အပိုင်း (၄၄) ကျွန်တော်က သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် လုပ်ရတာ မကြိုက်ဘူး

ကမ္ဘာ့သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင်တို့၏ ဆန်းပြားလှသော သင်္ဘောကြီးပေါ်မှ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတော်များကို ရော့ခ်၏ အကြံပြုချက်အရ လေးပုံတစ်ပုံစီ ခွဲဝေလိုက်ကြသည်။ မူလက ဘော့ဘ်သည် ဤရတနာများကို သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ အားလုံးကို သူသာ ပိုင်ဆိုင်သင့်သည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကြီးမားသော ရတနာသိုက်ကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက သင်္ဘောသားတိုင်း ဝေစုခွဲဝေရမည်ဟူသော ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ စည်းမျဉ်းကို သူ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဘော့ဘ်မှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤသို့မှန်း ကြိုသိခဲ့ပါက ရတနာများကို တစ်နေရာရာတွင်သာ သွားဝှက်ထားလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရော့ခ်၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤစည်းမျဉ်းမှာ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတော်များကို မြင်ပြီးမှ အလျင်အမြန် ထုတ်ပြန်လိုက်သော စည်းမျဉ်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဘော့ဘ်တစ်ယောက် သံသယဝင်ရန် အကြောင်းဖန်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတော် ခွဲဝေပုံမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဘော့ဘ်က ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရရှိပြီး ရော့ခ်က နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ယူသည်။ ကျန်တပ်ခွဲမှူးများက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရရှိကြပြီး ကျန်ရှိသော ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ အခြားသင်္ဘောသားများက ခွဲဝေယူကြရသည်။ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတော်၏ ပမာဏမှာ အလွန်တရာ အဆမတန် များပြားလှသဖြင့် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သင်္ဘောသားတစ်ဦးချင်းစီအတွက်မူ ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဝေစုရရှိကြသော ပင်လယ်ဓားပြများမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား စည်းကားနေကြသည်။ သင်္ဘောသားများ၏ တစ်ခဲနက် အားပေးကြွေးကြော်သံများကြားတွင် ဘော့ဘ်မှာ ခေတ္တမျှ ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့အတွင်းရှိ "သူရဲကောင်း" တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားသွားခဲ့သည်။

ထိုဆန်းပြားလှသော သင်္ဘောကြီးပေါ်မှ လှမ်းထွက်လာချိန်တွင် ရှီကီသည်လည်း သူ၏ ဝမ်းသာပီတိကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။ ဘော့ဘ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် အရာမှ မိမိပါ ဤမျှအထိ ဝေစုခွဲရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘဲ ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့အတွက်သာ အခွင့်ကောင်းတစ်ခုဟု မှတ်ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုမူ ဤရတနာများမှတစ်ဆင့် အမြတ်အစွန်း မည်သို့ထပ်ထုတ်ရမည်နည်းဟူသော အတွေးများက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေတော့သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတော်မှ သူရရှိလိုက်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထောက်ပံ့ထားနိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူ၏ ရတနာများကို သယ်ဆောင်၍ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရန်အပြုတွင် ဘော့ဘ်က သူ၏ ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ရှီကီမှာ လန့်ဖျာ့သွားပြီး ဘော့ဘ်က သူ၏ ဝေစုကို ပြန်လည်တောင်းခံရန် လာသည်ဟု ထင်မှတ်သွားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မနေတော့ဘဲ သူ၏ ရတနာများကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်လျက် အခန်းဆီသို့ အပြေးလှမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဘော့ဘ်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရှီကီ လှည့်ထွက်ရန် ကြိုးစားသည့် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ ဆီးကြိုပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"ရှီကီ! မင်း ဘာလို့ အဲဒီလောက် ပြာယာခတ်နေတာလဲ၊ တစ်ခါပဲ ရှုံးဖူးသေးတာကို!"

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါက မင်းရဲ့ ရတနာတွေကို ပြန်လုဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး!" ဘော့ဘ်က ရှီကီ၏ ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှီကီသည် သူရရှိထားသော ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတော် ဝေစုများကို မြဲစွာ ဖက်တွယ်ထားစဲ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာကို ရှောင်ရှားနေသည်ကို ဘော့ဘ်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဘာ... ငါက ပြာယာခတ်နေရမှာလား၊ လာနောက်မနေနဲ့!"

"မင်း ငါ့ကို တစ်ခါနိုင်သွားတာက ကံကောင်းလို့ပါကွ! ကြွားလုံးထုတ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ တချိန်ကျရင် ဧကန်မုချ ကလဲ့စားချေမှာ!" ဘော့ဘ်က သူ၏ ရတနာများကို ပြန်လည်သိမ်းယူမည် မဟုတ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှီကီ၏ လေသံမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အေးပါ... အေးပါ! ပြာယာခတ်နေဖို့ မလိုပါဘူး!"

"ငါ မင်းနဲ့ စကားတချို့ ပြောချင်လို့ လာတာ။"

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်း ငါ့ကို ရှုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးအခြေအနေကို ငါ တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောခဲ့သေးဘူးလေ။" ဘော့ဘ်တွင် ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ရှီကီကို ထပ်မံ၍ ရန်မစလိုတော့သောကြောင့် သူ၏ စကားအတိုင်းသာ လိုက်လျောညီထွေ လိုက်ပါပြောဆိုပေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပြီးခဲ့သော လောင်းကြေးအခြေအနေကို တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ဘော့ဘ်က ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ စကားစတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ!"

"ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ဘာလဲ။" ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီကီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ၎င်းကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့မှန်း သိသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါက မင်းရဲ့ ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် အခြားအရာတွေကို ဘာမှမလိုချင်ဘူး!"

"ငါ လိုချင်တာက မားမားကြီး ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် မင်း ကူညီပြီး တားဆီးပေးဖို့ပဲ!" ဘော့ဘ်က ရှီကီကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ရှီကီအနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီကီမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ စကား၏ ပထမပိုင်းကို ကြားစဉ်က သူ စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် သဘောကျကျေနပ်နေမိသော်လည်း နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ့မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"တောက်စ်... ငါ အဲဒီ မိန်းမရူးနဲ့ မပတ်သက်ချင်ဘူးကွ! မင်း ဘာသာမင်းပဲ ရှင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်!"

ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့အတွင်း၌ မားမားကြီးသည် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုဖြင့်ပင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်တတ်သည့် အလေ့အထကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသည်။ လူတိုင်းက သူမကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ရှားကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ရှီကီသည် သူမကို မကြောက်ရွံ့သော်လည်း (သူမ ရူးသွပ်သောင်းကျန်းလာပါက သူကိုင်တွယ်နိုင်သည် ဖြစ်သော်လည်း) ဤအလုပ်မှာ အပင်ပန်းခံရကျိုးမနပ်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

"အော်... အဲလိုလား။"

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘော့ဘ်၏ မျက်ဝန်းများသည် ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ခွံများမှာ အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားပြီး ရှီကီကို စိုက်ကြည့်လျက် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် လုပ်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ မင်းက အလိုမရှိဘူးဆိုမှတော့ ငါလည်း ဇွတ်မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး။"

"ဒါဆို အခု အခြေအနေကို ပြောင်းရအောင်။ မင်းရဲ့ ဓားတွေဖြစ်တဲ့ အိုတိုနဲ့ ကိုဂါရာရှီကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်တော့။"

ဘော့ဘ်၏ အသံမှာ ရေခဲတိုက်တစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ရှီကီ၏ ကျောရိုးတလျှောက်ကို စိမ့်တက်သွားစေသည်။ ဘော့ဘ်က သူ့ကို ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းကြားတွင် အတင်းအကျပ် ရွေးခိုင်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းနှစ်ခုလုံးကို ငြင်းပယ်ပါက ဘော့ဘ်က အင်အားသုံး၍ ဖြေရှင်းလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှီကီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရှီကီသည် မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့လျက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ 'တကယ့် ဒုက္ခပါပဲ။ ငါ ဘာလို့ ဘော့ဘ်ကို သွားပြီး စိန်ခေါ်မိခဲ့ပါလိမ့်။' သူ တွေးမိလေလေ၊ ပို၍ နောင်တရလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဟူး... ဒါဆိုရင်လည်း ငါ မားမားကြီးကိုပဲ ရွေးလိုက်တော့မယ်!" ရှီကီက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ ဓားမြတ်နှစ်စင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ဘော့ဘ်က တောင်းဆိုလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါပေါ့! ဒီလိုမှပေါ့!"

“လူတစ်ယောက်ကို ဖြတ်တားပေးရုံတင်ပါ။ မင်းလို ထိပ်တန်းဓားသမားတစ်ယောက်၊ ကမ္ဘာ့အဆင့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက အေးဆေးပါပဲကွာ၊ အသေးအဖွဲလေးတင်!" ဘော့ဘ်က ရှီကီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှီကီသည် ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဘော့ဘ်၏ မျက်နှာပြောင်းလဲမှု မြန်ဆန်ပုံကို တွေးတောရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဘော့ဘ်အတွက် အရေးမကြီးလှပေ။ ရှီကီ သဘောတူညီသရွေ့ သူ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ လှည့်ထွက်တော့မည့် အပြုတွင် အဝေးမှနေ၍ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ယခု သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသော မားမားကြီးထံသို့ ဘော့ဘ်၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဘော့ဘ်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အနည်းငယ်မျှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ -

"ရှီကီ... မင်းရဲ့ အလုပ်က အခုကစပြီး စပြီနော်။"