အပိုင်း(၂၄) တိတ်ဆိတ်သွားသော ရွှေခြင်္သေ့

ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ သင်္ဘောပတ်လည်ကုန်းပတ်ထက်တွင် ပင်လယ်ဓားပြတစ်စုသည် ကျွန်းဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ချိန်က စိမ်းလန်းစိုပြည်ခဲ့သော အရေးမပါသည့် ကျွန်းငယ်လေးသည် ယခုအခါ ဘော့ဘ်နှင့် ရွှေခြေင်္သေ့တို့၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြောင့် ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပင်လယ်ရေများသည်လည်း နောက်ဆုတ်မည့်လက္ခဏာမပြဘဲ ပိုမိုတိုးဝင်လာနေသည်။ ကျွန်း၏အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဘော့ဘ်နှင့် ရွှေခြင်္သေ့တို့သည် တင်းမာသော အခြေအနေဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

“တောက်စ်... ဘော့ဘ်၊ ငါ့ဓားတွေကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးစမ်း”

ရွှေခြင်္သေ့သည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

ရွှေခြင်္သေ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ချောင်းဆိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟားဟားဟား…ရွှေခြင်္သေ့၊ မင်းက သုံးနှစ်သား ကလေးလားကွ။ ပင်လယ်ဓားပြလောကမှာ ခွန်အားနဲ့ လုယူထားတဲ့အရာကို မင်းတောင်းရုံနဲ့ ပြန်ပေးရမတဲ့လား”

ဘော့ဘ်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှေခြင်္သေ့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြောင်လှောင်သရော်နေသည်။

အစောပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုအတွင်းက ဘော့ဘ်သည် ရွှေခြင်္သေ့၏ အမြွှာဓားနှစ်လက်ကို တိုက်ခိုက်တော့မည့်အချိန်၌ သူ၏လက်သီးကို ရုတ်တရက် လက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဓားနှစ်လက်လုံးကို လှမ်းဖမ်းကာ ရွှေခြင်္သေ့၏လက်ထဲမှ ဆွဲလုယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ဘော့ဘ်... ဒါကို ကျွန်တော့်အပေါ် အကြွေးတင်တယ်လို့ပဲ သဘောထားပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်ဓားတွေကို ပြန်ပေးပါဗျာ”

အင်အားသုံး၍ မရနိုင်မှန်း သိသွားသော ရွှေခြင်္သေ့သည် ဒူးထောက်မတတ် အသနားခံသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အိုတိုနှင့် ကိုဂါရာရှီ ဟု အမည်ရသည့် ဤဓားနှစ်လက်သည် သူ့အတွက် ရိုးရိုးလက်နက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် သူ၏ဇနီးမယားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် သူတစ်ပါးလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် အလွန်အမင်း အရှက်ရနေမိသည်။ တပ်ခွဲမှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ဓားများကို လုယူခံရခြင်းသည် အတိုင်းအထက်အလွန် သိက္ခာကျစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့က ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့တစ်ခုတည်းက ဆိုတော့လည်း မင်းကို အကျပ်ရိုက်အောင် ငါ သိပ်မလုပ်တော့ပါဘူး”

ဘော့ဘ်သည် ဓားများကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းကာ ဟန်ချက်ကို စမ်းသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပဲ စောစောက ပြောတယ်မလား။ မင်းရှုံးရင် မင်းဆီကနေ ငါ ကြိုက်တာ တောင်းဆိုနိုင်တယ်ဆို။ ကောင်းပြီ... ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်အဖြစ် ဒီဒဏ္ဍာရီလာ ဓားနှစ်လက်ကိုပဲ ယူလိုက်တော့မယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှေခြင်္သေ့၏ မျက်နှာသည် ပျက်သွားပြီး ငိုလုမတတ် ဖြစ်ကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက... ဒါကတော့...”

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက် ဘော့ဘ်ကို သွားရောက်ရန်စမိသည့်အတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိသည်။ ၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင် ရှာလိုက်သည့် ဒုက္ခသာ ဖြစ်သည်။ သူသာ ဘော့ဘ်ကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည့် အချိန်သို့ ပြန်သွားနိုင်လျှင် မိမိ၏ ထောင်လွှားမှုများကို ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိသည်။ ရွှေခြင်္သေ့သည် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခင်က ရော့ခ်ကိုလည်း ရှုံးနိမ့်ဖူးသည်။ သို့သော် သူလက်မခံနိုင်သည်မှာ အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် တက်သစ်စလူငယ်တစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပိုဆိုးသည်မှာ ဘော့ဘ်သည် ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းများ၊ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို မသုံးဘဲ သူ၏ အရည်အချင်းအားလုံးကို သုံးကာ တရားမျှတစွာ အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားရသော ဂုဏ်သတင်းများ ညှိုးမှိန်သွားခြင်းနှင့်အတူ ချစ်လှစွာသော ဓားများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် ပိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ကုန်းပတ်ထက်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားပြီး သူ၏ စိတ်ဓာတ်များလည်း ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ ရွှေခြင်္သေ့သည် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟားဟား...”

ဘော့ဘ်သည် သူ၏ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ ပျံသန်းမှုသစ်သီးပိုင်ရှင် ပင်လယ်ဓားပြကြီး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။ ယခုအခါ ရေအောက်သို့ လုံးဝနစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကျွန်းကို ကြည့်ရင်း ဘော့ဘ်က -

“ဒီကျွန်းကတော့ ပင်လယ်ထဲကို မြုပ်တော့မယ်ဟေ့”

ဟု ပြောလိုက်ပြီး ဓားနှစ်လက်လုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် စုကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်မူ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရွှေခြင်္သေ့ကို ဆွဲမလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ထက်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ပျံသန်းသွားပြီး ရော့ခ်ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ သင်္ဘောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

ဘော့ဘ် ဆင်းသက်လိုက်သည့် အရှိန်ကြောင့် မီတာတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမသင်္ဘောကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ စောင်းသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဆင်းသက်သည့် ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်မထားခဲ့ပါက ကုန်းပတ်ကို အပေါက်ဖောက်ကာ တည့်တည့်ကျသွားနိုင်စရာ ရှိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးက ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျွန်းငယ်လေးသည် ဘော့ဘ်၏ ခုန်ထွက်လိုက်သည့် အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုကျွန်းသည် ပင်လယ်ရေအောက်သို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က စိမ်းလန်းစိုပြည်ခဲ့သော ကျွန်းငယ်လေးသည် ဗလာကျင်းသွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောပေါ်တွင်မူ အားလုံးက ဘော့ဘ်ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် ရွှေခြင်္သေ့ကို မချီထားပြီး ကျော်ကြားသော ဓားနှစ်လက်ဖြစ်သည့် အိုတိုနှင့် ကိုဂါရာရှီတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြသည်။

“ဘော့ဘ်... သူ... နိုင်သွားပြီ”

“ရွှေခြင်္သေ့ အနိုင်တိုက်ခံလိုက်ရပြီဟေ့”

“တပ်ခွဲမှူး ဘော့ဘ်... ကျွန်တော် တပ်ခွဲမှူးရဲ့ အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ချင်ပါတယ်ဗျာ”

“...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့သားများသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟစ်အော်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဘော့ဘ်အပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မည်သည့်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရမည်ကို မရွေးချယ်ရသေးသော အဖွဲ့သားအချို့သည် ယခုအခါ ဘော့ဘ်၏ တပ်ခွဲကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြတော့သည်။

“ဟားဟားဟား... ရွှေခြင်္သေ့၊ မင်း စောစောက သိပ်ပြီး ထောင်လွှားနေတာ မဟုတ်လား”

“ဟားဟားဟား... မဟာဓားသမားကြီးပါဆိုမှ မိမိရဲ့ ဓားတွေကိုတောင် လုယူခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား”

“မင်းရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ ဆေးတံကြီးကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဘာလို့ အခု မသောက်တော့တာလဲဟေ့”

“...”

ဝမ်ကျိ၊ ဂျွန်၊ ဆေးဗားအိတ်စ်နှင့် အခြားသော တပ်ခွဲမှူးအချို့သည် ရှုံးနိမ့်သွားသော ရွှေခြင်္သေ့ကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သရော်လှောင်ပြောင်မှုများသည် မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလှောင်ပြောင်မှုများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရွှေခြင်္သေ့သည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေလဲလျောင်းရင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

“ဂူရာရာရာရာ...”

“ဘော့ဘ်... မင်း ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး”

“ငါတောင် မင်းအတွက် ခဏလောက် စိတ်ပူသွားသေးတယ်”

မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ဘော့ဘ် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ရွှေခြင်္သေ့ကို သရော်ရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

“ရွှေခြင်္သေ့... ဘာဖြစ်တာလဲ။ အသံပျောက်သွားပြီလား”

“ဘော့ဘ်ကို သွားစိန်ခေါ်တယ်၊ အခုတော့ မင်း သိက္ခာကျပြီ မဟုတ်လား”

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ရွှေခြင်္သေ့သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဟောင်း မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ စကားများကို ပြန်လည်မချေပခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူသည် ဘော့ဘ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ် ဘော့ဘ်၏ လက်ထဲက ဓားနှစ်လက်ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကဲပါ... ကဲပါ... ရော့၊ မင်းရဲ့ ဓားတွေကို ပြန်ယူတော့”

ရွှေခြင်္သေ့၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ဘော့ဘ်က စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျော်ကြားသော ဓားနှစ်လက်ကို ရွှေခြင်္သေ့၏ ရှေ့သို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဘော့ဘ်သည် ထိုဓားများကို သိမ်းထားရန် မည်သည့်အခါကမျှ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ရွှေခြင်္သေ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင်သာ လုပ်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်ပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ရွှေခြင်္သေ့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားသည်။

ဘော့ဘ်က ဓားများကို ပြန်ပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေခြင်္သေ့၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားပြီး ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။

“အဟမ်း... အွန်း...”

“ငါ ရွှေခြင်္သေ့က ဘယ်တော့မှ ကတိမဖျက်ဘူး”

“ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ အခြေအနေတွေကို တောင်းဆိုဖို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်ကြိုက်သာ တောင်းဆိုလိုက်စမ်းပါ”

ဓားများ ပြန်လည်ရရှိသွားသောအခါ ရွှေခြင်္သေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အသက်ဝင်လာပုံရသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘော့ဘ်ကို စကားပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဘော့ဘ်သည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ စောစောက ရွှေခြင်္သေ့သည် သနားစရာသဏ္ဌာန် လုပ်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်ရန် အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်လည်း ဘော့ဘ်သည် မည်သည့်အရာကို တောင်းဆိုရမည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူက -

“အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခေါင်းဆောင် ရော့ခ်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့ရဲ့ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားကြမယ်”

သူသည် ဘော့ဘ်ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ထပ်မပြောခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သင်္ဘောခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အခြားသူများသည်လည်း ပွဲကြည့်ပရိသတ် အမူအရာများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အခန်းများဆီသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တပ်ခွဲမှူးများအကြားက တိုက်ပွဲသည် ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ပွဲ၏ မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။