အပိုင်း (၂၅) အစားပြိုင်ပွဲ

ပြင်းထန်လှသော မဟာတိုက်ပွဲကြီးအပြီး ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ သင်္ဘောပေါ်တွင်မူ ပင်လယ်ဓားပြများသည် အစောပိုင်းကတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ တိုက်ပွဲအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ “ဘော့ဘ်ကတော့ အလန်းဆုံးပဲ” စသည့် ချီးကျူးစကားသံများလည်း ခဏခဏ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လူစုလူဝေးပွဲတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ပင်လယ်ဓားပြအချို့မှာမူ အုပ်စုအသေးလေးများ ဖွဲ့ကာ သူတို့၏ အတွေးအမြင်များနှင့် အတွေ့အကြုံများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသည်။

သို့သော် ဘော့ဘ်သည် ဤကိစ္စများကို အထူးတလည် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် မိမိ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး တံခါးကို လုံခြုံအောင် ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘော့ဘ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ရပ်ကာ မိမိရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဘော့ဘ်သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ရေခွက်ငယ်တစ်ခုနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် ပုဝါကို ရေစင်တွင် နှစ်လိုက်ပြီး အရေပြားပေါ်ရှိ သွေးစွန်းကြောင်းများကို သုတ်သင်လိုက်ရာ သူ၏ ကြေးနီရောင် အသားအရေသည် အထင်အသား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အရေပြားထက်တွင် သေးငယ်သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ရွှေခြင်္သေ့၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကြောင့် ရရှိခဲ့သော ရလဒ်များ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုဒဏ်ရာများသည် အရေအတွက် များပြားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသည့် ဒဏ်ရာမျိုးမူ တစ်ခုမျှ မပါဝင်ချေ။

“ဂူး... ဂူး...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘော့ဘ်၏ အတွေးစများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု လှိုင်းလုံးကြီးသည် သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်းက ပြင်းထန်လှသော ခန္ဓာကိုယ်တွင်း အင်အားစိုက်ထုတ်မှုများကြောင့် သိသိသာသာ မသိသာခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည့် အခါတွင်မူ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုဒဏ်က အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဘော့ဘ်သည် ခေါင်းမူးဝေလာပြီး အစားအစာ အမြောက်အမြားကို အရေးတကြီး စားသောက်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရုတ်တရက် ဆာလောင်သွားရသနည်း။ ယခုအချိန်တွင် ဘော့ဘ်၏ ရှေ့၌ ပင်လယ်မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်သာ ရှိနေပါက တစ်ကောင်လုံးကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည်ဟုပင် သူ ခံစားနေရသည်။

ဘော့ဘ်သည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ သင်္ဘော၏ စားသောက်ဆောင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် စားသောက်ဆောင်တစ်ခုလုံး၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက် ညပ်ပိတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ငှက်နှုတ်သီးကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော နှာခေါင်းရှိပြီး ဦးထုပ်အကြီးကြီး ဆောင်းထားသည့် အရပ်ပုပု၊ ဝဝ လူတစ်ယောက်သည် အစားအစာများကို မနားတမ်း ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ပေးနေသည်။ သူသည် ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ စားဖိုမှူး‘မုတ်ဆိတ်ရှည်’ ဖြစ်သည်။

ဘော့ဘ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစားစားနေကြသူများသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ဘော့ဘ်သည် ထိုစူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မုတ်ဆိတ်ရှည်၏ အနီးနားက ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင်သာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အမှတ်မထင်ပင် ကိုင်ဒိုသည်လည်း ထိုအနီးအနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ အစားအစာများကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ရန်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တူညီသော အတွေးမျိုး ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အစားအစာ အမြောက်အမြားကို မှာယူပြီးနောက် ဘော့ဘ်သည် သူ၏ အစားအသောက်ကို စတင်စားသုံးလိုက်သည်။ အခြားသူများသည်လည်း ဘော့ဘ် အစားစတင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူတို့၏ အာရုံများကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ မုတ်ဆိတ်ရှည်၏ ဘေးက စားပွဲခုံထက်တွင်မူ ဧရာမ အသားတုံးကြီးများကို ဘော့ဘ်က မနားတမ်း ဝါးမြိုနေခဲ့သည်။ စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ဘော့ဘ်သည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကိုလည်း ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

ဤတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် ဘော့ဘ်သည် မိမိ၏ ခွန်အားအဆင့်အတန်းကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားသည် ဤကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲတွင် ပါဝင်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ရေတပ်ဌာနချုပ်မှ နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည့် ဆန်ဂိုးကု၊ ဇက်ဖာရ်နှင့် ဂါ့ပ် တို့ကို ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ပြဿနာအကြီးအကျယ် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤတိုက်ပွဲတွင် ဘော့ဘ်သည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံများနှင့် နည်းစနစ်များကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူ၏ သံမဏိခန္ဓာဟာကီနှင့် ဘုရင်အရှိန်အဝါဟာကီ တို့သည်လည်း လက်တွေ့တိုက်ပွဲမှ ရရှိသော အသိအမြင်များကြောင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘော့ဘ်၏ သံမဏိခန္ဓာဟာကီဖြစ်သော ‘စီးဆင်းခြင်းဟာကီ’ ကို ယခုအခါတွင် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရင်အရှိန်အဝါဟာကီ ပိုင်းတွင်လည်း နှစ်ရှည်လများ ကျော်ကြားခဲ့သော မဟာဓားသမားကြီး ရွှေခြင်္သေ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူသည် များစွာ နောက်ကျကျန်ရစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဘော့ဘ်သည် ညာလက်ဖြင့် အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းရင်း အခြားပင်လယ်ဓားပြများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် အလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။ သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားကို လုံလောက်သော အမြင့်ဆုံး အဆင့်တစ်ခုအထိ မြှင့်တင်ရပေမည်။ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ... သန်ရာစားစတမ်း ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် လုံလောက်သော ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သတိဟူသည် အပိုမရှိပေ။

မကြာမီမှာပင် ဘော့ဘ်၏ ရှေ့က အစားအစာများသည် လုံးဝ ကုန်စင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘော့ဘ်ကမူ လုံလောက်ရန် ဝေးစွဟု ဗိုက်ဆာတဲ့ဒဏ်ကိုခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မုတ်ဆိတ်ရှည်ထံမှ နောက်ထပ် စားပွဲတစ်ခုံစာ အစားအစာများကို ထပ်မံမှာယူလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော ကိုင်ဒိုသည် ငြိမ်သက်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဘော့ဘ်ထက် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရှေ့က အစားအစာများမှာမူ လုံးဝ ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိသေးချေ။ ထိုင်ခုံများစွာ ရှိနေသည့်အနက် ဘော့ဘ်သည် သူ့ဘေးတည့်တည့်တွင် လာထိုင်ခြင်းကို ကိုင်ဒိုက သိသာထင်ရှားသော ရန်စမှုတစ်ခုအဖြစ် ယူဆလိုက်သည်။ ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ သင်္ဘောပေါ်တွင် အစားအသန်ဆုံးနှင့် အစားအမြန်ဆုံး လူသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော ကိုင်ဒိုသည် အစားစားသည့်အပိုင်းတွင် မည်သူ့ကိုမျှ အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။ ထို့ထက် ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုသူသည် သူ အမြဲတမ်း ကျော်ဖြတ်ရန် ရည်မှန်းထားသော ဘော့ဘ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယောက်ျားတို့၏ ထိုအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့် ကိုင်ဒိုသည် ဘော့ဘ်ကို ခွန်အားပိုင်းတွင် မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးမီ အစားစားသည့် အပိုင်းတွင် အရင်ဆုံး ကျော်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကိုင်ဒိုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။ စားပြီးနောက် သူသည် စားပွဲခုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဗုန်းခနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်နေသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့မှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား။ ငါ့ကို နောက်ထပ် တစ်ပွဲ ထပ်ချပေးစမ်း”

သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် စားသောက်ဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ အချို့သူများသည် လှမ်း၍ပင် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်စွာ စားသောက်နေပုံမှာ ကိုင်ဒိုတစ်ယောက် စစ်ပွဲဆင်နွှဲရန် ပြင်ဆင်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရလောက်သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် အစားအစာ အမြောက်အမြားသည် ကိုင်ဒို၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ ဘော့ဘ်သည်လည်း အစားအစာများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ သွတ်သွင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကိုင်ဒိုသည်လည်း နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ အစားအစာများကို လက်တစ်ဆုပ်စာစီ လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဝါးနေရန် မလိုဘဲ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မျိုချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော သူများသည် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားကြသည်။ ဤလူနှစ်ယောက်သည် အစားပြိုင်ပွဲ ဆင်နွှဲနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် လူအနည်းငယ်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း သူတို့ စားသည့်အရှိန် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ စားသောက်ဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် အစားစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဘော့ဘ်ထံသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် ဘော့ဘ်သည် ကိုင်ဒိုက မိမိနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူသည် လုံးဝ ဗိုက်မပြည့်နိုင်တော့သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မှုကိုသာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မနားတမ်း စားသောက်နေခြင်းဖြင့်သာ ထိုဆာလောင်မှုကို လျှော့ချနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် ဘော့ဘ်၏ စားပွဲပေါ်သို့ လတ်တလော ချပေးထားသော အစားအစာများသည် ကုန်စင်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် လုံလောက်မှု မရှိသေးချေ။ ဘော့ဘ်သည် ဗိုက်ပြည့်သည်ဟု မခံစားရသေးသဖြင့် နောက်ထပ်တစ်ပွဲကို ထပ်မံတောင်းဆိုလိုက်သည်။

ဘော့ဘ်သည် ယခုအထိ ထပ်မံစားသောက်နိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုင်ဒိုသည်လည်း အရှုံးပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ကိုလည်း နောက်ထပ် တစ်ပွဲ ထပ်ပေးစမ်း”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုတ်ဆိတ်ရှည်၏ မျက်နှာသည် စိမ်းဖတ်သွားခဲ့သည်။

‘တောက်စ်... ဒီကောင်တွေ မစားရတာ ဘယ်နှရက်ရှိပြီလဲ။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးသစ်သီး စွမ်းရည်နဲ့ အစားအစာတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ချက်ပြုတ်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါက စွမ်းအင်ကို ကုန်ခမ်းစေတယ်ကွ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ယောက်ကိုကျတော့လည်း ငါက ငြင်းပယ်လို့ မရပြန်ဘူး။’

သူသည် ဦးခေါင်းမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း ချက်ပြုတ်ခြင်းအလုပ်အပေါ်သို့သာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ရတော့သည်။