အပိုင်း (၃၁) မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ အမှား

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့သည် လုံးဝအသစ်စက်စက် နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ရွက်လွှင့်ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ မုတ်ဆိတ်ဖြူ ပြောပြချက်အရ ဆိုရလျှင် ဤနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် ထိုဒေသနှင့် သိပ်မဝေးတော့ကြောင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘော့ဘ်သည် သွားချင်စိတ် သိပ်မရှိရှာသော ကိုင်ဒိုကို အဖော်အဖြစ်ခေါ်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် အပြင်သို့ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ခေါင်းဆောင် ရော့ခ်ထံ အကြောင်းကြားပြီး ခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ထောက်ပံ့ရေးဌာနထံမှ လှေငယ်တစ်စင်း၊ ရိက္ခာအချို့နှင့် လမ်းပြရန် လော့ဂ်ပိုစ့်(logpose) တစ်ခုတို့ကို ယူဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် မုတ်ဆိတ်ဖြူကို နှုတ်ဆက်ကာ ဘော့ဘ်နှင့် ကိုင်ဒိုတို့သည် လှေငယ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

.....

ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြာကြီးနှင့် သာယာကြည်လင်သော မိုးကောင်းကင်ကြီး။

ဘော့ဘ်သည် မိမိမျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားသော ပင်လယ်လေပြေကို ခံစားနေသည်။ ဤကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ဤမျှလောက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဘော့ဘ်အနေဖြင့် မိမိဘာသာ ပင်လယ်ထဲသို့ တစ်ကိုယ်တော် ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ သင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ရှိနေရခြင်းနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လွတ်လပ်မှု၊ စိတ်အပန်းပြေမှုနှင့် ပေါ့ပါးမှုတို့ပင် ဖြစ်သည်။ လှေငယ်သည် ရေပြင်ထက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေပြီး ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ဖြူဖွေးသော ရေလှိုင်းအမြှုပ်တန်းများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။ ဤလှေငယ်သည် စက်ပစ္စည်းများဖြင့် မောင်းနှင်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူကိုယ်တိုင် လှော်ခတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကိုင်ဒို၏ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် လူကိုယ်တိုင် လှော်ခတ်ခြင်းက စက်ပစ္စည်းဖြင့် မောင်းနှင်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေပေလိမ့်မည်။

လှေလှော်သမားအဖြစ် တာဝန်ယူနေရသော ကိုင်ဒိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဘော့ဘ်က လေကလေးတစ်ချွန်ချွန်နှင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်လှော်စမ်းပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဒီလောက်ကြီးနေပြီး သုံးစားလို့လည်းမရဘူး”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လှေလှော်နေသည့် ကိုင်ဒိုမှာ လှော်တက်နှင့် ကောက်ပေါက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ လှေပေါ်တက်ကတည်းက ဘော့ဘ်သည် လှေဦးပိုင်းတွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခံစားနေခဲ့ပြီး လှော်တက်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ကိုင်ဒိုကမူ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ ခရီးပန်းလာသည့်ကြားထဲ ယခုအခါ ဘော့ဘ်၏ အပြစ်တင် ဆူပူခြင်းကိုပါ ခံနေရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေရသော်လည်း ကိုင်ဒိုသည် လှေလှော်နှုန်းကိုသာ ပို၍ မြှင့်တင်လိုက်ရရှာသည်။ သူခမျာတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူတပါးလက်အောက်တွင် နေရသည့်အခါ ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချထားရရုံသာ ရှိသည်။ ကိုင်ဒို၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းနေပြီးသား လှေငယ်သည် ဒုံးပျံတပ်ဆင်လိုက်သကဲ့သို့ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး လေးညှို့မှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရေပြင်ထက်တွင် ပြေးလွှားသွားခဲ့တော့သည်။

ကိုင်ဒိုသည် ၎င်း၏ကြံ့ခိုင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံအရ ဘော့ဘ်လောက် ခွန်အားမကြီးမားသော်လည်း ဤခေတ်ကာလ၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက်ကမူ သူ၏အတွက် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ။"

လှေ၏အရှိန် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို မြင်လိုက်

ရသဖြင့် ဘော့ဘ်သည် လော့ဂ်ပိုစ့်ကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရှိန်အတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ခနလောက်အတွင်း ရောက်နိုင်တယ်"

ထို့နောက် သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ရင်း -

"ကိုင်ဒို၊ မင်းကို ငါဘာလို့ ခေါ်လာလဲဆိုတာ သိလား"

ပင်လယ်လေပြေသည် ဘော့ဘ်၏မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားများကို ဖြတ်တိုက်သွားသဖြင့် တဖျတ်ဖျတ်နှင့် မြည်ဟည်းနေသည်။ ပြင်းထန်သော လေတိုက်နှုန်းကြောင့် ဘော့ဘ်သည် အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ကြမ်းသမားအဖြစ် သုံးဖို့အတွက်ပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား"

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကိုင်ဒိုက ယခုအကြိမ်တွင် ဘော့ဘ်ကို ပြန်လည်အော်ဟစ်၍ တုံ့ပြန်စကားဆိုလာခြင်းပင်။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘော့ဘ်မှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရရှာသည်။

"မင်း တစ်နေ့ကုန် သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ နေနေရတာ မပျင်းဘူးလား။ ငါ မင်းကို အလှအပလေးတွေ ပြမလို့ အထူးတလည် ခေါ်လာခဲ့တာကွ"

အလှအပလေးများဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကိုင်ဒို၏ လှေလှော်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"တကယ်ကြီးလား"

အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကိုင်ဒိုသည် အမျိုးသားဟော်မုန်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် အရွယ်ဖြစ်ရာ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်အပေါ် တမ်းတစိတ် ရှိနေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် အမျိုးသမီးအချို့ ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ အမျိုးသားများထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် မည်သို့မျှ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှပေ။

"အတည်ပြောနေတာလား"

ဘော့ဘ်၏ စကားလုံးများမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော်လည်း ကိုင်ဒိုမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို သံသယဝင်နေသကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါတို့ အဲဒီကို ရောက်ရင် မင်းသိရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားဦး၊ မင်းကိုယ်မင်း နည်းနည်း ထိန်းဦးနော်။ ပြန်တဲ့အချိန်ကျမှ အားကုန်ပြီးလှေမလှော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်”

ဘော့ဘ်သည် ကိုင်ဒိုကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားအောင် စကားချိုသွေးပြီး မြှူဆွယ်ထားလိုက်ကာ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။

ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ သင်္ဘောကြီးပေါ်တွင်မူ။

မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် သင်္ဘောကုန်းပတ်အစွန်းတွင် ရပ်နေရင်း ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ် အသံတစ်ခုက ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အက်ဒ်ဝါ့ဒ်၊ ဘော့ဘ်နဲ့ ကိုင်ဒိုတို့ ဘယ်ထွက်သွားကြတာလဲ"

စကားပြောလိုက်သူမှာ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှည်ကြီး ရှိပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သောက်နေသူပင် ဖြစ်သည်။ သူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ရွှေခြေင်္သေ့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဂူရာရာရာရာ..."

"ရွှေခြေင်္သေ့၊ မင်းအသက်ရှင်သေးတယ်ပေါ့"

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဘော့ဘ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးကတည်းက ရွှေခြေင်္သေ့သည် လူအများ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲလှသည်။ ယခုအခါ ဘော့ဘ်သည် လှေငယ်တစ်စင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်နေတာ သိပ်မွန်းကျပ်လို့ အပြင်ထွက်ပြီး လေညှင်းခံတာကွ"

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ရွှေခြေင်္သေ့၏ မာနတရားမှာ ယခင်က ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံခဲ့ရဖူးသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် သူ့ကို ထပ်မံ၍ လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ သူသည် မိမိအိတ်ကပ်ထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရွှေခြေင်္သေ့၏ ယခင်မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။

သူက မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ အဲဒီနေရာကို သွားပြီး အပန်းဖြေဖို့ သွားကြတာလေ"

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှေခြေင်္သေ့သည် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ပြီး မြေပုံပေါ်ရှိ ထိုနေရာကို ချက်ချင်းပင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ဘာလို့ အဲဒီကို သွားရတာလဲ။ အဲဒီနေရာက ဘာစိတ်ဝင်စားစရာ ရှိလို့လဲ"

"ဂူရာရာရာရာ..."

"မင်း မသိဘူးမလား။ အဲဒီနေရာက ကောင်းကင်ဘုံလို နေရာမျိုးကွ၊ အမျိုးသားတွေအတွက်တော့သုခဘုံပဲ" ဟု မုတ်ဆိတ်ဖြူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှေခြေင်္သေ့က မေးလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီနေရာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရောက်ခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ"

မုတ်ဆိတ်ဖြူက ပြန်ဖြေသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်လောက်ကပေါ့။ အဲဒီတုန်းက မြင်ကွင်းတွေက ငါ့မျက်စိထဲမှာ အခုထိ လတ်ဆတ်နေတုန်းပဲ"

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှေခြေင်္သေ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်ချည်းပင် အော်ဟစ်ကာ အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဂီဟားဟားဟားဟား..."

"အဲဒီနေရာက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးကွ"

"မရိန်း (Marines) တွေ အဲဒီနေရာကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ပြီးတဲ့နောက်... အခုဆိုရင် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ထားလိုက်ဦး၊ အဲဒီမှာ လူတစ်ယောက်တောင် ရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘော့ဘ်ကတော့ အဲဒီနေရာကို တောတွင်းရှင်သန်ရေး သွားလုပ်နေရပြီပေါ့၊ ဂီဟားဟားဟားဟား..."

ရွှေခြေင်္သေ့သည် မိမိဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖြင့်နှိပ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေအောင်အထိ အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောနေခဲ့ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ စီးကရက်မှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တော့သည်။

ရှီကီ ၏ စကားလုံးများသည် မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ မုတ်ဆိတ်ဖြူမှာ ထိုနေရာတွင်တင် ဆွံ့အကာ အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေခြေင်္သေ့၏ ရယ်မောသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့တော့သည်။ ၎င်းတို့အနီးမှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော ပင်လယ်လေပြေတွင်ပင် သူ၏ရယ်မောသံများ စီးမျောပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။