဂျိုအယ်လ်ဘတ်ဖ်သည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် စကားအနည်းငယ်ကို မနည်းထစ်အလျက် ပြော ရှာသည်။

"ကောင်းပါပြီ... တပ်ခွဲမှူး"

"..."

"ဂူရာရာရာရာ..."

"ဘော့ဘ်... မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျမှ နိုးရတာလဲ။ မနက်တိုင်း စောစောထပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လေ့ရှိတဲ့ မင်းပုံစံနဲ့ မတူလိုက်တာ"

မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ဘော့ဘ်တစ်ယောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟာ... မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ... မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူး" ဘော့ဘ်သည် သက်ပြင်းချရင်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အဖွဲ့ထဲဝင်ဖို့ လာတောင်းဆိုကြတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြအုပ်စုကြောင့်မလား" မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ဘော့ဘ်၏ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ယနေ့ မနက်စောစောပိုင်းက မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ဘော့ဘ်ကို လာရောက်ခေါ်ယူရန် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း တံခါးပေါ်ရှိ စာတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သိရက်နဲ့ ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ" ဘော့ဘ်သည် မုတ်ဆိတ်ဖြူကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဂူရာရာရာရာ..."

"မင်းက အခုဆို ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ထဲမှာ တကယ့်ကို လူကောင်ကြီး ဖြစ်နေပြီလေ... မင်းကို အထင်ကြီး လေးစားနေကြတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ"

"အဲဒီထဲမှာ မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ လူတွေလည်း ပါနေနိုင်တာမို့လို့ မင်း သတိထားဖို့ လိုတယ်နော်"

ယခုအခါ ဘော့ဘ်သည် ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့တွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် လူသိများနေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ လူတိုင်းသိသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အချို့က သူ့ကို အထင်ကြီး အားကျကြသော်လည်း မနာလိုဝန်တိုဖြစ်နေသူများလည်း ဧကန်မုချ ရှိနေပေလိမ့်မည်—အမှန်စင်စစ် အပင်မြင့်လျှင် လေတိုက်ခံရစမြဲ မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် မိတ်ဆွေပီပီ သတိပေးစကား ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အစားအသောက်ခန်းမဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

.....

အစားအသောက်ခန်းမအတွင်း၌မူ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တောက်... မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးကတော့ ဒီအမှိုက်တွေကို ယူလာပြီး ငါ့ကို ထပ်ကျွေးပြန်ပြီ။ မင်္ဂလာမရှိလိုက်တာ... မုတ်ဆိတ်ဖြူ ရေ... မီးဖိုချောင်ဘက် သွားကြည့်ရအောင်၊ အဲဒီကောင် အစားအစာတွေ ခိုးစားနေတာ သေချာတယ်"

ဘော့ဘ်သည် မိမိရှေ့ရှိ အစားအစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။  အစားသောက်ဖန်တီးမှုသစ်သီး (Eat-Eat Fruit) စွမ်းပကားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းလျာများသည် ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ ပြည့်စေနိုင်ပြီး အရသာမှာမူ မည်မည်ရရ မရှိချေ။ ယခင်အကြိမ်က ၎င်းအစားအစာကို အဝစားခဲ့ရစဉ်က သူသည် အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေသဖြင့် သိပ်ဂရုမစိုက်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တူညီသော ဟင်းလျာကို ထပ်မံစားသုံးရသည့်အခါ ဘော့ဘ်အနေဖြင့် ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုင်ရာမှထကာ မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။ ရောက်ရှိသောအခါ ဘော့ဘ်သည် မျက်နှာကြက်မှ ပျံသန်းနေသော အအေးစာအချို့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှားလော့လင်လင် ဖန်တီးထားသော "ဝိညာဉ်အစေခံများ (Homies)" ဖြစ်ကြပြီး သူမ၏ လက်ယာရံနှင့် လက်ဝဲရံများဖြစ်သည့် နေမင်းကြီး ပရိုမီသီးယပ်စ် (Sun Prometheus) နှင့် မိုးတိမ်တောင် ဇုစ် (Thundercloud Zeus) တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"တောက်စ်... အဲဒီ ရူးကြောင်ကြောင် မိန်းမကြီးလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ"

ဘော့ဘ်သည် သူတို့ထံသို့ ခုန်အုပ်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝပ်စိလိုက်သည်။ ဘော့ဘ်က သူတို့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ကလည်း ဘော့ဘ်ကိုမြင်တွေ့သွားကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ကြတော့သည်။ သို့သော် ဘော့ဘ်၏ အရှိန်က သူတို့ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဘယ်လက်ဖြင့် ပရိုမီသီးယပ်စ်ကို ဖမ်းချုပ်ကာ ညာလက်ဖြင့် ဇုစ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"ရှားလော့လင်လင်နဲ့ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးက အထဲမှာ အစားအစာတွေ ခိုးစားနေကြတာမလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သူတို့အတွက် ကင်းစောင့်ပေးနေတာလား"

"ဟု... ဟုတ်ပါတယ်" ဝိညာဉ်အစေခံနှစ်ကောင်သည် ကြောက်လန့်တုန်ရီစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကြသည်။

"ဒုန်း..."

မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ရာ ရှာလော့လင်လင်သည် ကိတ်မုန့်များနှင့် အချိုပွဲများကို အားပါးတရ စားသုံးနေပြီး မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးမှာမူ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် အစားအစာများ ပုံလိုက်နေလျက် နှုတ်ခမ်းတွင် ဆီများပေကျံကာ ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘော့ဘ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"သင်္ဘောပေါ်မှာ အစားအသောက်တွေ မလောက်မငှ ဖြစ်နေပါတယ်ဆိုမှ... မင်းတို့က အဲဒီနတ်ဆိုးသစ်သီး စွမ်းအားကိုသုံးပြီး ဒီလိုအမှိုက်စားစရာတွေနဲ့ ငါတို့ကို လှည့်စားနေတာပေါ့။ ပြီးမင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဒီမှာ ကောင်းကောင်းကြီး ခိုးစားနေကြတယ်ပေါ့လေ။"

"ကဲ... အခု ပြောစမ်း၊ ဒါကို မင်းတို့ ဘယ်လို ရှင်းပြဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

"ဘော့ဘ်..."

"မုတ်ဆိတ်ဖြူ..." သူတို့နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးသည် ရော့ခ်သင်္ဘော၏ မီးဖိုချောင်မှူးဖြစ်သဖြင့် တိတ်တဆိတ် အစားအစာ ခိုးစားခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအကြောင်းကို အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွားပါက အဖွဲ့သားများက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ကြမည်မှာ သေချာသည်။ ရှားလော့လင်လင်သည်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိမနေချေ—သူမသည် တပ်ခွဲမှူးတစ်ဦး ဖြစ်စေကာမူ မိမိရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦးလုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"နေပါဦး... အရှင်တို့ရယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပြုပါဦး" မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးသည် နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သင်္ဘောပေါ်မှာ လူတွေက များလွန်းပြီး သူတို့ရဲ့ စားသောက်နိုင်စွမ်းကလည်း အကြီးကြီးဗျ။ ရိက္ခာတွေက အမြန်ကုန်သွားတတ်တယ်။ လင်လင်မှာက ဆာလောင်လာရင် စိတ်ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ ရောဂါရှိတယ်... အခု ဒါကို မစားရရင် သူ စိတ်ရူးပေါက်တော့မှာမို့လို့ပါ"

"အော်... ဒီလိုကိုး။ အဲဒါကတော့ တော်တော်လေး ယုတ္တိရှိသားပဲ။ ဒါဆို မင်း အခု ဘာလုပ်ချင်လဲ ပြောစမ်း"

...

ဤစကားကြောင့် မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးသည် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင် ဘော့ဘ်... သင်္ဘောပေါ်က ရိက္ခာတွေက အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာပါ။ အဖွဲ့သားအားလုံးကို ရက်အနည်းငယ်ပဲ ကျွေးမွေးမယ့်အစား... ကျွန်တော်တို့ လူနည်းစုလေးတင် လအတော်ကြာအောင် စားသောက်ကြတာက ပိုပြီး မကောင်းဘူးလားဗျာ"

ဘော့ဘ်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူတို့သည် အချင်းချင်း လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"စောစောကပြောရောပေါ့။"

...

ထိုအချိန်တွင် ရှားလော့လင်လင်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလျက်... "ဘော့ဘ်..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘော့ဘ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

‘တောက်... ဒီပြဿနာတွေ ထပ်လာပြန်ပြီ။’

သူသည် သူမအတွက် စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် အရက်ကောင်းများကို ကမန်းကတန်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒုန်း..."

ထို့နောက် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်ကာ လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အပြင်သို့ အသက်လု၍ ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။