အခန်း (၅၄) - လမ်းခွဲခြင်း

ဆာဘိုသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထိတ်လန့်နေမှုများ နေရာတွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်ခက်ထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်က အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်လာသည်။

သူသည် ထိုကမ္ဘာကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုမှူးမတ်များ မည်သို့တွေးတောတတ်ကြသည်ကို သူက အေ့စ် သို့မဟုတ် လူဖီထက် ပို၍ နားလည်ထားသည်။

သူတို့က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး အေးစက်ကြမ်းတမ်းကြသော်လည်း သူတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်မရှိမည့် အရာမျိုးကိုတော့ ဘယ်သောအခါမှ လုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။

အမှိုက်ပုံကြီးကို မီးရှို့ပစ်ခြင်းကနေ ဘာအကျိုးအမြတ်များ ရလာနိုင်မှာမို့လို့လဲ။

တကယ်လို့များ...

ပိုမိုမြင့်မြတ်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို... သဘောကျ နှစ်သက်စေဖို့အတွက်များလား။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ စကားလုံးတစ်လုံးက ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ ထိုစကားလုံးက သူ၏ သွေးများကိုပင် ခဲသွားစေလုမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်တွေ။

"ကောင်းကင်နဂါးတွေကြောင့်ပဲ" ဆာဘို၏ အသံက တိုးညင်းနေသော်လည်း လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်သည့် အေးစက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ "မကြာခင်မှာ ကောင်းကင်နဂါးတစ်ပါးက ဂိုအာ နိုင်ငံကို လာရောက် စစ်ဆေးလိမ့်မယ်"

"ကောင်းကင်နဂါး" လူဖီက ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်သည်။ "အဲဒါက ဘယ်လို နဂါးမျိုးလဲ။ စားလို့ ကောင်းလား"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း လူဖီ!" အေ့စ်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ဆာဘိုထံတွင်သာ စူးစိုက်နေသည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ကြိုဆိုဖို့အတွက် သူတို့က အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို ပြသဖို့ လိုအပ်တယ်" ဆာဘို၏ လေသံတွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ပြီးတော့ ဒီ ဂရေး တာမီနယ်က... ဒီနိုင်ငံတော်ရဲ့ မျက်နှာစာမှာ အကြီးမားဆုံးနဲ့ အညစ်ပတ်ဆုံး အစွန်းအထင်းကြီးပဲ"

"ဒါဆို... သူတို့က အဲဒီ အစွန်းအထင်းကို ဖျက်ပစ်ကြတော့မလို့လား" လူဖီသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နားလည်သွားပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဆာဘိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အဓိက အကြောင်းရင်းက ကောင်းကင်နဂါးပဲ။ ကောင်းကင်နဂါးရဲ့ သင်္ဘောက ဂိုအာ နိုင်ငံကို လာဆိုက်လို့ မရသရွေ့တော့ ဒီမီးတောက်က... လောင်ကျွမ်းရမယ့် အဓိပ္ပါယ် ပျောက်သွားမှာပဲ"

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော်လည်း အရာအားလုံးကို ပုံအောလိုက်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပနေသည်။

"ငါ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်"

ဆာဘိုသည် သူ၏ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဆိပ်ကမ်းကို သွားမယ်။ ကောင်းကင်နဂါးရဲ့ သင်္ဘော ဆိုက်ကပ်လို့မရအောင် ဘာမဆို ငါလုပ်မယ်!"

"မရဘူး!"

"ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်!"

အေ့စ်နှင့် လူဖီတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်!" လူဖီ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ငါတို့ အတူတူသွားပြီး အဲဒီ လူဆိုးတွေကို ချကြမယ်!"

အေ့စ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ သံမဏိတမျှ မာကျောသော လက်များဖြင့် ဆာဘို၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ လက်မောင်းများထက်တွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်နေ၏။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားသေဖို့ မစဉ်းစားနဲ့!"

"ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ! သေရင်လည်း အတူတူ သေကြရမှာပေါ့!"

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆာဘို၏ နှလုံးသားက နာကျင်သွားရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်းပင် ပူနွေးလာ၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက အေ့စ်၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို အတင်းအဓမ္မ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး"

ဆာဘိုက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့တတ်သော သူ၏ မျက်နှာသည် ယခုအခါ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်နေခြင်းမျိုး အလျဉ်းမရှိတော့ပေ။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ"

"ငါတစ်ယောက်တည်းကသာ... ဟိုက်တောင်းထဲက လမ်းတွေ လမ်းကြားတွေ အကုန်လုံးကို သိတာ။ အစောင့်တွေ ကင်းလှည့်တဲ့ အချိန်ဇယားကို ငါသိတယ်။ ကွယ်ဝှက်လို့ရတဲ့ နေရာတွေ ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်"

"မင်းတို့သာ ငါနဲ့ လိုက်လာရင် ငါတို့တွေ ပိုမြန်မြန် လူမိပြီး ပိုမြန်မြန် အဖမ်းခံရရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်!"

ဆာဘိုက သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် သားရေစာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေ့စ်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ လက်ဆွဲမြေပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အေ့စ်က ထိုမြေပုံကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု၏ အသေးစိတ် ဖွဲ့စည်းပုံမြေပုံဖြစ်ပြီး အစောင့်များ ကင်းလှည့်သည့် လမ်းကြောင်းများနှင့် အချိန်များကိုပင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည်။

"အဲဒါ... ငါ့အိမ်ပဲ" ဆာဘို၏ အသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိုးညင်းနေသည်။

"ဒီအရာအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ဖို့ အစီအစဉ်ကို အဆိုပြုခဲ့တဲ့သူက... ငါ့အဖေ တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ပဲ"

သူက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည့် သူ၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများက အေ့စ်နှင့် လူဖီကို တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်က... အဲဒီကိုသွားပြီး သူ့ကို ရှာဖို့ပဲ"

"ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီ မီးရှို့မယ့်အမိန့်ကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားအောင် လုပ်ပေးကြပါ"

မီးပုံ၏ တဖျပ်ဖျပ် အသံမှလွဲ၍ တောအုပ်တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ညီအစ်ကို သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

အေ့စ်သည် မြေပုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ စက္ကူ၏ အစွန်းများမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

လူဖီက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသည်။ သူက ဆာဘိုကို တစ်လှည့်၊ အေ့စ်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလေသည်။

ဆာဘို မှန်ကန်ကြောင်းကို သူ သိနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့။

အေ့စ်က အံကြိတ်ထားမှုကြားမှ စကားတစ်ခွန်းကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

နောက်ထပ် မည်သည့်စကားမှ ထပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

ဖက်လဲတကင်း နှုတ်ဆက်ခြင်းမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဆာဘိုသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲ၌ ထွင်းထုမှတ်သားထားလိုသည့်အလား နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရွှမ်း!

ပြာလဲ့လဲ့ လေဟုန်စီးတောင်ပံများက သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး လေပြင်းတစ်ပွေကို ဖန်တီးလိုက်ရာ မီးပုံကြီးက ဟုန်းကနဲ တောက်လောင်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဆာဘို၏ ပုံရိပ်က ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တက်သွားပြီး ပြာလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မည်သည့် နောင်တတရားမျိုးမှ မရှိဘဲ ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အေ့စ်နှင့် လူဖီတို့က သူ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို မလှုပ်မယှက် ငေးကြည့်နေကြသည်။

"အေ့စ်..." လူဖီ၏ အသံက တုန်ယင်နေ၏။

အေ့စ်က မြေပုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုက်တောင်း၏ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဧရာမ လှောင်ချိုင့်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ဝုန်း!

ဧရာမ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်လို ဒေါသတရားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်ဖန် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်!

"သွားကြမယ်!"

အေ့စ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူက လူဖီကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် ဒေါသများကို သယ်ဆောင်ကာ အရိုင်းဆန်သော သားရဲတစ်ကောင်အလား မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည့် နေရာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ဂိုအာ နိုင်ငံ၊ အောက်လွတ်ခ် စံအိမ်။

စာကြည့်ခန်းသည် လင်းထိန်နေပြီး လေထုထဲတွင် ဈေးကြီးသော အမွှေးနံ့သာနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်သည် ဝိုင်နီခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ သားငယ်ဖြစ်သူ မွေးစားသား စတယ်ရီကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်နေသည်။

စတယ်ရီသည် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံငယ်လေးကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော မှူးမတ်တို့၏ ကျင့်ဝတ်များကို အသေအချာ လေ့ကျင့်နေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ် စတယ်ရီ။ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပိုပြီး စံချိန်မီလာပြီ" တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော သဘောကျနှစ်ခြိုက်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ "ဒါက အောက်လွတ်ခ် မိသားစုရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံပဲ"

အဲဒီ... အရှက်ကွဲစရာ သားဆိုတဲ့ကောင်နဲ့တော့ မတူဘူး။

ဆာဘိုကို တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် မကြာမီအချိန်အတွင်း ထိုအမှားအယွင်း၏ ခြေရာလက်ရာများ အားလုံးသည် အမှိုက်ပုံကြီးနှင့်အတူ မီးဖြင့် သန့်စင်ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူ၏ စိတ်အခြေအနေက ကြည်လင်သွားသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ညချမ်းအချိန်လေးကို ခံစားရန် ပြင်ဆင်ရင်း စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

ထိုစဉ်။

ဒိုင်း!!!

ကြည်လင်နေသော နေ့တစ်နေ့တွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုကျသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်!

စာကြည့်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ ရှည်လျားသော ပြတင်းပေါက်ကြီးသည် အပြင်ဘက်မှ တားဆီးမရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသည်!

ရေတွက်၍မရနိုင်သော မှန်ကွဲစများနှင့် သစ်သားစများက အခန်းထဲသို့ လွင့်စင်လာပြီး ဈေးကြီးသော ကော်ဇောပေါ်တွင် အရုပ်ဆိုးသော ပြဲရှရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဘယ်သူလဲ!"

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ ဝိုင်ခွက်ပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လရောင်နှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက ခုန်ဝင်လာကြ၏။

သူတို့က စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမှိုက်ပုံထဲမှ တွားသွားထွက်လာသည့်အလား အညစ်အကြေးများဖြင့် ပေကျံနေသည်။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများက... လူသားများ၏ မျက်လုံးများနှင့် မတူပေ။

၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို ပြာကျသွားစေမည့် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး ထောင့်ကျပ်နေသော သားရဲငယ်နှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။

ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် ကောင်လေး၏ လက်သီးများတွင်မူ နီရဲသော မီးတောက်များဖြင့် ရစ်ပတ်လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။

သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ထိတ်လန့်မှုမှသည်... အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုနှင့် ရွံရှာမှုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ကောင်ကိုး... အမှိုက်ပုံထဲက ကြွက်စုတ်လေးတွေ!"

အေ့စ်က သူ၏ အော်ဟစ်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်နေသော ခြေရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

သူက လက်သီးကို မြှောက်လိုက်သည်။

နီရဲသော မီးတောက်များက ထိုလက်သီးငယ်လေးထက်တွင် လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။

မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ ပါဝင်မနေသော သူ၏ အသံက သွားများကြားမှ ညှစ်ထွက်လာသည်။

"မင်းရဲ့ အမိန့်ကို... အခုချက်ချင်းပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်စမ်း"