အပိုင်း (၃) ကိုင်ဒို၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရခြင်း

ကိုင်ဒို သည် အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ၏ ပါရမီအရှိဆုံးနှင့် ထိပ်တန်း အလုပ်သင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆိုးသစ်သီး ဖြစ်သော ‘ငါး-ငါးသစ်သီး၊ မော်ဒယ် - နဂါးပြာ’ ကို မစားသုံးရသေးသော်လည်း ၎င်း၏ ပင်ကိုယ်အင်အားသည် ဝါရင့်အဖွဲ့ဝင် အများစုထက်ပင် သာလွန်နေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် တပ်ခွဲမှုးရာထူးကိုသာ မျက်စိကျနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းကပင် အဖွဲ့ဝင်အစစ်အမှန်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ယခုမူ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးအစုံသည် ဒဏ္ဍာရီနှစ်ဦးကြားမှ မုန်တိုင်းဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာသည့် လူသိမများသော လူသစ်လေး ဘော့ဘ် ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ကိုင်ဒိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပါရမီ အားကောင်းတယ် ဟုတ်လား…”

“ကောလာဟလတွေထဲမှာတော့ ဒီကောင်က လူပြက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား…”

အဖွဲ့ဝင်များအကြား တီးတိုးပြောဆိုသံများအရ ဘော့ဘ် သည် ရယ်စရာလူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုသော စိတ်ဓာတ်များနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အသေးအဖွဲ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်းများကိုသာ စွဲစွဲလန်းလန်း လုပ်ဆောင်နေသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သို့သော် ယခုမူ မုတ်ဆိတ်ဖြူ နှင့် ရှီကီ တို့သည် သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရန်အတွက် ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန်အထိ အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒီလို အပေါ့စား နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်းလေး လုပ်ရုံနဲ့ သူက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာနိုင်မှာမို့လို့လဲ…”ကိုင်ဒိုသည် သူ၏ သံတုတ်ကောက်ကြီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ လက်နက်၏ လေးလံသော အရှိန်အဝါက သူ့ကို ပို၍ စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

“သူက တပ်ခွဲမှူး အက်ဒ်ဝါ့ဒ် ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုတောင် ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့… တပ်ခွဲမှူးနှစ်ယောက်က သူ့အတွက်နဲ့ သတ်ပွဲဆင်ရတဲ့အထိပဲ…”

ကိုင်ဒို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ဝင်တစားရှိလှသော အပြုံးတစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။

“သူက တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူသတ်ကောင်ကြီးတစ်ကောင်လား…”

ထိုအတွေးသည် ကိုင်ဒို၏ ရင်ထဲရှိ ပင်ကိုယ်ဗီဇကို နှိုးဆွပေးလိုက်ပြီး ဘော့ဘ် ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စမ်းသပ်လိုသည့် ဆာလောင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အကယ်၍ ဤ ‘ပါရမီရှင်’ ဟု အမွှမ်းတင်ခံထားရသူသည် တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိပါက ကိုင်ဒိုအနေဖြင့် သူ့ကို လက်နက်ဖြင့် ရိုက်ချေဖျက်ဆီးပစ်ချင်သည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့လျှင်လည်း… လူလိမ်တစ်ယောက်ကို ဖော်ထုတ်ပစ်ခြင်းက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပို၍ မြင့်မားစေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘော့ဘ် ကို ယခင်ကတည်းက မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ဟာချီနိုစု ကဲ့သို့သော ကျွန်းမျိုးတွင် ပင်လယ်ဓားပြများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သာမန်အရပ်သားများကဲ့သို့ လေ့ကျင့်နေသည့် ထူးဆန်းသောသူ့ကို လူတိုင်း သတိပြုမိကြသည်။ ဘော့ဘ် သည် သောက်စားမူးယစ်ချိန်များ၌ ရယ်စရာ အာလ္လာပသလ္လာပ ပြောစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုမူ အက်ဒ်ဝါ့ဒ် က သူ့ကို ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုနေသည်။ ထိုဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေက ကိုင်ဒို၏ ရင်ထဲကို လောင်မြိုက်စေသည်။ အကယ်၍ ဘော့ဘ် က တကယ် သန်မာနေလျှင် သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်ချင်သည်။ အကယ်၍ သူက အားနည်းနေလျှင်လည်း ပို၍ပင် ကောင်းသေးသည်။ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူလိမ်တစ်ယောက်ကို ဖော်ထုတ်ရခြင်းက အလွန် ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် ဘော့ဘ် ကမူ ကိုင်ဒို၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေမှုကို သတိမပြုမိပေ။ သူ၏ အာရုံသည် မုတ်ဆိတ်ဖြူ ဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေပြီး ယခုလေးတင် သူ ရောက်ရှိသွားသော မြွေတွင်းကြီးထဲမှ မည်သို့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေသည်။ အက်ဒ်ဝါ့ဒ် ၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိထားသော်လည်း ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ၏ စည်းမျဉ်းကို သူ သိရှိထားသည်။ ၎င်းမှာ ‘ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်ရ၊ ခွန်အားသည်သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော ဥပဒေဖြစ်သည်’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မဟာမိတ်များပင် အာဏာအနည်းငယ် ရရှိရန်အတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သစ္စာဖောက်ကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့ဖူးသည်။ အလားအလာရှိသော လူသစ်များ ‘မတော်တဆမှု’ ကြောင့် သေဆုံးသွားရသည့် ပုံပြင်များကိုလည်း သူ ကြားဖူးသည်။ ဤအရာသည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ဝံပုလွေတွင်းကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုဝံပုလွေများ မြည်းစမ်းချင်နေသည့် အသားစိမ်းလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လေး ဖြစ်နေသည်။

“ဟေ့… ကောင်လေး…”

ဘော့ဘ် က လူသစ်များစုဝေးရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် ရွဲ့ပြုံးပြုံးထားသော ပင်လယ်ဓားပြတစ်စုက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ဟန်များဖြင့် ဓားမြှောင်များကို လှည့်ပတ်ဆော့ကစားနေကြပြီး ဓားသွားများက ဝင်းလက်နေသည်။ သူတို့၏ အပြုံးများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး မျက်လုံးများကလည်း မနာလိုစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ဤနေရာသည် သူတို့၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး ဤလူသစ်ကို နေရာမှန်သိအောင် ဆုံးမရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

“ငါတို့ တပ်ခွဲမှုးက မင်းလို လူညှက်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ…”

ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦးက သရော်လိုက်ပြီး ဘော့ဘ် ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာရာ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ချက်အရက်နံ့ စော်နံလှသော အသက်ရှူသံများက ဘော့ဘ် ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

အခြားတစ်ဦးကလည်း ဘော့ဘ် ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ထောက်က်လျက် -

“မုတ်ဆိတ်ဖြူ ကို ဖားဖို့ ကြိုးစားနေတာနဲ့တော့ မင်း လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီနေရာမှာ ခွန်အားတစ်ခုပဲ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်တာ…”

တတိယမြောက်တစ်ဦးကမူ သနားဟန်ဆောင်ထားသော လေသံဖြင့် တိုးကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ကလေးထိန်းကျောင်း မဟုတ်ဘူးကွ။ မင်း ဒဏ်ရာမရခင် အမြန်ဆုံး လစ်လိုက်တော့…”

ခြိမ်းခြောက်သံများက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ဓားပြများသည် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရပ်ကို ငတ်မွတ်နေကြသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ စစ်သူကြီးအချို့ပင်လျှင် ဤအခြေအနေက မည်သို့ အဆုံးသတ်မည်ကို သိလိုသဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဘော့ဘ် ကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှုဟူ၍ မရှိဘဲ ပိုးမွှားများကို အကဲခတ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အေးစက်စက် အာရုံစိုက်မှုသာ ရှိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ—

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ လေထုကြီးတစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏကတင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လူမိုက်သည် မထီမဲ့မြင် ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ‘ဂျွတ်စ်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာက မြေပြင်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်မိသွားပြီး နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားကာ မိမိကိုယ်တိုင်ဘာမှမသိခင်မှာတွင်သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော နှစ်ဦးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ—

‘ဘုန်း’ ‘ဘုန်း’

နောက်ထပ် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်လျက် လဲကျသွားပြန်သည်။

ရှည်လျားသော တိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ပေ။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကွက်စိတ်တိုက်ကွက်မျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ တွေးတောရန်ပင် အချိန်မရလိုက်သော တိုက်ချက်သုံးချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဘော့ဘ် သည် သူ၏ လက်များကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းရင်း လဲကျနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ခြေလှမ်းတစ်ချက်ပင် ပျက်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်နေရာတွင်မူ ကိုင်ဒို၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။ ယခုမှသာ အခြေအနေက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“လူသစ်ရွေးချယ်ပွဲကို အခုကစပြီး စတင်တယ်…”

ရော့ခ် ၏ ဟိန်းဟောက်သံက ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တင်းမာနေသော လေထုကို ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ပင်လယ်ဓားပြ ကပ္ပတိန်ကြီးသည် သူ၏ တပ်ခွဲမှူးများကို ဘေးတွင် ခြံရံလျက် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး အောက်ခြေရှိ လူအုပ်ကြီးကမူ သွေးဆာနေသော အော်ဟစ်သံများနှင့် စစ်ကြွေးကြော်သံများကို ပြိုင်တူ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်စေကြသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် ဝါရင့်များနှင့် လူသစ်များအပါအဝင် စုဝေးနေသော ပင်လယ်ဓားပြအားလုံးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကတိစကားကို ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ရပ်နေတဲ့ လူတိုင်းမှာ တူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်…”

“အဲဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ရဲ့ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ပဲ…”

ထိုကြေညာချက်က လူအုပ်ကြီးကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ရော့ခ်သည် နောက်ခံအကြောင်းအရင်း၊ သစ္စာခံမှု သို့မဟုတ် အတိတ်က အပြစ်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤနေရာတွင် တစ်ခုတည်းသော အရာသာ အရေးကြီးသည်။

“ခွန်အားကသာ အရာရာပဲ…”

ထို့နောက်တွင် စမ်းသပ်မှု စတင်ခဲ့သည်။

“နောက်ထပ် တစ်နာရီအတွင်းမှာ မင်းတို့ကို လူ ၃၀ စီပါဝင်တဲ့ အုပ်စုတွေ ခွဲလိုက်မယ်…”

ရော့ခ်က ငါးမန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်ရင်း -

“အုပ်စုတစ်စုစီက ငါတို့ရဲ့ ပုံမှန်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိဘူး၊ ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိဘူး။ မင်းတို့ စဉ်းစားလို့ရတဲ့ ဘယ်နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးနိုင်တယ်။ အချိန်ပြည့်တဲ့အထိ မင်းတို့ မလဲဘဲ ရပ်နေနိုင်သေးရင် အောင်မြင်ပြီပဲ…”

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် -

“ကျရှုံးခဲ့ရင်… ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်တော့…”

သူ၏ လေသံက အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းသွားပြီး -

“မင်းတို့ ဒီနေရာမှာတင် ချက်ချင်း သေရမယ်…” တဲ့။

ထိုခြိမ်းခြောက်မှုက လေထုထဲတွင် ကျွန်း၏ မြူခိုးများထက်ပင် ပိုမိုလေးလံစွာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဘော့ဘ် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသစ်များသည် မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြပြီး သူတို့၏ ရဲတင်းမှုများ အရည်ပျော်သွားကြသည်။ သို့သော် သူကမူ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ရှေ့သို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အခြေအနေအားလုံးကို တွက်ချက်ကာ အရာရာအတွက် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်နေရာတွင်မူ ကိုင်ဒိုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ မုတ်ဆိတ်ဖြူ နှင့် ရှီကီ တို့ကလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ စင်မြင့်က အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အမဲလိုက်ပွဲက စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စမ်းသပ်မှု စတင်တော့မည့် အချိန်မှာပင် -

လူအုပ်ကြီးထဲမှ နက်ရှိုင်းပြီး သြဇာညောင်းလှသော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“နေဦး…”

ဘော့ဘ် သည် ထိုအသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းပုဂ္ဂိုလ်ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။ သူကတော့ အနာဂတ်ရဲ့ ပင်လယ်ရေပြင် ဧကရာဇ်လေးပါးထဲကသားရဲကောင်ကြီးကိုင်ဒိုပင်ဖြစ်သည်။